ຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງໝາຍເຖິງການມີພັນທະຕາມກົດໝາຍທີ່ຈະຕ້ອງຊົດເຊີຍການສູນເສຍທີ່ຄົນອື່ນໄດ້ຮັບ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແມ່ນວ່າທຸກຄົນຮັບຜິດຊອບການສູນເສຍຂອງຕົນເອງ; ມັນຈະປ່ຽນໄປຫາບຸກຄົນອື່ນພຽງແຕ່ບ່ອນທີ່ກົດໝາຍກຳນົດໄວ້ເທົ່ານັ້ນ. ສອງເສັ້ນທາງເຮັດແບບນັ້ນຄື: ການລະເມີດສັນຍາພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:74 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ, ແລະ ການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ (onrechtmatige daad) ຂອງມາດຕາ 6:162. ຄຽງຄູ່ກັບພວກມັນ, ປະມວນກົດໝາຍດັ່ງກ່າວປະກອບດ້ວຍຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ເຂັ້ມງວດຫຼາຍຢ່າງທີ່ຕິດພັນກັບຄວາມສາມາດ, ເຊັ່ນ: ພໍ່ແມ່, ນາຍຈ້າງ, ເຈົ້າຂອງ ຫຼື ຜູ້ຜະລິດ, ແລະ ເຊິ່ງນຳໃຊ້ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຄວາມຜິດ.
ການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ: ຫ້າເງື່ອນໄຂທີ່ຕ້ອງປະຕິບັດຕາມທັງໝົດ
ມາດຕາ 6:162 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງແມ່ນພື້ນຖານທົ່ວໄປຂອງຄວາມຮັບຜິດຊອບນອກສັນຍາ, ແລະການຮຽກຮ້ອງທີ່ອີງໃສ່ມັນຈະສຳເລັດໄດ້ພຽງແຕ່ຖ້າເງື່ອນໄຂຫ້າຢ່າງຖືກຕອບສະໜອງຮ່ວມກັນ. ອັນທຳອິດແມ່ນການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ. ການກະທຳແມ່ນຜິດກົດໝາຍຖ້າມັນລະເມີດສິດທິຂອງຄົນອື່ນ, ຖ້າມັນລະເມີດໜ້າທີ່ຕາມກົດໝາຍ, ຫຼືຖ້າມັນຂັດກັບມາດຕະຖານການດູແລທີ່ກົດໝາຍທີ່ບໍ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ຮຽກຮ້ອງໃນການພົວພັນທາງສັງຄົມ. ໝວດທີສາມນັ້ນແມ່ນໝວດທີ່ເຮັດວຽກສ່ວນໃຫຍ່: ມັນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ເຈົ້າຂອງຮ້ານຕ້ອງກວາດພື້ນທີ່ລື່ນ ແລະຜູ້ຮັບເໝົາຕ້ອງລ້ອມຮົ້ວຄູນ້ຳ, ເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ມີກົດໝາຍໃດກ່າວແນວນັ້ນໃນຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານັ້ນ.
ອັນທີສອງແມ່ນການກະທຳທີ່ຜິດ. ການກະທຳດັ່ງກ່າວຕ້ອງເປັນຍ້ອນຜູ້ທີ່ກະທຳຜິດ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຍ້ອນຄວາມຜິດ ຫຼື ຍ້ອນມັນກ່ຽວຂ້ອງກັບກົດໝາຍ ຫຼື ຕາມຫຼັກການທີ່ຍອມຮັບໂດຍທົ່ວໄປ. ຄວາມຜິດໃນຄວາມໝາຍນີ້ແມ່ນມາດຕະຖານທີ່ເປັນກາງ: ມັນບໍ່ແມ່ນກ່ຽວກັບເຈດຕະນາ ແຕ່ກ່ຽວກັບວ່າການກະທຳນັ້ນບໍ່ສອດຄ່ອງກັບສິ່ງທີ່ຄາດຫວັງໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນຫຼືບໍ່. ອັນທີສາມແມ່ນການສູນເສຍ. ຖ້າບໍ່ມີການສູນເສຍກໍ່ຈະບໍ່ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ບໍ່ວ່າພຶດຕິກຳນັ້ນຈະບໍ່ມີຄວາມລະມັດລະວັງແນວໃດກໍຕາມ.
ຂໍ້ທີສີ່ແມ່ນສາເຫດ. ຕ້ອງມີການເຊື່ອມໂຍງສາເຫດລະຫວ່າງການກະທຳ ແລະ ການສູນເສຍ, ແລະ ມາດຕາ 6:98 ຈຳກັດການສູນເສຍທີ່ສາມາດກູ້ຄືນໄດ້ຕໍ່ສິ່ງທີ່ສາມາດກ່າວເຖິງໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນຕໍ່ຜູ້ທີ່ຮັບຜິດຊອບ, ໂດຍຄຳນຶງເຖິງລັກສະນະຂອງຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍ. ຂໍ້ຈຳກັດນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ລະບົບຕ່ອງໂສ້ຂອງຜົນສະທ້ອນທີ່ບໍ່ໜ້າຈະເກີດຂຶ້ນບໍ່ໄດ້ເດີນທາງພ້ອມກັບການຮຽກຮ້ອງໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ບອກພວກເຮົາກ່ຽວກັບສະຖານະການຂອງທ່ານ. ພວກເຮົາຈະແຈ້ງໃຫ້ທ່ານຮູ້ທາງເລືອກຂອງທ່ານພາຍໃນມື້ເຮັດວຽກໜຶ່ງ. ກົດລະບຽບທີ່ຖືກອອກແບບມາເພື່ອປົກປ້ອງຜົນປະໂຫຍດອັນໜຶ່ງບໍ່ສາມາດໃຊ້ເພື່ອກູ້ຄືນການສູນເສຍໃຫ້ກັບຜົນປະໂຫຍດອື່ນໄດ້.
ຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍໃຕ້ສັນຍາ
ໃນກໍລະນີທີ່ບັນດາຝ່າຍມີສັນຍາ, ເສັ້ນທາງແມ່ນມາດຕາ 6:74 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ: ທຸກໆການບໍ່ປະຕິບັດພັນທະຈະເຮັດໃຫ້ລູກໜີ້ຕ້ອງຊົດເຊີຍການສູນເສຍທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າຄວາມລົ້ມເຫຼວນັ້ນບໍ່ສາມາດຖືວ່າເປັນຍ້ອນມັນ. ການໃຫ້ເຫດຜົນຢູ່ທີ່ນີ້ເຮັດວຽກແຕກຕ່າງຈາກການກະທຳຜິດ. ຄວາມລົ້ມເຫຼວແມ່ນເກີດຈາກຄວາມຜິດຂອງລູກໜີ້ ຫຼື ຖ້າມັນຕົກຢູ່ໃນຄວາມສ່ຽງພາຍໃຕ້ສັນຍາ, ກົດໝາຍ ຫຼື ຫຼັກການທີ່ຍອມຮັບໂດຍທົ່ວໄປ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າຜູ້ສະໜອງມັກຈະຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຂໍ້ບົກຜ່ອງຂອງສິນຄ້າທີ່ຕົນສົ່ງມອບເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະບໍ່ໄດ້ເປັນຄວາມປະໝາດສ່ວນຕົວກໍຕາມ.
ເງື່ອນໄຂຂັ້ນຕອນໜຶ່ງສາມາດລະບຸໄດ້ວ່າການຮຽກຮ້ອງຫຼາຍກວ່າກົດລະບຽບໃດໆ. ໃນກໍລະນີທີ່ຍັງເປັນໄປໄດ້ໃນການປະຕິບັດ, ລູກໜີ້ຕ້ອງຜິດນັດກ່ອນ (verzuim), ເຊິ່ງປົກກະຕິແລ້ວຕ້ອງມີການແຈ້ງການເປັນລາຍລັກອັກສອນກ່ຽວກັບການຜິດນັດ (ingebrekestelling) ໂດຍກຳນົດໄລຍະເວລາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນສຳລັບການປະຕິບັດ. ຫຼັງຈາກໄລຍະເວລານັ້ນຜ່ານໄປໂດຍບໍ່ມີການປະຕິບັດແລ້ວ ສິດໃນການໄດ້ຮັບຄ່າເສຍຫາຍຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ. ການຜິດນັດເກີດຂຶ້ນໂດຍບໍ່ມີການແຈ້ງໃຫ້ຊາບໃນກໍລະນີທີ່ເສັ້ນຕາຍສຳລັບການປະຕິບັດແມ່ນກຳນົດໄວ້, ບ່ອນທີ່ລູກໜີ້ໄດ້ລະບຸວ່າມັນຈະບໍ່ປະຕິບັດ, ຫຼືບ່ອນທີ່ການປະຕິບັດໄດ້ກາຍເປັນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ຢ່າງຖາວອນ. ການສົ່ງແຈ້ງການກ່ຽວກັບການຜິດນັດກ່ອນກຳນົດທີ່ເໝາະສົມບໍ່ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຫຍັງເລີຍ ແລະ ຮັກສາການຮຽກຮ້ອງໄວ້.
ສັນຍາຍັງຈຳກັດຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການຍົກເວັ້ນ ແລະ ຂໍ້ຈຳກັດ, ແລະ ເງື່ອນໄຂມາດຕະຖານທີ່ພວກມັນມັກຈະມີຢູ່, ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວແມ່ນມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ລະຫວ່າງທຸລະກິດ, ແຕ່ພວກມັນສາມາດຖືກຍົກເລີກໄດ້ໃນກໍລະນີທີ່ການອີງໃສ່ພວກມັນຈະບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້ຕາມມາດຕະຖານຂອງຄວາມສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳ, ແລະ ນັ້ນແມ່ນການໂຕ້ຖຽງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເກືອບທຸກໆຂໍ້ຂັດແຍ້ງທີ່ຮ້າຍແຮງກ່ຽວກັບຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບຂໍ້ຈຳກັດ. ຕໍ່ຜູ້ບໍລິໂພກ, ກົດລະບຽບແມ່ນເຂັ້ມງວດກວ່າ, ແລະ ຂໍ້ກຳນົດທີ່ຍົກເວັ້ນຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການບາດເຈັບສ່ວນຕົວແມ່ນບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້. ໃນກໍລະນີທີ່ຂໍ້ເທັດຈິງດຽວກັນຍັງເປັນການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ, ຜູ້ຮຽກຮ້ອງອາດຈະອີງໃສ່ທັງສອງພື້ນຖານ, ແລະ ສັນຍາທີ່ຮ່າງໄວ້ຢ່າງດີຈະແກ້ໄຂເລື່ອງນັ້ນເຊັ່ນກັນ.
ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ຕິດພັນກັບຄວາມສາມາດ, ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດ
ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງກຳນົດຄວາມຮັບຜິດຊອບຫຼາຍຢ່າງຕໍ່ຜູ້ຄົນຍ້ອນສິ່ງທີ່ເຂົາເຈົ້າເປັນ ແທນທີ່ຈະເປັນຍ້ອນສິ່ງທີ່ເຂົາເຈົ້າໄດ້ເຮັດ. ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄວາມຮັບຜິດຊອບດ້ານຄຸນນະພາບ ຫຼື ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ເຂັ້ມງວດໃນປຶ້ມທີ 6 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ, ແລະ ພວກມັນມີຢູ່ເພື່ອວ່າຜູ້ເຄາະຮ້າຍຈະບໍ່ຕ້ອງພິສູດຄວາມປະໝາດທີ່ເກືອບເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະສະແດງໃຫ້ເຫັນ.
