ຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ: ທ່ານຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍເມື່ອໃດ?

ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ ທ່ານຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການສູນເສຍຂອງຄົນອື່ນພຽງແຕ່ບ່ອນທີ່ກົດໝາຍກຳນົດໄວ້ເທົ່ານັ້ນ: ສຳລັບການລະເມີດສັນຍາພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:74 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ (BW), ຫຼື ສຳລັບການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ (onrechtmatige daad) ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:162 BW. ນອກຈາກນັ້ນ, ປຶ້ມທີ 6 BW ເຮັດໃຫ້ພໍ່ແມ່, ນາຍຈ້າງ, ເຈົ້າຂອງອາຄານ ແລະ ສັດ, ແລະ ຜູ້ຜະລິດຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຍ້ອນຕຳແໜ່ງຂອງເຂົາເຈົ້າ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະບໍ່ມີຄວາມຜິດສ່ວນຕົວກໍຕາມ.

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແມ່ນວ່າທຸກຄົນຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການສູນເສຍຂອງຕົນເອງ. ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຈະຖືກຈຳກັດເວລາຫ້າປີຫຼັງຈາກຜູ້ເສຍຫາຍຮູ້ທັງຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ຜູ້ຮັບຜິດຊອບ, ແລະ ໃນກໍລະນີໃດກໍ່ຕາມຊາວປີຫຼັງຈາກເຫດການ (ມາດຕາ 3:310 BW).

ເວລາໃດທີ່ການກະທຳຜິດກົດໝາຍພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:162 BW?

ການຮຽກຮ້ອງທີ່ອີງໃສ່ການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍຈະປະສົບຜົນສຳເລັດໄດ້ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອມີເງື່ອນໄຂທັງຫ້າຢ່າງຄື: ການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ, ຄວາມສາມາດໃນການກຳນົດ, ການສູນເສຍ, ສາເຫດ ແລະ ສຳພັນພາບ. ຖ້າຂາດສິ່ງໜຶ່ງໄປ, ຈະບໍ່ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບ.

ການກະທຳໃດໜຶ່ງແມ່ນຜິດກົດໝາຍພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:162(2) BW ຖ້າມັນລະເມີດສິດທິຂອງຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງ, ລະເມີດໜ້າທີ່ຕາມກົດໝາຍ ຫຼື ຂັດແຍ້ງກັບສິ່ງທີ່ກົດໝາຍທີ່ບໍ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ຖືວ່າເປັນການປະພຶດທາງສັງຄົມທີ່ເໝາະສົມ. ໝວດໝູ່ສຸດທ້າຍນັ້ນເຮັດວຽກສ່ວນໃຫຍ່: ມັນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຮ້ານຄ້າຕ້ອງເຮັດຄວາມສະອາດພື້ນທີ່ລື່ນ ແລະ ຜູ້ຮັບເໝົາຕ້ອງລ້ອມຮົ້ວຄູນ້ຳ, ເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ມີກົດໝາຍໃດກ່າວແນວນັ້ນໃນຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານັ້ນ.

ການກະທຳດັ່ງກ່າວຕ້ອງເປັນຍ້ອນຜູ້ທີ່ກະທຳຜິດ, ຍ້ອນຄວາມຜິດ ຫຼື ຍ້ອນກົດໝາຍ ຫຼື ທັດສະນະທີ່ຍອມຮັບໂດຍທົ່ວໄປເຮັດໃຫ້ມັນຕົກຢູ່ໃນຄວາມສ່ຽງຂອງເຂົາເຈົ້າ (ມາດຕາ 6:162(3) BW). ຄວາມຜິດແມ່ນການທົດສອບທີ່ເປັນກາງ: ການກະທຳດັ່ງກ່າວບໍ່ສອດຄ່ອງກັບສິ່ງທີ່ຄາດຫວັງໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນບໍ? ຖ້າບໍ່ມີການສູນເສຍ, ຈະບໍ່ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນການກະທຳທີ່ບໍ່ລະມັດລະວັງແນວໃດກໍຕາມ.

