ແຜນການລ້ຽງລູກ (Ouderschapsplan) ໃນເນເທີແລນ

ຖ້າທ່ານກຳລັງແຍກກັນຢູ່ໃນປະເທດເນເທີແລນ ແລະ ມີລູກອາຍຸຕ່ຳກວ່າ 18 ປີ, ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ທ່ານຕົກລົງກັນໃນພາຍຫຼັງ. ໃນກໍລະນີຫຼາຍທີ່ສຸດ, ແຜນການລ້ຽງດູລູກເປັນລາຍລັກອັກສອນຕ້ອງໄດ້ເຊັນ ແລະ ຍື່ນຕໍ່ສານກ່ອນທີ່ຈະດຳເນີນການຢ່າຮ້າງໄດ້. ຄູ່ມືນີ້ກວມເອົາສິ່ງທີ່ແຜນການແມ່ນ, ໃຜຕ້ອງຜະລິດແຜນການ, ສິ່ງທີ່ກົດໝາຍກຳນົດໃຫ້ມັນມີ, ສິ່ງທີ່ແຜນການທີ່ເປັນປະໂຫຍດແທ້ໆເພີ່ມເຂົ້າມາ, ແລະ ວິທີການເຮັດວຽກຂອງກົດລະບຽບເມື່ອພໍ່ແມ່ອາໄສຢູ່ ຫຼື ຕ້ອງການອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດ.

ແຜນການລ້ຽງດູລູກແມ່ນຫຍັງ ແລະ ເປັນຫຍັງມັນຈຶ່ງມີຢູ່

ແຜນ ouderschapsplan ແມ່ນຂໍ້ຕົກລົງເປັນລາຍລັກອັກສອນລະຫວ່າງພໍ່ແມ່ກ່ຽວກັບວິທີທີ່ເຂົາເຈົ້າຈະລ້ຽງດູລູກຂອງເຂົາເຈົ້າຫຼັງຈາກສາຍພົວພັນຂອງເຂົາເຈົ້າສິ້ນສຸດລົງ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 815 Rv, ຄຳຮ້ອງຂໍການຢ່າຮ້າງ, ການແຍກກັນຢູ່ຕາມກົດໝາຍ ຫຼື ການຍຸບເລີກ ຄູ່ຮ່ວມຊີວິດທີ່ໄດ້ລົງທະບຽນ ຕ້ອງມີແຜນການລ້ຽງດູລູກທີ່ລົງນາມໂດຍພໍ່ແມ່ທັງສອງ. ຖ້າບໍ່ມີມັນ, ໂດຍຫຼັກການແລ້ວຄຳຮ້ອງຂໍຈະບໍ່ຄົບຖ້ວນ, ແລະສານຈະບໍ່ດຳເນີນການຕໍ່ໄປ.

ມັນຕັ້ງຢູ່ຄຽງຄູ່ກັບມາດຕາ 1:247 BW, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ສິດອຳນາດເປັນໜ້າທີ່ ແລະ ສິດຮ່ວມກັນໃນການດູແລ ແລະ ລ້ຽງດູເດັກ, ບັງຄັບໃຫ້ພໍ່ແມ່ແຕ່ລະຄົນສົ່ງເສີມຄວາມຜູກພັນຂອງເດັກກັບພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ, ແລະ ໃຫ້ສິດແກ່ເດັກທີ່ພໍ່ແມ່ໃຊ້ສິດອຳນາດຮ່ວມກັນຫຼັງຈາກການຢ່າຮ້າງໃນການດູແລ ແລະ ການລ້ຽງດູທີ່ເທົ່າທຽມກັນໂດຍທັງສອງຝ່າຍ. ແຜນການດັ່ງກ່າວແມ່ນເຄື່ອງມືທີ່ເຮັດໃຫ້ໜ້າທີ່ເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຮູບປະທຳ.

ແຜນການທີ່ໄດ້ຮັບການອະນຸມັດຈາກສານ ແລະ ຕິດຢູ່ກັບຄຳຕັດສິນຢ່າຮ້າງຈະກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການຕັດສິນໃຈນັ້ນ - ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ບໍ່ເປັນທາງການ ແລະ ສິ່ງທີ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ສາມາດປະຕິບັດໄດ້.