ພໍ່ແມ່ຕອບແທນລູກຂອງເຂົາເຈົ້າໃນລະດັບທີ່ເລື່ອນໄດ້. ສຳລັບເດັກອາຍຸຕ່ຳກວ່າສິບສີ່ປີ, ພໍ່ແມ່ ຫຼື ຜູ້ປົກຄອງຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເດັກກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ ແລະ ບໍ່ສາມາດຫຼີກລ່ຽງໄດ້ໂດຍການສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າເດັກໄດ້ຮັບການຊີ້ນຳຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ລະຫວ່າງອາຍຸສິບສີ່ຫາສິບຫົກປີ ພໍ່ແມ່ຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າມັນພິສູດໄດ້ວ່າບໍ່ສາມາດຖືກຕຳໜິຕິຕຽນໄດ້ຍ້ອນການບໍ່ປ້ອງກັນການກະທຳດັ່ງກ່າວ. ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸສິບຫົກປີຂຶ້ນໄປ ເດັກຕ້ອງຮັບຜິດຊອບເອງ. ນາຍຈ້າງຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບພາກສ່ວນທີສາມໂດຍຜູ້ຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບບັນຊາຂອງເຂົາເຈົ້າ ໃນກໍລະນີທີ່ຄວາມຜິດຂອງຜູ້ຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບບັນຊາກ່ຽວຂ້ອງກັບໜ້າວຽກທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍ, ແລະ ຜູ້ອຳນວຍການຍັງສາມາດຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຈາກຜູ້ຮັບເໝົາທີ່ບໍ່ແມ່ນຜູ້ຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບບັນຊາທີ່ເຮັດວຽກໃນການດຳເນີນທຸລະກິດຂອງຕົນ.
ສິ່ງຂອງ ແລະ ສະຖານທີ່ຕ່າງໆມີລະບອບການປົກຄອງຂອງຕົນເອງ. ຜູ້ຄອບຄອງວັດຖຸທີ່ສາມາດເຄື່ອນຍ້າຍໄດ້ທີ່ບໍ່ຕອບສະໜອງມາດຕະຖານທີ່ອາດຈະຄາດຫວັງຈາກມັນ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສ້າງອັນຕະລາຍ, ຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບເມື່ອອັນຕະລາຍເກີດຂຶ້ນ. ຜູ້ຄອບຄອງອາຄານ ຫຼື ໂຄງສ້າງທີ່ມີຂໍ້ບົກພ່ອງຕ້ອງຮັບຜິດຊອບໃນພື້ນຖານດຽວກັນ, ແລະ ສຳລັບເສັ້ນທາງສາທາລະນະ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບນັ້ນແມ່ນຂຶ້ນກັບເຈົ້າໜ້າທີ່ຖະໜົນຫົນທາງ, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ການຮຽກຮ້ອງສຳລັບຂຸມ ແລະ ທາງຍ່າງທີ່ເສຍຫາຍແມ່ນສົ່ງໄປຫາເທດສະບານ ຫຼື ແຂວງ. ຜູ້ລ້ຽງສັດຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ມັນກໍ່ໃຫ້ເກີດ, ເພາະວ່າພຶດຕິກຳທີ່ບໍ່ສາມາດຄາດເດົາໄດ້ຂອງສັດແມ່ນຄວາມສ່ຽງທີ່ກົດລະບຽບຈັດສັນໄວ້. ໃນກໍລະນີທີ່ສິ່ງຂອງ ຫຼື ສານຖືກນຳໃຊ້ໃນການດຳເນີນທຸລະກິດ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບຈະຍ້າຍໄປຫາທຸລະກິດທີ່ໃຊ້ມັນ.
ຜູ້ຜະລິດມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຢ່າງເຂັ້ມງວດຕໍ່ຜະລິດຕະພັນທີ່ມີຂໍ້ບົກພ່ອງພາຍໃຕ້ລະບອບຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜະລິດຕະພັນໃນປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ, ເຊິ່ງຈັດຕັ້ງປະຕິບັດກົດໝາຍຂອງເອີຣົບ: ຜູ້ເສຍຫາຍພິສູດຂໍ້ບົກພ່ອງ, ຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ການເຊື່ອມໂຍງສາເຫດ, ແລະ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພິສູດຄວາມຜິດໃດໆ. ລະບອບດັ່ງກ່າວມີຂອບເຂດເວລາຂອງຕົນເອງ, ສັ້ນກວ່າ ແລະ ເຂັ້ມງວດກວ່າລະບອບປົກກະຕິ. ພວກເຮົາໄດ້ກຳນົດລາຍລະອຽດແຍກຕ່າງຫາກໃນບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜະລິດຕະພັນໃນປະເທດເນເທີແລນ.
ອຸບັດຕິເຫດໃນບ່ອນເຮັດວຽກ: ໜ້າທີ່ໃນການດູແລຂອງນາຍຈ້າງ
ມາດຕາ 7:658 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ ກຳນົດໃຫ້ນາຍຈ້າງຕ້ອງຈັດລະບຽບສະຖານທີ່ເຮັດວຽກ ແລະ ວຽກງານໃນລັກສະນະທີ່ພະນັກງານບໍ່ໄດ້ຮັບອັນຕະລາຍ, ແລະ ໃຫ້ຄຳແນະນຳທີ່ຈຳເປັນຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນສຳລັບຈຸດປະສົງດັ່ງກ່າວ. ຖ້າພະນັກງານໄດ້ຮັບບາດເຈັບໃນລະຫວ່າງການເຮັດວຽກ, ນາຍຈ້າງຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າມັນພິສູດໄດ້ວ່າຕົນໄດ້ປະຕິບັດຕາມໜ້າທີ່ດັ່ງກ່າວ, ຫຼື ຄວາມເສຍຫາຍໃນລະດັບທີ່ສຳຄັນແມ່ນຜົນມາຈາກເຈດຕະນາ ຫຼື ຄວາມບໍ່ລະມັດລະວັງໂດຍເຈດຕະນາຂອງພະນັກງານ. ດັ່ງນັ້ນ, ພາລະໃນການພິສູດຈຶ່ງຂຶ້ນກັບນາຍຈ້າງ, ແລະ ມັນເປັນສິ່ງທີ່ໜັກໜ່ວງ: ມາດຕະຖານແມ່ນສິ່ງທີ່ເປັນໄປໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ, ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເປັນປະເພນີໃນຂະແໜງການ.