ສາເຫດແມ່ນຖືກຈຳກັດໂດຍມາດຕາ 6:98 BW: ມີແຕ່ການສູນເສຍທີ່ສາມາດອ້າງອີງເຖິງຜູ້ຮັບຜິດຊອບໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ, ໂດຍພິຈາລະນາເຖິງລັກສະນະຂອງຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍ, ເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດຟື້ນຟູໄດ້. ທິດສະດີສຳພັນ (ມາດຕາ 6:163 BW) ກ່າວຕື່ມວ່າບໍ່ມີການຊົດເຊີຍໃດໆຖ້າກົດລະບຽບທີ່ລະເມີດບໍ່ໄດ້ມີຈຸດປະສົງເພື່ອປົກປ້ອງການສູນເສຍທີ່ຜູ້ເສຍຫາຍໄດ້ຮັບ.

ທ່ານຮັບຜິດຊອບພາຍໃຕ້ສັນຍາເມື່ອໃດ?

ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:74 BW ທຸກໆການບໍ່ປະຕິບັດພັນທະຈະເຮັດໃຫ້ລູກໜີ້ຕ້ອງຊົດເຊີຍການສູນເສຍທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າຄວາມລົ້ມເຫຼວນັ້ນບໍ່ສາມາດຖືວ່າເປັນຂອງລູກໜີ້ໄດ້. ຄວາມລົ້ມເຫຼວແມ່ນເກີດຈາກຄວາມຜິດຂອງລູກໜີ້ ຫຼື ຕົກຢູ່ໃນຄວາມສ່ຽງພາຍໃຕ້ສັນຍາ, ກົດໝາຍ ຫຼື ທັດສະນະທີ່ຍອມຮັບໂດຍທົ່ວໄປ.

ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຜູ້ສະໜອງມັກຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຂໍ້ບົກຜ່ອງໃນສິ່ງທີ່ຕົນສົ່ງມອບ, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນບໍ່ໄດ້ເປັນຄວາມລະເລີຍກໍຕາມ. ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະສາມາດຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍໄດ້, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວລູກໜີ້ຕ້ອງຜິດນັດ (verzuim). ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:82 BW ການຜິດນັດເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກການແຈ້ງການເປັນລາຍລັກອັກສອນກ່ຽວກັບການຜິດນັດ (ingebrekestelling) ທີ່ກຳນົດໄລຍະເວລາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນສຳລັບການປະຕິບັດ, ເມື່ອໄລຍະເວລານັ້ນໝົດອາຍຸແລ້ວ.

ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:83 BW ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີແຈ້ງການໃນກໍລະນີທີ່ເສັ້ນຕາຍທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບການປະຕິບັດໜ້າທີ່ໄດ້ຜ່ານໄປແລ້ວ, ໃນກໍລະນີທີ່ພັນທະເກີດຂຶ້ນຈາກການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ, ຫຼື ໃນກໍລະນີທີ່ລູກໜີ້ໄດ້ລະບຸວ່າຈະບໍ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່. ໃນກໍລະນີທີ່ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ຢ່າງຖາວອນ, ກໍ່ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີການຜິດນັດເຊັ່ນກັນ (ມາດຕາ 6:74(2) BW). ການສົ່ງແຈ້ງການກ່ຽວກັບການຜິດນັດລ່ວງໜ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໜ້ອຍ ແລະ ປົກປ້ອງການຮຽກຮ້ອງ.

ສັນຍາມັກຈະຈຳກັດຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ລະຫວ່າງທຸລະກິດຕ່າງໆ, ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການຍົກເວັ້ນ ແລະ ຂໍ້ຈຳກັດແມ່ນມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ໂດຍທົ່ວໄປ, ແຕ່ສານສາມາດຍົກເລີກພວກມັນໄດ້ ບ່ອນທີ່ການອີງໃສ່ພວກມັນຈະບໍ່ເປັນທີ່ຍອມຮັບພາຍໃຕ້ມາດຕະຖານຂອງຄວາມສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳ (ມາດຕາ 6:248(2) BW). ໃນເງື່ອນໄຂ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດທົ່ວໄປທີ່ໃຊ້ຕໍ່ຜູ້ບໍລິໂພກ, ຂໍ້ກຳນົດທີ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ໃຊ້ບໍ່ມີພັນທະຕາມກົດໝາຍທີ່ຈະຕ້ອງຈ່າຍຄ່າເສຍຫາຍແມ່ນຖືກຖືວ່າມີພາລະໜັກທີ່ບໍ່ສົມເຫດສົມຜົນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:237(f) BW.

ໃຜເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບໂດຍບໍ່ມີຄວາມຜິດສ່ວນຕົວ?

ປຶ້ມທີ 6 BW ກຳນົດຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ບຸກຄົນຍ້ອນຕຳແໜ່ງຂອງເຂົາເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນຜູ້ເຄາະຮ້າຍຈຶ່ງບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພິສູດຄວາມບໍ່ສົນໃຈທີ່ເກືອບເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະສະແດງໃຫ້ເຫັນ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄວາມຮັບຜິດຊອບດ້ານຄຸນນະພາບ ຫຼື ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ເຂັ້ມງວດຂອງມາດຕາ 6:169 ຫາ 6:185 BW.

ພໍ່ແມ່ ແລະ ຜູ້ປົກຄອງມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການປະພຶດຂອງເດັກທີ່ມີອາຍຸຕ່ຳກວ່າສິບສີ່ປີໂດຍບໍ່ມີການປ້ອງກັນໃດໆໂດຍອີງໃສ່ການຊີ້ນຳ (ມາດຕາ 6:169(1) BW). ສຳລັບເດັກທີ່ມີອາຍຸສິບສີ່ ຫຼື ສິບຫ້າປີ, ພວກເຂົາມີຄວາມຮັບຜິດຊອບ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຖືກຕຳໜິຕິຕຽນວ່າບໍ່ໄດ້ປ້ອງກັນການປະພຶດດັ່ງກ່າວ (ມາດຕາ 6:169(2) BW). ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸສິບຫົກປີຂຶ້ນໄປ, ເດັກຕ້ອງຮັບຜິດຊອບເອງ.

ນາຍຈ້າງມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ຜູ້ຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບບັນຊາກໍ່ໃຫ້ເກີດຕໍ່ບຸກຄົນທີສາມ, ຖ້າວຽກງານດັ່ງກ່າວເພີ່ມໂອກາດໃນການເກີດຄວາມຜິດພາດ ແລະ ນາຍຈ້າງມີອຳນາດໃນການປະພຶດດັ່ງກ່າວ (ມາດຕາ 6:170 BW). ທຸລະກິດຍັງມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມຜິດພາດຂອງຜູ້ຮັບເໝົາທີ່ບໍ່ແມ່ນຜູ້ຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບບັນຊາທີ່ເຮັດວຽກໃຫ້ມັນໃນການດຳເນີນທຸລະກິດຂອງຕົນ (ມາດຕາ 6:171 BW).

ຜູ້ຄອບຄອງສິ່ງຂອງທີ່ສາມາດເຄື່ອນຍ້າຍໄດ້ ເຊິ່ງສ້າງອັນຕະລາຍພິເສດ ຖ້າມັນບໍ່ຕອບສະໜອງມາດຕະຖານທີ່ກຳນົດໄວ້ ຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບເມື່ອອັນຕະລາຍນັ້ນເກີດຂຶ້ນ (ມາດຕາ 6:173 BW). ຜູ້ຄອບຄອງອາຄານ ຫຼື ໂຄງສ້າງທີ່ມີຂໍ້ບົກພ່ອງ ຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບໃນພື້ນຖານດຽວກັນ (ມາດຕາ 6:174 BW); ສຳລັບເສັ້ນທາງສາທາລະນະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບນັ້ນແມ່ນຂຶ້ນກັບເຈົ້າໜ້າທີ່ທາງຫຼວງ ເຊັ່ນ ເທດສະບານ ຫຼື ແຂວງ. ຜູ້ຄອບຄອງສັດ ຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ມັນກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ (ມາດຕາ 6:179 BW), ແລະ ບ່ອນທີ່ສິ່ງຂອງ, ອາຄານ ຫຼື ສັດເຫຼົ່ານີ້ຖືກນຳໃຊ້ໃນທຸລະກິດ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບຈະຍ້າຍໄປຢູ່ທຸລະກິດ (ມາດຕາ 6:181 BW).

ຜູ້ຜະລິດມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຈາກຂໍ້ບົກຜ່ອງໃນຜະລິດຕະພັນຂອງເຂົາເຈົ້າ (ມາດຕາ 6:185 BW), ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບນັ້ນບໍ່ສາມາດຖືກຍົກເວັ້ນ ຫຼື ຈຳກັດຕໍ່ຜູ້ທີ່ເສຍຫາຍ (ມາດຕາ 6:192 BW). ພວກເຮົາຈະກວມເອົາເລື່ອງນີ້ໃນບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜະລິດຕະພັນໃນປະເທດເນເທີແລນ.