ໃຜຕ້ອງຍື່ນແຜນການລ້ຽງດູລູກ

ພໍ່ແມ່ທີ່ແຕ່ງງານແລ້ວ ແລະ ຄູ່ຮ່ວມຊີວິດທີ່ໄດ້ລົງທະບຽນແລ້ວ

ຄູ່ສົມລົດທີ່ຍື່ນຄຳຮ້ອງຂໍການຢ່າຮ້າງ ຫຼື ການແຍກກັນຢູ່ຕາມກົດໝາຍຕ້ອງຍື່ນແຜນການທີ່ກວມເອົາລູກທີ່ຍັງບໍ່ທັນบรรลุนิติภาวะຂອງເຂົາເຈົ້າຮ່ວມກັນ, ແລະລູກທີ່ຍັງບໍ່ທັນบรรลุนิติภาวะທີ່ເຂົາເຈົ້າໃຊ້ອຳນາດຮ່ວມກັນ. ສິ່ງດຽວກັນນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບຄູ່ຮ່ວມທຸລະກິດທີ່ໄດ້ລົງທະບຽນທີ່ຖືກຍຸບເລີກຜ່ານສານ, ເພາະວ່າມາດຕາ 828 Rv ໄດ້ຂະຫຍາຍຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການຢ່າຮ້າງ, ມາດຕາ 815 Rv ໃນບັນດາພວກມັນ, ໄປສູ່ຂັ້ນຕອນນັ້ນ - ແລະຄູ່ຮ່ວມທຸລະກິດທີ່ໄດ້ລົງທະບຽນກັບລູກທີ່ຍັງບໍ່ທັນบรรลุนิติภาวะບໍ່ສາມາດສິ້ນສຸດລົງທາງດ້ານການບໍລິຫານຜ່ານນາຍທະບຽນ ຫຼື ທະນາຍຄວາມໄດ້ເລີຍ. ສິ່ງນີ້ຖືວ່າບໍ່ວ່າທ່ານຈະຍື່ນຄຳຮ້ອງຂໍຮ່ວມກັນ ຫຼື ຍື່ນຄຳຮ້ອງຂໍພໍ່ແມ່ຄົນດຽວ.

ພໍ່ແມ່ທີ່ບໍ່ໄດ້ແຕ່ງງານທີ່ມີສິດອຳນາດຮ່ວມກັນ

ພໍ່ແມ່ທີ່ບໍ່ໄດ້ແຕ່ງງານຜູ້ທີ່ໃຊ້ສິດອຳນາດຮ່ວມກັນ - ບໍ່ວ່າຈະລົງທະບຽນໃນທະບຽນສິດອຳນາດ (gezagsregister) ຫຼືເກີດຂຶ້ນໂດຍອັດຕະໂນມັດເມື່ອໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ສຳລັບເດັກທີ່ເກີດຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 1 ມັງກອນ 2023 - ກໍ່ຖືກຈັບໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ມາດຕາ 1:247a BW ບັງຄັບໃຫ້ພວກເຂົາວາງແຜນການລ້ຽງດູລູກຕາມທີ່ໄດ້ອະທິບາຍໄວ້ໃນມາດຕາ 815 Rv ເມື່ອພວກເຂົາສິ້ນສຸດການຢູ່ຮ່ວມກັນ. ບໍ່ມີຄຳຮ້ອງທີ່ຈະແນບມັນ, ສະນັ້ນບໍ່ມີຫຍັງນຳມັນໄປຕໍ່ໜ້າຜູ້ພິພາກສາໃນເວລານັ້ນ, ແຕ່ພັນທະດັ່ງກ່າວແມ່ນເປັນຈິງ: ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1:253a BW ສານປົກກະຕິແລ້ວຈະຄາດຫວັງແຜນການກ່ອນທີ່ຈະແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງໃດໆໃນພາຍຫຼັງກ່ຽວກັບວິທີການໃຊ້ສິດອຳນາດຮ່ວມກັນ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຕັດສິນໃຈທັນທີ.

ໃນກໍລະນີທີ່ພັນທະບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້

ໃນກໍລະນີທີ່ພໍ່ແມ່ຄົນໜຶ່ງມີສິດອຳນາດແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ, ມາດຕາ 815 Rv ບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້; ແລະມັນກໍບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ກັບຄູ່ຮັກທີ່ແຍກກັນຢູ່ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍື່ນຄຳຮ້ອງ. ແຜນການຍັງຄົງແນະນຳຢ່າງຍິ່ງໃນທັງສອງສະຖານະການ.