ການປົກປ້ອງນີ້ກວມເອົານອກເໜືອໄປຈາກພະນັກງານທີ່ຢູ່ໃນບັນຊີເງິນເດືອນ. ຂໍ້ກຳນົດດຽວກັນນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບທຸກຄົນທີ່ປະຕິບັດວຽກງານໃຫ້ທຸລະກິດພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງຕົນ, ສະນັ້ນພະນັກງານອົງການ, ຜູ້ຮັບເໝົາສຳຮອງ, ຜູ້ຮັບເໝົາທີ່ເຮັດວຽກດ້ວຍຕົນເອງທີ່ລວມເຂົ້າໃນວຽກງານ ແລະ ຜູ້ຝຶກອົບຮົມກໍ່ໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງເຊັ່ນກັນ. ພັນທະຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍເງື່ອນໄຂການເຮັດວຽກກ່ຽວກັບຄຳແນະນຳ ແລະ ຂໍ້ມູນນຳໃຊ້ກັບພວກເຂົາໃນພື້ນຖານດຽວກັນ. ທຸລະກິດທີ່ຈ້າງພະນັກງານທີ່ມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນມັກຈະຖືວ່າຄວາມສ່ຽງແມ່ນຂຶ້ນກັບອົງການ; ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນຂຶ້ນກັບທັງສອງຢ່າງ. ຄູ່ມືກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈ້າງງານ ຂອງພວກເຮົາ ຈັດການກັບພັນທະທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ.
ຄຽງຄູ່ກັບໜ້າທີ່ໃນການດູແລແມ່ນໜ້າທີ່ທີ່ຈະຕ້ອງປະຕິບັດໜ້າທີ່ເປັນນາຍຈ້າງທີ່ດີພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:611. ມັນເປັນພື້ນຖານທີ່ນາຍຈ້າງຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການບໍ່ເອົາປະກັນໄພທີ່ພຽງພໍສຳລັບພະນັກງານທີ່ຂັບຂີ່ ຫຼື ຂີ່ລົດຖີບໃນລະຫວ່າງການເຮັດວຽກຂອງເຂົາເຈົ້າ, ໃນເມື່ອອຸບັດຕິເຫດເອງບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຂອງນາຍຈ້າງ. ເສັ້ນທາງທັງສອງແມ່ນແຍກຕ່າງຫາກ, ແລະ ການຮຽກຮ້ອງທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກອຸບັດຕິເຫດຈະລາຈອນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການເຮັດວຽກຄວນໄດ້ຮັບການປະເມີນພາຍໃຕ້ທັງສອງຢ່າງ.
ການຈະລາຈອນທາງຖະໜົນ: ຕຳແໜ່ງພິເສດຂອງຜູ້ຂີ່ລົດຖີບ ແລະ ຜູ້ຍ່າງທາງ
ອຸບັດຕິເຫດຈະລາຈອນເກີດຂຶ້ນຕາມລະບອບຂອງຕົນເອງ. ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈະລາຈອນທາງບົກ ປີ 1994, ເຈົ້າຂອງ ຫຼື ຜູ້ຮັກສາຍານພາຫະນະທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການປະທະກັບບຸກຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຍານພາຫະນະ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນຄົນຍ່າງ ຫຼື ຜູ້ຂີ່ລົດຖີບ, ຈະຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າມີເຫດສຸກເສີນ. ເຫດສຸກເສີນໃນສະພາບການນີ້ໝາຍຄວາມວ່າຜູ້ຂັບຂີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດພາດໃດໆເລີຍ ແລະ ການປະພຶດຂອງຜູ້ໃຊ້ຖະໜົນຄົນອື່ນແມ່ນບໍ່ໜ້າຈະເປັນໄປໄດ້ສູງ ຈົນຜູ້ຂັບຂີ່ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຄຳນຶງເຖິງເລື່ອງນີ້. ມັນບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ.
ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກໍລະນີທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນແລ້ວໄດ້ເພີ່ມກົດລະບຽບສອງຢ່າງໃສ່ເທິງນັ້ນ. ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ໃຊ້ຖະໜົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງແມ່ນເດັກອາຍຸຕ່ຳກວ່າສິບສີ່ປີ, ຜູ້ຂັບຂີ່ລົດຈະຮັບຜິດຊອບຄວາມເສຍຫາຍທັງໝົດ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າເດັກໄດ້ກະທຳດ້ວຍເຈດຕະນາ ຫຼື ດ້ວຍຄວາມປະໝາດທີ່ໃກ້ຄຽງກັບເຈດຕະນາ. ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ໃຊ້ຖະໜົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງແມ່ນຜູ້ໃຫຍ່, ຢ່າງໜ້ອຍເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຄວາມເສຍຫາຍຕ້ອງໄດ້ຮັບການຊົດເຊີຍຈາກຜູ້ຂັບຂີ່ລົດເຖິງແມ່ນວ່າຜູ້ໃຫຍ່ຈະເຮັດຜິດກໍຕາມ, ແລະ ສ່ວນທີ່ເຫຼືອອີກເຄິ່ງໜຶ່ງຈະຖືກແບ່ງປັນຕາມກົດລະບຽບທົ່ວໄປກ່ຽວກັບຄວາມປະໝາດທີ່ປະກອບສ່ວນ. ກົດລະບຽບເຫຼົ່ານີ້ມີຢູ່ຍ້ອນຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຄວາມສ່ຽງລະຫວ່າງລົດยนต์ ແລະ ລົດຖີບ, ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນການສົມມຸດຕິຖານໃດໆກ່ຽວກັບວ່າໃຜເປັນຄົນປະໝາດ.