ນາຍຈ້າງມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ອຸບັດຕິເຫດໃນບ່ອນເຮັດວຽກບໍ?

ແມ່ນແລ້ວ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່ານາຍຈ້າງພິສູດໄດ້ວ່າຕົນໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ໃນການດູແລຂອງຕົນ ຫຼື ຄວາມເສຍຫາຍສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຍ້ອນເຈດຕະນາ ຫຼື ຄວາມບໍ່ລະມັດລະວັງຂອງພະນັກງານ (ມາດຕາ 7:658(2) BW). ພາລະໃນການພິສູດແມ່ນຂຶ້ນກັບນາຍຈ້າງ, ແລະມາດຕະຖານແມ່ນສິ່ງທີ່ຈຳເປັນຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ, ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເປັນປົກກະຕິໃນຂະແໜງການ.

ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:658(1) BW ນາຍຈ້າງຕ້ອງຈັດແຈງ ແລະ ບຳລຸງຮັກສາສະຖານທີ່ເຮັດວຽກ, ເຄື່ອງມື ແລະ ອຸປະກອນຕ່າງໆ, ດຳເນີນມາດຕະການ ແລະ ໃຫ້ຄຳແນະນຳຕາມຄວາມຈຳເປັນຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນເພື່ອປ້ອງກັນອັນຕະລາຍ. ມາດຕາ 7:658(4) BW ຂະຫຍາຍສິ່ງນີ້ໄປສູ່ຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກໃຫ້ທຸລະກິດໂດຍບໍ່ມີສັນຍາການຈ້າງງານ, ເຊັ່ນ: ພະນັກງານອົງການ ແລະ ຜູ້ຮັບເໝົາທີ່ເຮັດວຽກດ້ວຍຕົນເອງບາງຄົນ. ສານເຂດ (kantonrechter) ໄດ້ຍິນຄຳຮຽກຮ້ອງເຫຼົ່ານີ້.

ນອກຈາກໜ້າທີ່ດູແລນີ້ແລ້ວ, ນາຍຈ້າງຕ້ອງປະຕິບັດຕົນເປັນນາຍຈ້າງທີ່ດີພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:611 BW. ບົນພື້ນຖານດັ່ງກ່າວ, ນາຍຈ້າງໄດ້ຖືກຖືວ່າຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການບໍ່ຈັດຫາປະກັນໄພທີ່ພຽງພໍສຳລັບພະນັກງານທີ່ຂັບຂີ່ ຫຼື ຂີ່ລົດຖີບໄປເຮັດວຽກ. ພວກເຮົາໃຫ້ຄຳແນະນຳກ່ຽວກັບຄຳຖາມເຫຼົ່ານີ້ໃນດ້ານກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈ້າງງານ; ເບິ່ງ ຄູ່ມືກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈ້າງງານ ຂອງພວກເຮົາ . ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຈາກການບາດເຈັບສ່ວນຕົວແມ່ນໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງໂດຍຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານການບາດເຈັບສ່ວນຕົວ.

ໃຜຮັບຜິດຊອບໃນອຸບັດຕິເຫດຈະລາຈອນທາງບົກ?

ຖ້າຍານພາຫະນະເທິງທ້ອງຖະໜົນເກີດອຸບັດຕິເຫດທີ່ສ້າງຄວາມເສຍຫາຍໃຫ້ແກ່ຄົນ ຫຼື ຊັບສິນທີ່ບໍ່ໄດ້ບັນທຸກມາໃນນັ້ນ, ເຈົ້າຂອງ ຫຼື ຜູ້ຮັກສາຕ້ອງຊົດເຊີຍຄວາມເສຍຫາຍ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າເຫດການທີ່ບໍ່ຄາດຄິດອາດຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ (ມາດຕາ 185 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈະລາຈອນທາງບົກ ປີ 1994, WVW). ສິ່ງນີ້ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນປົກປ້ອງຜູ້ຍ່າງທາງ ແລະ ຜູ້ຂີ່ລົດຖີບ.