ເນື້ອໃນບັງຄັບ

ມາດຕາ 815 Rv ກຳນົດຄ່າຕໍ່າສຸດສັ້ນໆ. ແຜນການຕ້ອງບັນທຶກຂໍ້ຕົກລົງກ່ຽວກັບຢ່າງໜ້ອຍ:

• ພໍ່ແມ່ແບ່ງໜ້າທີ່ດູແລ ແລະ ລ້ຽງດູແນວໃດ, ຫຼື ວິທີການຈັດການຕິດຕໍ່ລະຫວ່າງເດັກ ແລະ ພໍ່ແມ່ແຕ່ລະຄົນ;
• ວິທີທີ່ພໍ່ແມ່ຈະແຈ້ງໃຫ້ຊາບ ແລະ ປຶກສາຫາລືກັນກ່ຽວກັບເລື່ອງສຳຄັນກ່ຽວກັບເດັກ ແລະ ຊັບສິນຂອງເດັກ;
• ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການດູແລ ແລະ ການລ້ຽງດູເດັກ - ໃນທາງປະຕິບັດ, ການລ້ຽງດູເດັກ.

ໃນຄຳຮ້ອງຕ້ອງລະບຸວ່າເດັກນ້ອຍມີສ່ວນຮ່ວມໃນການວາງແຜນການແນວໃດ. ນັ້ນແມ່ນຂໍ້ກຳນົດທີ່ແທ້ຈິງ, ບໍ່ແມ່ນກ່ອງທີ່ຕ້ອງໝາຍຕິກ: ການຢືນຢັນວ່າເດັກອາຍຸສິບປີໄດ້ຮັບການປຶກສາຫາລືຈະບໍ່ລອດຊີວິດຈາກຜູ້ພິພາກສາຜູ້ທີ່ຫຼັງຈາກນັ້ນໄດ້ລົມກັບເດັກ.

ແຜນການທີ່ດີເພີ່ມຫຍັງໄປກວ່າຂັ້ນຕ່ຳ

ແຜນການທີ່ເຮັດພຽງແຕ່ສິ່ງທີ່ມາດຕາ 815 Rv ຮຽກຮ້ອງເທົ່ານັ້ນຈະຖືກຍອມຮັບ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈະສ້າງການໂຕ້ຖຽງສຳລັບທົດສະວັດຕໍ່ໄປ. ຫົວຂໍ້ຂ້າງລຸ່ມນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ການຂັດແຍ້ງເກີດຂຶ້ນແທ້ໆ.

ສອງຢ່າງສົມຄວນໄດ້ຮັບການເນັ້ນໜັກ. ຂໍ້ກຳນົດການທົບທວນຄືນເຮັດໃຫ້ການປ່ຽນແປງເປັນປົກກະຕິ, ສະນັ້ນພໍ່ແມ່ທີ່ຂໍໃຫ້ປັບຕາຕະລາງເວລາແມ່ນປະຕິບັດຕາມແຜນການແທນທີ່ຈະໂຈມຕີມັນ. ກົນໄກການຂັດແຍ້ງໃຫ້ພໍ່ແມ່ທັງສອງບ່ອນໄປຫ້ອງການທະນາຍຄວາມ, ແລະສານຈະພິຈາລະນາພໍ່ແມ່ທີ່ໃຊ້ເສັ້ນທາງການຍົກລະດັບທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນກ່ອນ.

ເມື່ອພໍ່ແມ່ບໍ່ສາມາດຕົກລົງກັນໄດ້

ຂໍ້ກຳນົດດັ່ງກ່າວແມ່ນໜັກແໜ້ນແຕ່ບໍ່ແມ່ນຢ່າງເດັດຂາດ. ມາດຕາ 815 Rv ອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ຍື່ນຄຳຮ້ອງຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດສ້າງແຜນການທີ່ໄດ້ເຊັນແລ້ວສາມາດຍື່ນເອກະສານອື່ນແທນໄດ້, ຫຼື ເຮັດໃຫ້ມີການກຳນົດໃນທາງອື່ນ, ໂດຍສານຈະຕັດສິນວ່າສິ່ງນັ້ນຍອມຮັບໄດ້ຫຼືບໍ່. ໃນທາງປະຕິບັດ, ຜູ້ຍື່ນຄຳຮ້ອງອະທິບາຍສິ່ງທີ່ໄດ້ພະຍາຍາມ - ການຕິດຕໍ່ສື່ສານ, ຄວາມພະຍາຍາມໄກ່ເກ່ຍ, ການປະຕິເສດຂອງພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມ - ແລະ ສະເໜີການຈັດການໂດຍຝ່າຍດຽວ.