ການປະກັນໄພລົດຍົນແມ່ນເປັນສິ່ງບັງຄັບ, ແລະ ຜູ້ເຄາະຮ້າຍສາມາດຮຽກຮ້ອງໂດຍກົງຕໍ່ບໍລິສັດປະກັນໄພຂອງຍານພາຫະນະແທນທີ່ຈະຮຽກຮ້ອງຕໍ່ຜູ້ຂັບຂີ່. ໃນກໍລະນີທີ່ຍານພາຫະນະບໍ່ມີປະກັນໄພ, ບໍ່ໄດ້ຖືກລະບຸຕົວຕົນ, ຫຼື ຖືກລັກ, ກອງທຶນຮັບປະກັນການຈະລາຈອນທາງລົດຍົນ (Waarborgfonds Motorverkeer) ສາມາດຈ່າຍຄ່າຊົດເຊີຍໄດ້, ໂດຍຂຶ້ນກັບເງື່ອນໄຂ ແລະ ຂອບເຂດເວລາຂອງຕົນເອງ. ລະຫວ່າງຜູ້ຂັບຂີ່ສອງຄົນ, ກົດລະບຽບປົກກະຕິຈະຖືກນຳໃຊ້ ແລະ ຜົນໄດ້ຮັບຈະຖືກຕັດສິນໂດຍກົດລະບຽບຈະລາຈອນ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍການປົກປ້ອງພິເສດທີ່ໄດ້ອະທິບາຍຂ້າງເທິງ.
ການປ້ອງກັນ: ຄວາມລະເລີຍທີ່ມີສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງກັບເຫດການ, ການຍິນຍອມ ແລະ ເຫດສຸດວິກິດ
ຄວາມຮັບຜິດຊອບບໍ່ແມ່ນຄຳຖາມທີ່ວ່າທັງໝົດ ຫຼື ບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ. ມາດຕາ 6:101 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງຫຼຸດຜ່ອນການຊົດເຊີຍໃນກໍລະນີທີ່ການສູນເສຍແມ່ນຜົນມາຈາກສະຖານະການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຜູ້ເສຍຫາຍ, ຕາມສັດສ່ວນກັບການປະກອບສ່ວນຂອງແຕ່ລະຝ່າຍທີ່ເຮັດຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ສານສາມາດແກ້ໄຂການແບ່ງສ່ວນນັ້ນໄດ້ຕາມທີ່ຄວາມຍຸຕິທຳຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີ, ໂດຍຄຳນຶງເຖິງຄວາມຮ້າຍແຮງຂອງຄວາມຜິດຂອງແຕ່ລະຝ່າຍ ແລະ ສະຖານະການອື່ນໆ, ລວມທັງການມີປະກັນໄພ. ການແກ້ໄຂຄວາມຍຸຕິທຳນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ການແບ່ງສ່ວນທີ່ສະອາດທາງຄະນິດສາດໃນເຈ້ຍມັກຈະປ່ຽນໄປໃນຄຳຕັດສິນສຸດທ້າຍ.
ການປ້ອງກັນອື່ນໆເຮັດວຽກໃນໄລຍະຕົ້ນໆ. ເຫດຜົນຂອງການໃຫ້ເຫດຜົນ, ເຊັ່ນ: ຄວາມຈຳເປັນ ຫຼື ການອະນຸຍາດຕາມກົດໝາຍ, ຈະລົບລ້າງການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍທັງໝົດ. ການຍອມຮັບຄວາມສ່ຽງ, ເຊິ່ງເກີດຂຶ້ນໃນກິລາ ແລະ ການພັກຜ່ອນຢ່ອນໃຈ, ບໍ່ໄດ້ລົບລ້າງຄວາມຮັບຜິດຊອບດັ່ງກ່າວ ແຕ່ຈະຍົກລະດັບຂອບເຂດ: ການກະທຳທີ່ບໍ່ລະມັດລະວັງໃນຊີວິດປະຈຳວັນບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເປັນຄວາມບໍ່ລະມັດລະວັງພາຍໃນກົດລະບຽບຂອງກິລາຕິດຕໍ່. ການສັ່ງຢາແມ່ນການປ້ອງກັນຄຳສັ່ງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແລະ ໄດ້ຮັບການກ່າວເຖິງຂ້າງລຸ່ມນີ້.
ສຸດທ້າຍ, ໜ້າທີ່ໃນການຈຳກັດການສູນເສຍແມ່ນຂຶ້ນກັບຜູ້ໄດ້ຮັບບາດເຈັບ. ຜູ້ທີ່ຍອມໃຫ້ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ສາມາດຫຼີກລ່ຽງໄດ້ສະສົມບໍ່ສາມາດຟື້ນຟູສ່ວນທີ່ສາມາດຫຼີກລ່ຽງໄດ້, ແລະຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ສົມເຫດສົມຜົນຂອງມາດຕະການທີ່ປະຕິບັດເພື່ອປ້ອງກັນ ຫຼື ຈຳກັດຄວາມເສຍຫາຍແມ່ນສາມາດຟື້ນຟູໄດ້ເອງ. ໃນທາງປະຕິບັດນີ້ໝາຍເຖິງການປະຕິບັດທັນທີຫຼັງຈາກເຫດການເກີດຂຶ້ນ: ການຮັບປະກັນຊັບສິນ, ການໄດ້ຮັບການປະເມີນຄ່າສ້ອມແປງ ແລະ ໃນກໍລະນີການບາດເຈັບສ່ວນຕົວ, ການມີສ່ວນຮ່ວມໃນການຟື້ນຟູ ແລະ ການເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບສັງຄົມ.