ເຫດການທີ່ບໍ່ຄາດຄິດແມ່ນບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ຮັບການຍອມຮັບ: ຜູ້ຂັບຂີ່ຕ້ອງບໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດພາດເລີຍ, ແລະ ການປະພຶດຂອງຜູ້ໃຊ້ຖະໜົນຄົນອື່ນຕ້ອງບໍ່น่าຈະເປັນໄປໄດ້ສູງ ຈົນຜູ້ຂັບຂີ່ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຄຳນຶງເຖິງມັນ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄະດີຂອງສານສູງສຸດ (Hoge Raad) ໄດ້ກຳນົດໄວ້ວ່າ ຜູ້ຂັບຂີ່ຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຄວາມເສຍຫາຍທັງໝົດຂອງເດັກອາຍຸຕ່ຳກວ່າສິບສີ່ປີ, ແລະ ຢ່າງໜ້ອຍເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຄວາມເສຍຫາຍຂອງຜູ້ໃຫຍ່. ຜູ້ເຄາະຮ້າຍສາມາດຮຽກຮ້ອງໂດຍກົງຕໍ່ບໍລິສັດປະກັນໄພລົດຍົນ; ລະຫວ່າງຜູ້ຂັບຂີ່ສອງຄົນ ກົດລະບຽບທຳມະດາຈະຖືກນຳໃຊ້.

ການປ້ອງກັນໃດແດ່ທີ່ຫຼຸດຜ່ອນ ຫຼື ຍົກເວັ້ນຄວາມຮັບຜິດຊອບ?

ຄວາມຮັບຜິດຊອບບໍ່ຄ່ອຍຈະເປັນທັງໝົດ ຫຼື ບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:101 ການຊົດເຊີຍ BW ຈະຖືກຫຼຸດລົງໃນກໍລະນີທີ່ການສູນເສຍແມ່ນຍ້ອນສະຖານະການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຜູ້ເສຍຫາຍ, ຕາມສັດສ່ວນຂອງການປະກອບສ່ວນຂອງແຕ່ລະຝ່າຍ; ສານອາດຈະແກ້ໄຂການແບ່ງປັນນັ້ນດ້ວຍເຫດຜົນຂອງຄວາມຍຸຕິທຳ.

ເຫດຜົນຂອງການໃຫ້ເຫດຜົນ, ເຊັ່ນ: ການອະນຸຍາດຕາມກົດໝາຍ ຫຼື ຄວາມຈຳເປັນ, ຈະລົບລ້າງການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍທັງໝົດ (ມາດຕາ 6:162(2) BW). ໃນກິລາ ແລະ ການຫຼິ້ນ, ຂອບເຂດສຳລັບການປະພຶດທີ່ບໍ່ລະມັດລະວັງແມ່ນສູງກວ່າ: ການປະພຶດທີ່ບໍ່ລະມັດລະວັງໃນຊີວິດປະຈຳວັນບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເປັນການບໍ່ລະມັດລະວັງພາຍໃນກົດລະບຽບຂອງເກມ.

ຜູ້ເສຍຫາຍຕ້ອງຈຳກັດການສູນເສຍເຊັ່ນກັນ. ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ສາມາດຫຼີກລ່ຽງໄດ້ເຊິ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ເພີ່ມຂຶ້ນແມ່ນບໍ່ສາມາດຟື້ນຟູໄດ້, ໃນຂະນະທີ່ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ສົມເຫດສົມຜົນໃນການປ້ອງກັນ ຫຼື ຈຳກັດຄວາມເສຍຫາຍແມ່ນ (ມາດຕາ 6:96(2)(a) BW). ປະຕິບັດຢ່າງຮີບດ່ວນ: ຮັບປະກັນຊັບສິນ ແລະ ໄດ້ຮັບການປະເມີນຄ່າສ້ອມແປງ.

ມີຫຍັງແດ່ທີ່ສາມາດກູ້ຄືນໄດ້, ແລະພາຍໃນກຳນົດເວລາໃດ?

ການສູນເສຍທາງດ້ານການເງິນກວມເອົາທັງການສູນເສຍທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ກຳໄລທີ່ສູນເສຍໄປ (ມາດຕາ 6:96(1) BW). ມັນຍັງປະກອບມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ສົມເຫດສົມຜົນໃນການປ້ອງກັນ ຫຼື ຈຳກັດຄວາມເສຍຫາຍ, ການສ້າງຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ຈຳນວນຄວາມເສຍຫາຍ, ແລະ ການເກັບເງິນນອກສານ (ມາດຕາ 6:96(2) BW).