ສິ່ງທີ່ສານເຮັດຕໍ່ໄປແຕກຕ່າງກັນໄປ. ສານອາດຈະເລື່ອນການພິຈາລະນາຄະດີ ແລະ ສົ່ງພໍ່ແມ່ໄປຫາການໄກ່ເກ່ຍ, ຂໍໃຫ້ຄະນະກຳມະການດູແລ ແລະ ປົກປ້ອງເດັກ (Raad voor de Kinderbescherming) ສືບສວນ ແລະ ໃຫ້ຄຳແນະນຳ, ຫຼື ສັ່ງໃຫ້ມີການປະເມີນຄວາມເປັນພໍ່ແມ່. ໃນກໍລະນີທີ່ພໍ່ແມ່ຄົນໃດຄົນໜຶ່ງບໍ່ສາມາດຕິດຕໍ່ໄດ້ ຫຼື ບໍ່ຮ່ວມມື, ຫຼື ໃນກໍລະນີທີ່ມີຄວາມຮຸນແຮງໃນຄອບຄົວ, ສານອາດຈະຕັດສິນໃຈພຽງແຕ່ການຈັດການການດູແລ, ການບຳລຸງຮັກສາ ແລະ ໜ້າທີ່ຂໍ້ມູນຂ່າວສານ ແລະ ອະນຸຍາດໃຫ້ຢ່າຮ້າງໂດຍບໍ່ມີແຜນການ. ການປະກາດວ່າຄຳຮ້ອງບໍ່ຖືກຍອມຮັບແມ່ນເປັນໄປໄດ້ ແຕ່ເປັນທາງເລືອກສຸດທ້າຍ.

ດັ່ງນັ້ນ, ການປະຕິເສດທີ່ຈະເຊັນຈຶ່ງເປັນກົນລະຍຸດທີ່ບໍ່ດີ. ມັນບໍ່ໄດ້ຂັດຂວາງການຢ່າຮ້າງຢ່າງບໍ່ມີກຳນົດ, ແລະມັນເອົາເງື່ອນໄຂຕ່າງໆໄວ້ໃນມືຂອງຜູ້ພິພາກສາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນເຫດຜົນຂອງທ່ານສຳລັບການບໍ່ໝັ້ນໝາຍ.

ເມື່ອແຍກກັນຢູ່ແລ້ວ, ພໍ່ແມ່ທີ່ມີສິດອຳນາດຮ່ວມກັນທີ່ບໍ່ສາມາດຕົກລົງເຫັນດີກ່ຽວກັບບັນຫາສະເພາະໃດໜຶ່ງໄດ້ - ການເລືອກໂຮງຮຽນ, ການຕັດສິນໃຈທາງການແພດ, ທີ່ຢູ່ທີ່ລົງທະບຽນຂອງເດັກ, ການປ່ຽນແປງຕາຕະລາງຮຽນ - ສາມາດຍື່ນຄຳຮ້ອງຕໍ່ສານໄດ້ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1:253a BW. ຕ້ອງມີທະນາຍຄວາມ. ສານຕັດສິນຕາມທີ່ເຫັນວ່າເປັນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກ, ແລະອາດຈະກຳນົດ ຫຼື ຢືນຢັນການຈັດການດູແລ.

ການບັງຄັບໃຊ້ແຜນການ

ແຜນການທີ່ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໃນການຕັດສິນຂອງສານແມ່ນກຳມະສິດທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້. ແຜນການທີ່ມີຢູ່ລະຫວ່າງພໍ່ແມ່ເທົ່ານັ້ນແມ່ນສັນຍາ: ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້, ແຕ່ທ່ານຕ້ອງໄດ້ຮັບການຕັດສິນໃຈກ່ອນທີ່ທ່ານຈະສາມາດບັງຄັບໃຊ້ມັນໄດ້. ໃນກໍລະນີທີ່ພໍ່ແມ່ບໍ່ປະຕິບັດຕາມ, ເສັ້ນທາງທີ່ເປັນຈິງແມ່ນ:

• ສະຫຼຸບການດໍາເນີນຄະດີ (kort ginging) ສຳລັບຄຳສັ່ງທີ່ຕ້ອງປະຕິບັດຕາມ - ເສັ້ນທາງທີ່ໄວທີ່ສຸດເມື່ອການມອບໂອນໄດ້ຢຸດລົງ.
• ການຈ່າຍຄ່າປັບໄໝ (dwangsom) ຕິດຄັດມາພ້ອມກັບຄຳສັ່ງ, ຈ່າຍສຳລັບແຕ່ລະຄັ້ງທີ່ບໍ່ປະຕິບັດຕາມ.
• ການຢຸດ ຫຼື ການປັບປ່ຽນການບຳລຸງຮັກສາ, ໃຊ້ຢ່າງລະມັດລະວັງ ແລະ ບໍ່ຄ່ອຍເປັນປະຕິກິລິຍາທຳອິດ.
• ການປ່ຽນແປງທີ່ຢູ່ອາໄສຫຼັກຂອງເດັກ ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1:253a BW, ບ່ອນທີ່ການກີດຂວາງແມ່ນຍັງຄົງຢູ່ ແລະ ມີໂຄງສ້າງ.
• ການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງຄະນະກຳມະການດູແລ ແລະ ປົກປ້ອງເດັກ, ອາດຈະນໍາໄປສູ່ຄໍາສັ່ງຄວບຄຸມ (ondertoezichtstelling) ແລະ ຜູ້ຄວບຄຸມຄອບຄົວທີ່ມີໜ້າທີ່ຟື້ນຟູການຕິດຕໍ່.
• ການບັງຄັບໃຊ້ທາງຮ່າງກາຍ (lijfsdwang) ຫຼື ການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງຕຳຫຼວດ — ມີຄວາມໂດດເດັ່ນຢ່າງແທ້ຈິງ, ແລະ ນຳໃຊ້ໄດ້ສະເພາະບ່ອນທີ່ບໍ່ມີຫຍັງອີກທີ່ໄດ້ຜົນ.