ສິ່ງທີ່ສາມາດກູ້ຄືນໄດ້, ແລະ ໃຊ້ເວລາດົນປານໃດ
ການສູນເສຍທີ່ສາມາດຮຽກຄືນໄດ້ແບ່ງອອກເປັນສອງປະເພດ. ການສູນເສຍທາງດ້ານການເງິນ (vermogensschade) ກວມເອົາທັງການສູນເສຍທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍຕົວຈິງ ແລະ ກຳໄລທີ່ພາດໄປ, ແລະ ລວມທັງຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ສົມເຫດສົມຜົນໃນການປ້ອງກັນ ຫຼື ຈຳກັດຄວາມເສຍຫາຍ, ການກຳນົດຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ຈຳນວນເງິນ, ແລະ ການໄດ້ຮັບເງິນຈາກສານ. ການສູນເສຍທີ່ບໍ່ແມ່ນທາງດ້ານການເງິນ (smartengeld) ສາມາດຮຽກຄືນໄດ້ໃນກໍລະນີທີ່ລະບຸໄວ້ໃນປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ, ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນການບາດເຈັບທາງຮ່າງກາຍ, ການບາດເຈັບຕໍ່ກຽດສັກສີ ຫຼື ຊື່ສຽງ, ແລະ ຄວາມບົກຜ່ອງອື່ນໆຂອງບຸກຄົນ. ນັບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 1 ມັງກອນ 2019, ຍາດພີ່ນ້ອງໃກ້ຊິດຂອງຜູ້ທີ່ເສຍຊີວິດ ຫຼື ໄດ້ຮັບບາດເຈັບສາຫັດ ແລະ ຖາວອນຍັງສາມາດຮຽກຮ້ອງຄ່າຊົດເຊີຍສຳລັບຄວາມໂສກເສົ້າ (afectieschade), ໃນຈຳນວນເງິນຄົງທີ່ທີ່ກຳນົດໂດຍຄຳສັ່ງໃນສະພາ.
ລະບອບການຈຳກັດແມ່ນບ່ອນທີ່ການຮຽກຮ້ອງມັກຈະສູນເສຍໄປ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:310 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ, ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຈະຖືກຈຳກັດເວລາຫ້າປີຫຼັງຈາກມື້ທີ່ຜູ້ເສຍຫາຍຮູ້ເຖິງທັງຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ຜູ້ທີ່ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍນັ້ນ, ແລະ ໃນກໍລະນີໃດກໍ່ຕາມຊາວປີຫຼັງຈາກເຫດການທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍ. ໄລຍະເວລາທີ່ຍາວກວ່ານັ້ນໃຊ້ໄດ້ກັບຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຈາກສານອັນຕະລາຍ ແລະ ມົນລະພິດ, ແລະ ລະບອບຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜະລິດຕະພັນມີລະບອບທີ່ສັ້ນກວ່າຂອງຕົນເອງ. ໃບສັ່ງຢາສາມາດຖືກຂັດຂວາງໄດ້ໂດຍການແຈ້ງການເປັນລາຍລັກອັກສອນທີ່ສະຫງວນສິດໃນການໄດ້ຮັບຄ່າຊົດເຊີຍ, ແລະ ແຈ້ງການນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໄລຍະເວລາໃໝ່. ມັນມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເປັນຈົດໝາຍ ແລະ ມັນເປັນບາດກ້າວທີ່ມີປະສິດທິພາບທີ່ສຸດທີ່ຜູ້ເສຍຫາຍສາມາດເຮັດໄດ້ໃນຂະນະທີ່ຂໍ້ເທັດຈິງຍັງຢູ່ໃນຂັ້ນຕອນການສືບສວນ.
ການປະກັນໄພແມ່ນຢູ່ຄຽງຂ້າງກັບສິ່ງທັງໝົດນີ້ແທນທີ່ຈະທົດແທນມັນ. ການປະກັນໄພຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວບໍ່ແມ່ນການບັງຄັບໃນປະເທດເນເທີແລນ ແຕ່ມີການຈັດຂຶ້ນຢ່າງກວ້າງຂວາງ ແລະ ຄອບຄຸມເຫດການປະຈຳວັນຫຼາຍຢ່າງ, ລວມທັງຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຈາກເດັກນ້ອຍ. ການປະກັນໄພລົດຍົນແມ່ນເປັນການບັງຄັບ. ການຄຸ້ມຄອງຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງທຸລະກິດ, ການຄຸ້ມຄອງການຊົດເຊີຍວິຊາຊີບ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງຂອງຜູ້ອຳນວຍການ ແລະ ເຈົ້າໜ້າທີ່ແຕ່ລະຄົນມີຂອບເຂດຂອງຕົນເອງ, ແລະ ຂໍ້ຍົກເວັ້ນມີຄວາມສຳຄັນເທົ່າກັບຈຳນວນເງິນທີ່ໄດ້ຮັບປະກັນໄພ. ລາຍງານເຫດການຕໍ່ບໍລິສັດປະກັນໄພຂອງທ່ານພາຍໃນໄລຍະເວລາທີ່ນະໂຍບາຍກຳນົດໄວ້ ເຖິງແມ່ນວ່າທ່ານຈະໂຕ້ແຍ້ງຄວາມຮັບຜິດຊອບກໍຕາມ, ເພາະວ່າການແຈ້ງເຕືອນຊ້າແມ່ນເຫດຜົນສຳລັບການປະຕິເສດການຄຸ້ມຄອງ.
ເມື່ອບໍລິສັດມີຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ແລະເມື່ອຜູ້ອຳນວຍການຂອງບໍລິສັດຮັບຜິດຊອບ
ນິຕິບຸກຄົນມີຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນສິດທິຂອງຕົນເອງ: ບໍລິສັດເອກະຊົນຈຳກັດ, ບໍລິສັດມະຫາຊົນຈຳກັດ, ສະມາຄົມ ຫຼື ມູນນິທິສາມາດກະທຳຜິດກົດໝາຍ ແລະ ສາມາດລະເມີດສັນຍາໄດ້, ແລະ ຊັບສິນຂອງບໍລິສັດຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຜົນສະທ້ອນ. ການແບ່ງແຍກລະຫວ່າງບໍລິສັດ ແລະ ຜູ້ທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງມັນແມ່ນຈຸດປະສົງຂອງຮູບແບບທາງກົດໝາຍ, ແລະ ມັນຖືຢູ່ໃນກໍລະນີສ່ວນໃຫຍ່.