ການສູນເສຍທີ່ບໍ່ແມ່ນທາງດ້ານການເງິນສາມາດຟື້ນຟູໄດ້ສະເພາະໃນກໍລະນີທີ່ລະບຸໄວ້ໃນມາດຕາ 6:106 BW ເທົ່ານັ້ນ, ເຊັ່ນ: ການບາດເຈັບທາງຮ່າງກາຍ ຫຼື ຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ກຽດສັກສີ ຫຼື ຊື່ສຽງ. ການຊົດເຊີຍການບາດເຈັບສ່ວນຕົວແມ່ນຢູ່ນອກເໜືອຈາກການປະຕິບັດຂອງພວກເຮົາ; ສຳລັບການຮຽກຮ້ອງເຫຼົ່ານັ້ນ ທ່ານຕ້ອງການຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານການບາດເຈັບສ່ວນຕົວ.

ໄລຍະເວລາຈຳກັດຫ້າປີຂອງມາດຕາ 3:310 BW ເລີ່ມຕົ້ນໃນມື້ຫຼັງຈາກຜູ້ເສຍຫາຍຮູ້ທັງຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ຜູ້ຮັບຜິດຊອບ, ໂດຍມີໄລຍະເວລາຈຳກັດຢ່າງແທ້ຈິງຊາວປີ. ໄລຍະເວລາທີ່ຍາວກວ່ານັ້ນໃຊ້ກັບມົນລະພິດ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ສິ່ງແວດລ້ອມບາງຢ່າງ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:317 BW ການຮຽກຮ້ອງເປັນລາຍລັກອັກສອນ ຫຼື ແຈ້ງການເປັນລາຍລັກອັກສອນທີ່ເຈົ້າໜີ້ສະຫງວນສິດຂອງຕົນຢ່າງຈະແຈ້ງຈະຂັດຂວາງໄລຍະເວລາຈຳກັດ, ແລະ ໄລຍະເວລາໃໝ່ຈະເລີ່ມຕົ້ນ.

ການປະກັນໄພແມ່ນຢູ່ຄຽງຂ້າງນີ້. ການປະກັນໄພລົດຍົນແມ່ນພາກບັງຄັບ; ການປະກັນໄພຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວບໍ່ແມ່ນ, ແຕ່ມັນຖືກຈັດຢູ່ຢ່າງກວ້າງຂວາງ. ລາຍງານເຫດການໃຫ້ບໍລິສັດປະກັນໄພຂອງທ່ານພາຍໃນໄລຍະເວລາໃນນະໂຍບາຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າທ່ານຈະໂຕ້ແຍ້ງຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ເພາະວ່າການແຈ້ງຊ້າອາດເປັນເຫດຜົນໃນການປະຕິເສດການຄຸ້ມຄອງ.

ບໍລິສັດຕ້ອງຮັບຜິດຊອບເວລາໃດ, ແລະ ຜູ້ອຳນວຍການຂອງບໍລິສັດຕ້ອງຮັບຜິດຊອບເວລາໃດ?

ບໍລິສັດ BV, NV, ສະມາຄົມ ຫຼື ມູນນິທິ ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ ແລະ ການລະເມີດສັນຍາຂອງຕົນເອງ, ແລະ ຊັບສິນຂອງຕົນເອງມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ. ການແບ່ງແຍກລະຫວ່າງບໍລິສັດ ແລະ ຜູ້ອຳນວຍການຂອງບໍລິສັດແມ່ນມີຢູ່ໃນກໍລະນີຫຼາຍທີ່ສຸດ.

ຜູ້ອຳນວຍການທີ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ບໍລິສັດເອງພາຍໃຕ້ມາດຕາ 2:9 BW, ເຊິ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຕຳໜິຕິຕຽນສ່ວນຕົວຢ່າງຮ້າຍແຮງ. ຕໍ່ເຈົ້າໜີ້, ຜູ້ອຳນວຍການສາມາດຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວໃນການກະທຳຜິດ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ສຳລັບການເຂົ້າເປັນພາລະໃນນາມຂອງບໍລິສັດໃນຂະນະທີ່ຮູ້ວ່າບໍລິສັດບໍ່ສາມາດຈ່າຍໄດ້ ແລະ ບໍ່ໄດ້ສະເໜີການແກ້ໄຂໃດໆ. ຂໍ້ມູນເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບຂອບການເຮັດວຽກທີ່ກວ້າງຂວາງແມ່ນຢູ່ໃນ ໜ້າ ກົດໝາຍແພ່ງ ຂອງພວກເຮົາ.