ຈຸດໜຶ່ງທີ່ນັກການທູດສາກົນມັກຕັດສິນຜິດ: ສານໂຮນລັງຖືວ່າການຮັກສາ ແລະ ການຕິດຕໍ່ເປັນພັນທະແຍກຕ່າງຫາກ. ການກັກຂັງອັນໜຶ່ງໄວ້ເພາະວ່າອີກອັນໜຶ່ງບໍ່ໄດ້ຖືກປະຕິບັດບໍ່ແມ່ນການປ້ອງກັນ, ແລະ ມັນທຳລາຍຖານະຂອງພໍ່ແມ່ທີ່ກັກຂັງ. ສານຍັງຍອມຮັບໜ້າທີ່ໃນທາງບວກທີ່ສຳຄັນ, ເຊິ່ງໄດ້ມາຈາກມາດຕາ 8 ECHR, ເພື່ອເຮັດໃຫ້ການຕິດຕໍ່ລະຫວ່າງພໍ່ແມ່ ແລະ ລູກເປັນໄປໄດ້, ສະນັ້ນພໍ່ແມ່ທີ່ລາຍງານການກີດຂວາງແຕ່ຫົວທີ ແລະ ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງແມ່ນຢູ່ໃນພື້ນຖານທີ່ເຂັ້ມແຂງ.

ການປ່ຽນແປງແຜນການໃນພາຍຫຼັງ

ຕາຕະລາງເວລາທີ່ສ້າງຂຶ້ນສຳລັບເດັກອາຍຸຫ້າປີຈະລົ້ມເຫຼວສຳລັບເດັກອາຍຸສິບຫ້າປີ. ຖ້າພໍ່ແມ່ທັງສອງເຫັນດີ, ເຂົາເຈົ້າສາມາດບັນທຶກການປ່ຽນແປງເປັນລາຍລັກອັກສອນ ແລະ ທັງສອງລົງນາມໃນນັ້ນ. ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີສານ, ເຖິງແມ່ນວ່າແຜນການເດີມໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໂດຍສານກໍຕາມ - ເຖິງແມ່ນວ່າທ່ານອາດຈະຕ້ອງບັງຄັບໃຊ້ເງື່ອນໄຂໃໝ່ໃນພາຍຫຼັງ, ການຢືນຢັນເງື່ອນໄຂເຫຼົ່ານັ້ນກໍ່ຄຸ້ມຄ່າກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ. ຖ້າທ່ານບໍ່ສາມາດຕົກລົງກັນໄດ້, ການໄກ່ເກ່ຍແມ່ນຂັ້ນຕອນຕໍ່ໄປຕາມປົກກະຕິ; ຖ້າມັນລົ້ມເຫຼວ, ພໍ່ແມ່ທັງສອງສາມາດຍື່ນຄຳຮ້ອງຕໍ່ສານໄດ້.

ຂອບເຂດຈຳກັດແມ່ນພໍປະມານ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1:377e BW ສານອາດຈະປ່ຽນແປງການຈັດການຕິດຕໍ່, ລວມທັງການຈັດການທີ່ພໍ່ແມ່ສ້າງຂຶ້ນເອງ, ເພາະວ່າສະຖານະການໄດ້ປ່ຽນແປງໄປແລ້ວ ຫຼື ການຕັດສິນໃຈກ່ອນໜ້ານີ້ແມ່ນອີງໃສ່ຂໍ້ມູນທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຫຼື ບໍ່ຄົບຖ້ວນ. ມາດຕາ 1:253a BW ເຮັດວຽກທີ່ຄ້າຍຄືກັນສຳລັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງກ່ຽວກັບການໃຊ້ສິດອຳນາດຮ່ວມກັນ. ຂໍ້ກຳນົດການທົບທວນຄືນທີ່ຮ່າງໄວ້ຢ່າງດີສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນລຶບລ້າງການໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບວ່າຂອບເຂດຈຳກັດດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກບັນລຸຫຼືບໍ່.

ຕໍາ​ແຫນ່ງ​ຂອງ​ເດັກ​

ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງຄາດຫວັງວ່າເດັກນ້ອຍຈະມີສ່ວນຮ່ວມໃນແຜນການ, ບໍ່ພຽງແຕ່ໄດ້ຮັບຂໍ້ມູນເທົ່ານັ້ນ, ແລະວິທີການທີ່ສົມເຫດສົມຜົນແມ່ນເໝາະສົມກັບອາຍຸ: ຖາມເດັກອາຍຸເຈັດປີວ່າມີຫຍັງສຳຄັນກ່ຽວກັບການມອບໂອນ, ບໍ່ແມ່ນຂໍໃຫ້ເດັກອາຍຸເຈັດປີເລືອກພໍ່ແມ່.

ນອກຈາກນັ້ນ, ສານປົກກະຕິແລ້ວຈະລົມກັບເດັກໃນ ລັກສະນະທີ່ເໝາະສົມ ກ່ອນທີ່ຈະຕັດສິນເລື່ອງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບພວກເຂົາ. ມາດຕາ 809 Rv ແມ່ນພື້ນຖານທາງກົດໝາຍ. ປັດຈຸບັນ Rechtspraak ເຊີນເດັກອາຍຸຕັ້ງແຕ່ແປດປີມາສົນທະນາກັບຜູ້ພິພາກສາໃນຄະດີກ່ຽວກັບສິດອຳນາດ, ທີ່ຢູ່ອາໄສ ແລະ ການຕິດຕໍ່ - ເກນດັ່ງກ່າວໄດ້ຫຼຸດລົງຈາກສິບສອງປີໂດຍນະໂຍບາຍແຫ່ງຊາດທີ່ເປັນເອກະພາບຂອງ Rechtspraak ໃນຄະດີກ່ຽວກັບການເປັນພໍ່ແມ່, ບໍ່ແມ່ນໂດຍການດັດແກ້ໃດໆຕໍ່ມາດຕາ 809 Rv - ໃນຂະນະທີ່ໃນຄະດີການລ້ຽງດູເດັກຖືກເຊີນຈາກສິບຫົກປີ.

ການສົນທະນາແມ່ນສັ້ນໆ, ດຳເນີນໄປໂດຍບໍ່ມີພໍ່ແມ່ຢູ່ນຳ, ແລະບໍ່ແມ່ນການບັງຄັບ: ເດັກອາດຈະປະຕິເສດ, ຫຼືຂຽນຈົດໝາຍຫາຜູ້ພິພາກສາແທນ. ມັນຍັງບໍ່ແມ່ນການລົງຄະແນນສຽງ - ຜູ້ພິພາກສາຈະຊັ່ງນໍ້າໜັກສິ່ງທີ່ເດັກເວົ້າຄຽງຄູ່ກັບທຸກຢ່າງ. ພໍ່ແມ່ທີ່ຝຶກສອນເດັກລ່ວງໜ້າມັກຈະຖືກກວດພົບ, ແລະມັນຈະຖືກນັບເຂົ້າໃນຂໍ້ກ່າວຫາຕໍ່ພວກເຂົາ.

ມິຕິສາກົນ

ສຳລັບຄອບຄົວທີ່ອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ແຜນການດັ່ງກ່າວໄດ້ຮັບການຮັກສາໄວ້, ເພາະວ່າສົມມຸດຕິຖານຕາມຄ່າເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງການຈັດການຂອງຊາວໂຮນລັງ - ວ່າພໍ່ແມ່ທັງສອງຢູ່ໃນໄລຍະຂັບລົດໄປໄດ້ - ມັກຈະບໍ່ຖືກຕ້ອງ.

ການຍົກຍ້າຍໄປຢູ່ຕ່າງປະເທດ

ພໍ່ແມ່ທີ່ມີສິດອຳນາດຮ່ວມກັນບໍ່ສາມາດຍ້າຍເດັກໄປຕ່າງປະເທດ ຫຼື ປ່ຽນແປງທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງເດັກໃນທາງທີ່ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ສິດທິຂອງພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຍິນຍອມຈາກພໍ່ແມ່ຄົນນັ້ນ. ຖ້າການຍິນຍອມຖືກປະຕິເສດ, ພໍ່ແມ່ທີ່ຍ້າຍຕ້ອງຍື່ນຂໍຄວາມຍິນຍອມທົດແທນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1:253a BW.