ມັນຍອມແພ້ໃນສາມສະຖານະການ. ພາຍໃນ, ຜູ້ອຳນວຍການທີ່ໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ບໍລິສັດເອງພາຍໃຕ້ມາດຕາ 2:9 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ, ແລະມາດຕະຖານດັ່ງກ່າວແມ່ນການຕຳໜິຕິຕຽນສ່ວນຕົວທີ່ຮ້າຍແຮງ. ພາຍນອກ, ຜູ້ອຳນວຍການສາມາດຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວໃນການກະທຳຜິດຕໍ່ເຈົ້າໜີ້, ຕາມປະເພນີແລ້ວ ເມື່ອຜູ້ອຳນວຍການໄດ້ມີພັນທະໂດຍຮູ້ວ່າບໍລິສັດຈະບໍ່ສາມາດຕອບສະໜອງໄດ້ ແລະ ຈະບໍ່ສະເໜີການແກ້ໄຂ, ຫຼື ເມື່ອຜູ້ອຳນວຍການໄດ້ຂັດຂວາງການຈ່າຍໜີ້ສິນທີ່ມີຢູ່. ໃນການລົ້ມລະລາຍ, ຜູ້ຮັບຜິດຊອບສາມາດຖືວ່າຜູ້ອຳນວຍການຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການຂາດດຸນໃນກໍລະນີທີ່ຄະນະກຳມະການໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນຢ່າງບໍ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ນັ້ນແມ່ນສາເຫດທີ່ສຳຄັນຂອງການລົ້ມລະລາຍ, ໂດຍມີການສົມມຸດຕິຖານທາງກົດໝາຍຕໍ່ຄະນະກຳມະການໃນກໍລະນີທີ່ບັນຊີບໍ່ໄດ້ຖືກຮັກສາໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຫຼື ບັນຊີປະຈຳປີບໍ່ໄດ້ຖືກຍື່ນຕາມເວລາກຳນົດ.
ຜົນສະທ້ອນຕົວຈິງສຳລັບຜູ້ອຳນວຍການແມ່ນເຫັນໄດ້ຊັດເຈນ. ການຍື່ນບັນຊີປະຈຳປີໃຫ້ທັນເວລາ ແລະ ການຮັກສາລະບຽບການບໍລິຫານບໍ່ແມ່ນພິທີການ; ພວກເຂົາຕັດສິນໃຈວ່າໃຜຈະຮັບຜິດຊອບພາລະໃນການພິສູດຖ້າບໍລິສັດລົ້ມເຫຼວໃນພາຍຫຼັງ. ລາຍລະອຽດຂອງຂອບການເຮັດວຽກຂອງບໍລິສັດແມ່ນໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນ ໜ້າການປະຕິບັດ ກົດໝາຍແພ່ງ ຂອງພວກເຮົາ.
ສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດເມື່ອທ່ານຖືກກ່າວຫາວ່າຮັບຜິດຊອບ
ຢ່າຮັບຜິດຊອບຢູ່ບ່ອນເກີດເຫດ ຫຼື ໃນການແລກປ່ຽນຂໍ້ຄວາມຄັ້ງທຳອິດ. ການຂໍໂທດແມ່ນເປັນເລື່ອງຂອງມະນຸດ ແລະ ບໍ່ຄ່ອຍເປັນອັນຕະລາຍເຖິງຊີວິດ, ແຕ່ການຍອມຮັບເປັນລາຍລັກອັກສອນຖືກຖືວ່າເປັນການຮັບຮູ້ ແລະ ມັນຍາກທີ່ຈະຖອນຄືນ. ຈຳກັດຕົວທ່ານເອງໃຫ້ຢູ່ກັບຂໍ້ເທັດຈິງ: ສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນ, ເຈົ້າຢູ່ໃສ, ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ. ບັນທຶກຂໍ້ເທັດຈິງໃນມື້ດຽວກັນ, ຖ່າຍຮູບສະຖານະການ, ແລະ ຈົດບັນທຶກຊື່ຂອງພະຍານ, ເພາະວ່າຄວາມຊົງຈຳຂອງເຂົາເຈົ້າແມ່ນສິ່ງທີ່ຈະຖືກທົດສອບໃນພາຍຫຼັງ.
ແຈ້ງໃຫ້ບໍລິສັດປະກັນໄພຂອງທ່ານຊາບໂດຍໄວ, ພາຍໃນໄລຍະເວລາທີ່ກົມມະທັນກຳນົດ, ແລະ ໃຫ້ບໍລິສັດປະກັນໄພດຳເນີນການຕິດຕໍ່ສື່ສານ. ບໍລິສັດປະກັນໄພຄວາມຮັບຜິດຊອບມີສິດພາຍໃຕ້ກົມມະທັນສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ຈະຈັດການການຮຽກຮ້ອງ ແລະ ແກ້ໄຂມັນ, ແລະ ການສື່ສານແຍກຕ່າງຫາກກັບອີກຝ່າຍໜຶ່ງອາດເຮັດໃຫ້ການຄຸ້ມຄອງເສຍຫາຍ. ໃນກໍລະນີທີ່ບໍ່ມີການປະກັນໄພຕອບສະໜອງ, ຫຼື ໃນກໍລະນີທີ່ຈຳນວນເງິນທີ່ມີຄວາມສ່ຽງເກີນການຄຸ້ມຄອງ, ໃຫ້ປຶກສາກ່ອນທີ່ຈະຕອບຄຳຖາມເນື້ອໃນຂອງການຮຽກຮ້ອງ.