ໃນການລົ້ມລະລາຍຂອງ BV, ຜູ້ອຳນວຍການແຕ່ລະຄົນມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນ ແລະ ແຍກຕ່າງຫາກຕໍ່ການຂາດດຸນ ຖ້າຄະນະກຳມະການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນຢ່າງບໍ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ນີ້ແມ່ນສາເຫດສຳຄັນຂອງການລົ້ມລະລາຍ (ມາດຕາ 2:248(1) BW). ຖ້າຄະນະກຳມະການບໍ່ໄດ້ຮັກສາບັນຊີທີ່ເໝາະສົມ (ມາດຕາ 2:10 BW) ຫຼື ບໍ່ໄດ້ເຜີຍແຜ່ບັນຊີປະຈຳປີຕາມເວລາກຳນົດ (ມາດຕາ 2:394 BW), ການປະຕິບັດທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຈະຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ ແລະ ສົມມຸດວ່າເປັນສາເຫດສຳຄັນ (ມາດຕາ 2:248(2) BW).

ທ່ານຄວນກວດສອບຫຍັງຖ້າທ່ານປະສົບກັບການສູນເສຍ?

• ກວດສອບວ່າການຮຽກຮ້ອງຂອງທ່ານແມ່ນອີງໃສ່ສັນຍາ (ມາດຕາ 6:74 BW) ຫຼື ການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ (ມາດຕາ 6:162 BW), ຫຼື ຄວາມຮັບຜິດຊອບຢ່າງເຂັ້ມງວດ.
• ກວດສອບວ່າທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງສົ່ງແຈ້ງການຜິດນັດເປັນລາຍລັກອັກສອນກ່ອນ (ມາດຕາ 6:82 ແລະ 6:83 BW).
• ກວດສອບວ່າທ່ານມີເອກະສານສຳລັບທຸກໆລາຍການທີ່ສູນເສຍ: ໃບແຈ້ງໜີ້, ໃບສະເໜີລາຄາ, ຂໍ້ມູນເງິນເດືອນ, ບົດລາຍງານຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານ.
• ກວດສອບໄລຍະເວລາຈຳກັດຫ້າປີ ແລະ ຢຸດມັນເປັນລາຍລັກອັກສອນຖ້າຈຳເປັນ (ມາດຕາ 3:310 ແລະ 3:317 BW).
• ກວດສອບວ່າທ່ານສາມາດຮຽກຮ້ອງໂດຍກົງຈາກບໍລິສັດປະກັນໄພໄດ້ຫຼືບໍ່, ເຊັ່ນ ບໍລິສັດປະກັນໄພລົດຍົນ.

ທ່ານຄວນກວດສອບຫຍັງແດ່ ຖ້າທ່ານຖືກກ່າວຫາວ່າຮັບຜິດຊອບ?

• ຢ່າຍອມຮັບຄວາມຮັບຜິດຊອບເປັນລາຍລັກອັກສອນກ່ອນທີ່ຂໍ້ເທັດຈິງຈະຊັດເຈນ; ບັນທຶກຂໍ້ເທັດຈິງ, ຮູບຖ່າຍ ແລະ ພະຍານໃນມື້ດຽວກັນ.
• ລາຍງານການຮຽກຮ້ອງຕໍ່ບໍລິສັດປະກັນໄພຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງທ່ານພາຍໃນໄລຍະເວລາໃນນະໂຍບາຍຂອງທ່ານ.
• ກວດສອບວ່າເງື່ອນໄຂທັງຫ້າຢ່າງຂອງມາດຕາ 6:162 BW ຫຼື ເງື່ອນໄຂສັນຍາໄດ້ຮັບການຕອບສະໜອງແລ້ວ.
• ກວດສອບວ່າຂໍ້ກຳນົດຂໍ້ຈຳກັດໃນສັນຍາ ຫຼື ເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປຂອງທ່ານໃຊ້ໄດ້ ແລະ ຍັງຄົງໃຊ້ໄດ້ຢູ່.
• ກວດສອບວ່າຜູ້ຮຽກຮ້ອງໄດ້ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການສູນເສຍຫຼືບໍ່ (ມາດຕາ 6:101 BW) ແລະວ່າການຮຽກຮ້ອງດັ່ງກ່າວຖືກຈຳກັດເວລາຫຼືບໍ່.