ບໍ່ມີບັນຊີກວດສອບໃດຕັດສິນຄະດີເຫຼົ່ານີ້. ສານສູງສຸດໄດ້ຕັດສິນໃນ HR ໃນວັນທີ 25 ເມສາ 2008, ECLI:NL:HR:2008:BC5901 ວ່າສານຕ້ອງຊັ່ງນໍ້າໜັກສະຖານະການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງທັງໝົດ, ແລະເຖິງແມ່ນວ່າຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກເປັນການພິຈາລະນາອັນດັບທຳອິດ, ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ມີນໍ້າໜັກຫຼາຍກວ່າຜົນປະໂຫຍດຂອງພໍ່ແມ່ສະເໝີໄປ; HR ໃນວັນທີ 24 ມີນາ 2017, ECLI:NL:HR:2017:487 ໄດ້ຢືນຢັນມາດຕະຖານການໃຫ້ເຫດຜົນສຳລັບການອອກກຳລັງກາຍນັ້ນ. ໃນທາງປະຕິບັດ, ສານຈະກວດສອບຄວາມຈຳເປັນຂອງການຍ້າຍ, ມັນໄດ້ຖືກກະກຽມໄວ້ດີປານໃດ, ວ່າພໍ່ແມ່ທີ່ຍ້າຍໄດ້ສະເໜີການຈັດການຊົດເຊີຍທີ່ໃຊ້ໄດ້ຫຼືບໍ່ - ການເດີນທາງ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ, ການພັກຜ່ອນທີ່ຍາວນານກວ່າ, ການຕິດຕໍ່ທາງວິດີໂອ - ຄວາມຜູກພັນທີ່ພໍ່ແມ່ແຕ່ລະຄົນແລະເດັກມີກັບທັງສອງປະເທດ, ແລະທັດສະນະຂອງເດັກເອງ. ຂໍ້ກຳນົດການຍົກຍ້າຍທີ່ຕົກລົງກັນໃນຂະນະທີ່ຄວາມສຳພັນດີແມ່ນມີຄ່າຫຼາຍກວ່າການໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບມັນໃນພາຍຫຼັງ.

ການລັກພາຕົວເດັກສາກົນ

ການພາ ຫຼື ຮັກສາເດັກໄວ້ຢູ່ຕ່າງປະເທດໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຍິນຍອມຈາກຜູ້ມີອຳນາດຄົນອື່ນ, ຫຼື ໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບການຍິນຍອມທົດແທນຈາກສານ, ເປັນການເນລະເທດ ຫຼື ການກັກຂັງທີ່ຜິດກົດໝາຍ. ມັນກ່ຽວຂ້ອງກັບອະນຸສັນຍາ Hague ປີ 1980 ວ່າດ້ວຍລັກສະນະພົນລະເຮືອນຂອງການລັກພາຕົວເດັກສາກົນ, ເຊິ່ງປະເທດເນເທີແລນ ແລະ ປະເທດສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ອົບພະຍົບມາຈາກແມ່ນພາຄີ.

ພໍ່ແມ່ທີ່ຖືກປະຖິ້ມໄວ້ສາມາດຍື່ນຂໍຜ່ານອົງການກາງຂອງໂຮນລັງສຳລັບບັນຫາເດັກສາກົນ, ເຊິ່ງເຊື່ອມຕໍ່ເນເທີແລນກັບລັດອື່ນ ແລະ ສາມາດດຳເນີນການກັບຄືນໂດຍສະໝັກໃຈ ຫຼື ການໄກ່ເກ່ຍຂ້າມຊາຍແດນ, ຫຼື ສາມາດໄປສານໂດຍກົງໄດ້. ຂັ້ນຕອນການກັບຄືນຂອງໂຮນລັງແມ່ນສຸມໃສ່ຢູ່ສານເຂດຂອງເມືອງ The Hague, ໂດຍມີການອຸທອນຕໍ່ສານອຸທອນໃນ The Hague. ການຕັດສິນຄະດີສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຖືກຍົກເວັ້ນໂດຍມາດຕາ 13 Uitvoeringswet internationale kinderontvoering, ເຖິງແມ່ນວ່າສານສູງສຸດໄດ້ຕັດສິນໃນ HR 5 ກໍລະກົດ 2019, ECLI:NL:HR:2019:1085 ວ່າການຍົກເວັ້ນບໍ່ໄດ້ຂະຫຍາຍໄປເຖິງກໍລະນີທີ່ສານອຸທອນປະຕິເສດອຳນາດຕັດສິນ, ຈຸດປະສົງຂອງການຍົກເວັ້ນແມ່ນວ່າບັນຫາການກັບຄືນໄດ້ຖືກກວດສອບໃນເອກະສານສອງຄັ້ງແລ້ວ.