ຈາກນັ້ນ, ໃຫ້ກວດສອບການຮຽກຮ້ອງແທນທີ່ຈະເປັນຄວາມໂກດແຄ້ນ. ພື້ນຖານໃດທີ່ຖືກອ້າງເຖິງ, ເງື່ອນໄຂທັງຫ້າຢ່າງຂອງການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍເບິ່ງຄືວ່າໄດ້ຮັບການຕອບສະໜອງ, ການສູນເສຍທີ່ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນດ້ວຍເອກະສານ, ການເຊື່ອມໂຍງສາເຫດທີ່ເປັນໄປໄດ້, ຜູ້ຮຽກຮ້ອງໄດ້ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການສູນເສຍຂອງຕົນເອງ, ແລະ ການຮຽກຮ້ອງໄດ້ຖືກນຳມາທັນເວລາຫຼືບໍ່. ການຕອບສະໜອງທີ່ມີໂຄງສ້າງຕໍ່ຄຳຖາມເຫຼົ່ານັ້ນ, ເປັນລາຍລັກອັກສອນ, ແກ້ໄຂສັດສ່ວນທີ່ໜ້າປະຫຼາດໃຈຂອງການຮຽກຮ້ອງໂດຍບໍ່ມີການດຳເນີນຄະດີ.
ຄວາມຜິດພາດທີ່ຕັດສິນຜົນໄດ້ຮັບ
ຂໍ້ທຳອິດແມ່ນການຍອມຮັບຄວາມຮັບຜິດຊອບກ່ອນທີ່ຂໍ້ເທັດຈິງຈະຖືກພິສູດ. ຂໍ້ທີສອງແມ່ນການບໍ່ສົ່ງແຈ້ງການກ່ຽວກັບການຜິດສັນຍາໃນຂໍ້ຂັດແຍ່ງທາງສັນຍາ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍບໍ່ມີມູນຄວາມຈິງເຖິງແມ່ນວ່າການລະເມີດນັ້ນຈະເຫັນໄດ້ຊັດເຈນກໍຕາມ. ຂໍ້ທີສາມແມ່ນການລາຍງານເຫດການດັ່ງກ່າວໃຫ້ບໍລິສັດປະກັນໄພຊ້າເກີນໄປ ແລະ ສູນເສຍການຄຸ້ມຄອງຍ້ອນບັນຫາດ້ານວິຊາການ. ຂໍ້ທີສີ່ແມ່ນການປ່ອຍໃຫ້ໄລຍະເວລາຫ້າປີດຳເນີນໄປໃນຂະນະທີ່ການເຈລະຈາບໍ່ເປັນໄປຕາມທີ່ກຳນົດໄວ້, ເມື່ອຈົດໝາຍລົງທະບຽນສະບັບດຽວທີ່ສະຫງວນສິດຈະເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່.
ຂໍ້ທີຫ້າແມ່ນການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍໄປຫາຝ່າຍທີ່ຜິດ: ຕໍ່ຜູ້ຂັບຂີ່ແທນທີ່ຈະເປັນບໍລິສັດປະກັນໄພລົດຍົນ, ຕໍ່ຜູ້ເຊົ່າແທນທີ່ຈະເປັນເຈົ້າຂອງອາຄານ, ຕໍ່ອົງການແທນທີ່ຈະເປັນທຸລະກິດທີ່ວຽກງານໄດ້ດຳເນີນໄປແທ້ໆ. ຂໍ້ທີຫົກແມ່ນການຮຽກຮ້ອງເງິນຈຳນວນທົ່ວໂລກໂດຍບໍ່ມີເອກະສານ. ຄ່າຊົດເຊີຍໃນກົດໝາຍໂຮນລັງຖືກອອກແບບມາເພື່ອຟື້ນຟູຕຳແໜ່ງຕົວຈິງ, ດັ່ງນັ້ນການຮຽກຮ້ອງຈຶ່ງຍັງຄົງຢູ່ ຫຼື ຕົກຢູ່ໃນໃບແຈ້ງໜີ້, ບັນທຶກທາງການແພດ, ຂໍ້ມູນເງິນເດືອນ ແລະ ບົດລາຍງານຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານ ແທນທີ່ຈະເປັນຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງການຮ້ອງທຸກ.
ຄຳແນະນຳກ່ຽວກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ
Law & More ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາ ແລະ ດໍາເນີນຄະດີກ່ຽວກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງບຸກຄົນ ແລະ ທຸລະກິດຕ່າງໆໃນປະເທດເນເທີແລນ: ການປະເມີນວ່າການຮຽກຮ້ອງມີມູນຄວາມຈິງດີຫຼືບໍ່, ການຕອບສະໜອງຕໍ່ແຈ້ງການຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ຂໍ້ຂັດແຍ່ງກັບບໍລິສັດປະກັນໄພກ່ຽວກັບການຄຸ້ມຄອງ, ອຸບັດຕິເຫດໃນບ່ອນເຮັດວຽກ, ອຸບັດຕິເຫດຈະລາຈອນ, ຜະລິດຕະພັນ ແລະ ສະຖານທີ່ທີ່ມີຂໍ້ບົກພ່ອງ, ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວຂອງຜູ້ອໍານວຍ. ການປະເມີນແຕ່ຫົວທີມັກຈະປ່ຽນແປງຜົນໄດ້ຮັບຫຼາຍກວ່າການໂຕ້ຖຽງທີ່ເຂັ້ມແຂງໃນພາຍຫຼັງ. ຕິດຕໍ່ທະນາຍຄວາມຂອງພວກເຮົາເພື່ອໃຫ້ມີການທົບທວນຄືນຕໍາແໜ່ງຂອງທ່ານ.
ວິທີການ Law & More ສາມາດຊ່ວຍທ່ານໄດ້ກັບເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໄວ້ໃນພວກເຮົາ ທະນາຍຄວາມຂອງບໍລິສັດ ຫນ້າ.