ພວກເຮົາສາມາດເຮັດຫຍັງໃຫ້ທ່ານໄດ້ແດ່ດ້ວຍຄວາມຮັບຜິດຊອບ?

ທະນາຍຄວາມຂອງບໍລິສັດ ແລະ ທີມງານຟ້ອງຮ້ອງ ຂອງພວກເຮົາ ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາແກ່ທຸລະກິດ ແລະ ບຸກຄົນໃນປະເທດເນເທີແລນກ່ຽວກັບການຮຽກຮ້ອງຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ນອກເໜືອໄປຈາກການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍສ່ວນບຸກຄົນ.

• ພວກເຮົາປະເມີນວ່າການຮຽກຮ້ອງຕໍ່ທ່ານ ຫຼື ໂດຍທ່ານນັ້ນມີພື້ນຖານທາງກົດໝາຍຫຼືບໍ່ ແລະ ມັນມີມູນຄ່າເທົ່າໃດ.
• ພວກເຮົາຮ່າງແຈ້ງການຜິດນັດ, ຈົດໝາຍທີ່ກ່າວຟ້ອງຝ່າຍທີ່ຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ (aansprakelijkstelling) ຫຼື ຈົດໝາຍຂັດຂວາງໄລຍະເວລາຈຳກັດໜີ້ສິນ.
• ພວກເຮົາຕອບສະໜອງຕໍ່ການຮຽກຮ້ອງໃນນາມຂອງທ່ານ ແລະ ກວດສອບຂໍ້ກຳນົດຂໍ້ຍົກເວັ້ນ ແລະ ຂໍ້ຈຳກັດ.
• ພວກເຮົາຈັດການກັບບໍລິສັດປະກັນໄພຂອງທ່ານກ່ຽວກັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງດ້ານການຄຸ້ມຄອງ.
• ພວກເຮົາໃຫ້ຄໍາແນະນໍາແກ່ຜູ້ອໍານວຍການກ່ຽວກັບຄວາມສ່ຽງດ້ານຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນບຸກຄົນ ແລະ ເປັນຕົວແທນໃຫ້ທ່ານໃນການດໍາເນີນຄະດີຕໍ່ໜ້າສານແພ່ງ.

Summary

• ຄວາມຮັບຜິດຊອບເກີດຂຶ້ນຈາກການລະເມີດສັນຍາ (ມາດຕາ 6:74 BW), ການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ (ມາດຕາ 6:162 BW) ຫຼື ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ເຂັ້ມງວດທີ່ຕິດພັນກັບຕຳແໜ່ງ.
• ໃນກໍລະນີສັນຍາ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຕ້ອງມີການແຈ້ງການເປັນລາຍລັກອັກສອນກ່ຽວກັບການຜິດນັດກ່ອນທີ່ຈະຕ້ອງຈ່າຍຄ່າເສຍຫາຍ (ມາດຕາ 6:82 BW).
• ຄ່າຊົດເຊີຍຈະຖືກຫຼຸດລົງຖ້າຜູ້ໄດ້ຮັບບາດເຈັບໄດ້ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການສູນເສຍ (ມາດຕາ 6:101 BW).
• ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຈະຖືກຈຳກັດເວລາຫ້າປີຫຼັງຈາກທີ່ທ່ານຮູ້ກ່ຽວກັບຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ຜູ້ທີ່ຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ, ແລະ ຢ່າງຊ້າສຸດຫຼັງຈາກຊາວປີ (ມາດຕາ 3:310 BW); ແຈ້ງການເປັນລາຍລັກອັກສອນຈະຂັດຂວາງສິ່ງນີ້.
• ຜູ້ອຳນວຍການມີຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີສະເພາະເທົ່ານັ້ນ, ເຊັ່ນ: ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຢ່າງຈະແຈ້ງກ່ອນການລົ້ມລະລາຍ (ມາດຕາ 2:248 BW).

ຄໍາ​ຖາມ​ທີ່​ຖືກ​ຖາມ​ເລື້ອຍໆ