ຄຳສັ່ງຫ້າມເຂົ້າເມືອງຊົ່ວຄາວ

ຄຳສັ່ງຫ້າມບໍ່ໃຫ້ບຸກຄົນໃດໜຶ່ງອອກຈາກເຮືອນຂອງຕົນເອງ ແລະ ບໍ່ໃຫ້ຕິດຕໍ່ກັບຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຄຳສັ່ງນີ້ຖືກກຳນົດໂດຍເຈົ້າເມືອງ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍສານອາຍາ, ແລະ ສາມາດອອກໄດ້ກ່ອນທີ່ຈະມີການກະທຳຜິດໃດໆ. ຈຸດປະສົງແມ່ນເພື່ອສ້າງພື້ນທີ່ຫາຍໃຈທີ່ສາມາດຈັດຫາຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອໄດ້.

ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການສັ່ງຫ້າມບໍ່ໃຫ້ຄົນເຂົ້າເມືອງຊົ່ວຄາວໄດ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ປີ 2009. ເຈົ້າຄອງນະຄອນອາດຈະອອກຄຳສັ່ງໃນກໍລະນີທີ່ບຸກຄົນໃດໜຶ່ງມີອັນຕະລາຍຮ້າຍແຮງ ແລະ ທັນທີທັນໃດຕໍ່ຄວາມປອດໄພຂອງຄູ່ນອນ, ລູກ ຫຼື ສະມາຊິກຄົນອື່ນໃນຄົວເຮືອນ, ຫຼື ໃນກໍລະນີທີ່ມີຄວາມສົງໃສຢ່າງຮ້າຍແຮງກ່ຽວກັບອັນຕະລາຍດັ່ງກ່າວ. ໃນທາງປະຕິບັດ, ອຳນາດດັ່ງກ່າວແມ່ນໃຊ້ໂດຍຜູ້ຊ່ວຍໄອຍະການພາຍໃຕ້ຄຳສັ່ງ, ໂດຍອີງໃສ່ການປະເມີນຄວາມສ່ຽງມາດຕະຖານທີ່ປະຕິບັດຢູ່ບ່ອນນັ້ນ. ຄຳສັ່ງດັ່ງກ່າວມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ເປັນເວລາສິບວັນ ແລະ ສາມາດຂະຫຍາຍໄດ້ສູງສຸດຊາວແປດວັນ. ການກະທຳທີ່ລະເມີດຄຳສັ່ງດັ່ງກ່າວແມ່ນການກະທຳຜິດທາງອາຍາ, ດັ່ງນັ້ນທັງສອງສາມາດພົບກັນໄດ້ຢ່າງວ່ອງໄວ.

ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ

ຄຳສັ່ງດັ່ງກ່າວຈະຖືກມອບໃຫ້ຢູ່ໜ້າປະຕູເຮືອນ, ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນໃນຕອນກາງຄືນ, ແລະ ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ທັນທີ. ມັນກວມເອົາການເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ ແລະ ການຕິດຕໍ່ທຸກຮູບແບບ, ລວມທັງຂໍ້ຄວາມຜ່ານພາກສ່ວນທີສາມ. ການບໍລິການດູແລຈະໄດ້ຮັບແຈ້ງ ແລະ ຄາດວ່າຈະຕິດຕໍ່ກັບທັງສອງຝ່າຍພາຍໃນສອງສາມມື້. ຜູ້ທີ່ຖືກຍົກເວັ້ນສາມາດຍື່ນອຸທອນຕໍ່ສານປົກຄອງ ແລະ ເນື່ອງຈາກວ່າສິບມື້ແມ່ນສັ້ນ, ໃຫ້ຂໍມາດຕະການຊົ່ວຄາວໃນເວລາດຽວກັນ, ເຊິ່ງຈະພິຈາລະນາພາຍໃນສອງສາມມື້ແທນທີ່ຈະເປັນຫຼາຍເດືອນ.

ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ

ມີສາມຈຸດເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆ. ທຳອິດ, ເອກະສານ: ຄຳສັ່ງແມ່ນຂຶ້ນກັບການປະເມີນຄວາມສ່ຽງ ແລະ ການສັງເກດການຂອງເຈົ້າໜ້າທີ່, ແລະ ໃນກໍລະນີທີ່ມີຂໍ້ສັງເກດໜ້ອຍ, ສານມີພື້ນທີ່ທີ່ຈະແຊກແຊງ. ອັນທີສອງ, ການຕິດຕໍ່ກັບເດັກນ້ອຍ, ເຊິ່ງມັກຈະຖືກຕັດຂາດທັງໝົດໂດຍບໍ່ມີການຈັດການໃດໆສຳລັບໄລຍະເວລາຂອງຄຳສັ່ງ. ອັນທີສາມ, ການພົວພັນກັບການດຳເນີນຄະດີຂອງຄອບຄົວ, ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງສີ່ອາທິດນັ້ນມັກຈະສ້າງຮູບແບບການຕັດສິນໃຈໃນພາຍຫຼັງກ່ຽວກັບບ່ອນທີ່ເດັກນ້ອຍຈະອາໄສຢູ່.