ຫຼັກການຂອງສົນທິສັນຍາແມ່ນການກັບຄືນປະເທດທີ່ເຂົາເຈົ້າອາໄສຢູ່ໂດຍໄວ, ດັ່ງນັ້ນສານຈຶ່ງຕັດສິນເນື້ອໃນ. ມີເຫດຜົນໃນການປະຕິເສດ - ການຍິນຍອມ ຫຼື ການຍິນຍອມ, ຄວາມສ່ຽງທີ່ຮ້າຍແຮງຕໍ່ອັນຕະລາຍ, ການຄັດຄ້ານຂອງເດັກທີ່ເປັນຜູ້ໃຫຍ່ພຽງພໍ, ແລະ ການຜ່ານເວລາຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງປີ ບວກກັບການຕັ້ງຖິ່ນຖານໃນສະພາບແວດລ້ອມໃໝ່ - ແຕ່ພວກມັນຖືກຕີຄວາມໝາຍຢ່າງແຄບ. ພາຍໃຕ້ Brussels II-ter, ສານຄວນຕັດສິນຄຳຮ້ອງຂໍສົ່ງຄືນພາຍໃນຫົກອາທິດຕໍ່ກໍລະນີ.

ອຳນາດຕັດສິນພາຍໃຕ້ Brussels II-ter

ກົດລະບຽບ (EU) 2019/1111, Brussels II-ter, ໄດ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 1 ສິງຫາ 2022. ມັນຄວບຄຸມອຳນາດຕັດສິນ ແລະ ການຮັບຮູ້ ແລະ ການບັງຄັບໃຊ້ການຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ປົກຄອງລະຫວ່າງບັນດາປະເທດສະມາຊິກ EU, ແລະ ເສີມສ້າງອະນຸສັນຍາປີ 1980 ພາຍໃນ EU.

ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7 ຂອງລະບຽບ, ອຳນາດຕັດສິນແມ່ນຂຶ້ນກັບສານຂອງລັດສະມາຊິກບ່ອນທີ່ເດັກອາໄສຢູ່ເປັນປະຈຳເມື່ອສານຖືກຍຶດ. ການຢູ່ອາໄສເປັນປະຈຳແມ່ນຄຳຖາມກ່ຽວກັບຂໍ້ເທັດຈິງກ່ຽວກັບບ່ອນທີ່ຊີວິດຂອງເດັກເປັນໃຈກາງ, ບໍ່ແມ່ນກ່ຽວກັບສັນຊາດ ຫຼື ການຈົດທະບຽນ. ໃນກໍລະນີທີ່ເດັກຖືກຍ້າຍອອກ ຫຼື ຖືກກັກຂັງໂດຍຜິດກົດໝາຍ, ມາດຕາ 9 ຮັກສາອຳນາດຕັດສິນກັບສານຂອງບ່ອນຢູ່ອາໄສເປັນປະຈຳໃນອະດີດ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າມີການປະຕິບັດຕາມເງື່ອນໄຂທີ່ເຂັ້ມງວດ, ດັ່ງນັ້ນການຍ້າຍເດັກຈຶ່ງບໍ່ສາມາດສ້າງເວທີທີ່ເປັນມິດໄດ້. ລະບຽບດັ່ງກ່າວຍັງອະນຸຍາດໃຫ້ບັນດາຝ່າຍ, ພາຍໃນຂອບເຂດ, ຕົກລົງເຫັນດີກ່ຽວກັບສານ, ແລະ ມັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເດັກທີ່ມີຄວາມສາມາດໃນການສ້າງທັດສະນະໄດ້ຮັບໂອກາດທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ມີປະສິດທິພາບໃນການສະແດງອອກ.

ຜົນສະທ້ອນໃນທາງປະຕິບັດ: ຂຽນແຜນການໂດຍສົມມຸດວ່າສານໂຮນລັງຈະຄວບຄຸມມັນໃນຂະນະທີ່ເດັກອາໄສຢູ່ທີ່ນີ້, ແລະສ້າງສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຖ້າມັນມີການປ່ຽນແປງ. ທ່ານບໍ່ສາມາດເຮັດສັນຍານອກກົດລະບຽບຂອງເຂດອຳນາດໄດ້, ແຕ່ທ່ານສາມາດໃຊ້ແຜນການເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄວາມຄາດຫວັງຮ່ວມກັນຂອງທ່ານບໍ່ສາມາດຜິດພາດໄດ້ - ນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ສານໃນທັງສອງປະເທດຈະອ່ານກ່ອນ.