ການຫຼອກລວງທາງອິນເຕີເນັດ ແລະ ການສໍ້ໂກງທາງອິນເຕີເນັດ: ທະນາຄານຂອງເຈົ້າຕ້ອງຄືນເງິນໃຫ້ເຈົ້າເມື່ອໃດ?

ການຫຼອກລວງທາງອິນເຕີເນັດ ແລະ ການສໍ້ໂກງທາງອິນເຕີເນັດ ແມ່ນການກະທຳຜິດທາງອາຍາພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ. ຜູ້ສໍ້ໂກງທີ່ຫຼອກລວງທ່ານໃຫ້ມອບລາຍລະອຽດການເຂົ້າສູ່ລະບົບ ຫຼື ໂອນເງິນ ແມ່ນການສໍ້ໂກງ (oplichting) ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 326 ຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາຂອງໂຮນລັງ, ແລະ ມັກຈະເປັນການເຂົ້າເຖິງລະບົບຄອມພິວເຕີໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ (computervredebreuk) ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 138ab ເຊັ່ນກັນ. ຖ້າເງິນອອກຈາກບັນຊີຂອງທ່ານໂດຍທີ່ທ່ານບໍ່ຍິນຍອມ, ໂດຍຫຼັກການແລ້ວທະນາຄານຂອງທ່ານຕ້ອງຄືນເງິນໃຫ້ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:528 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ. ຂໍ້ຍົກເວັ້ນຕົ້ນຕໍ: ທະນາຄານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຈ່າຍ ຖ້າມັນສາມາດສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າທ່ານໄດ້ກະທຳການສໍ້ໂກງ ຫຼື ດ້ວຍຄວາມລະເລີຍຢ່າງຮ້າຍແຮງ. ຄວາມໄວມີຄວາມສຳຄັນ, ສະນັ້ນ ໃຫ້ລາຍງານເຫດການດັ່ງກ່າວຕໍ່ທະນາຄານຂອງທ່ານ ແລະ ຍື່ນລາຍງານຕຳຫຼວດທັນທີທີ່ທ່ານສັງເກດເຫັນ.

ສິ່ງໃດແດ່ທີ່ຖືວ່າເປັນການຫຼອກລວງພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ?

ການຫຼອກລວງທາງອິນເຕີເນັດ (Phishing) ແມ່ນການຫຼອກລວງທີ່ອາດຊະຍາກອນປອມຕົວເປັນອົງກອນທີ່ທ່ານໄວ້ວາງໃຈເພື່ອເອົາຂໍ້ມູນປະຈຳຕົວ ຫຼື ເງິນຂອງທ່ານ. ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຄຳວ່າ phishing, ແຕ່ມັນຈະລົງໂທດການກະທຳທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງມັນ.

ຜູ້ສໍ້ໂກງອາດຈະປອມຕົວເປັນທະນາຄານ, ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຊຳລະເງິນ, ບໍລິສັດຈັດສົ່ງ ຫຼື ເຈົ້າໜ້າທີ່ພາສີຂອງໂຮນລັງ (Belastingdienst). ຈຸດປະສົງແມ່ນເພື່ອຮັບຂໍ້ມູນປະຈຳຕົວເຂົ້າສູ່ລະບົບ, ລາຍລະອຽດບັດຊຳລະເງິນ, ລະຫັດຢືນຢັນ ຫຼື ລາຍເຊັນໃນແອັບທະນາຄານ. ສື່ກາງແຕກຕ່າງກັນໄປ: ອີເມວ, ຂໍ້ຄວາມ SMS (smishing), ການໂທຈາກຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າມາຈາກໜ່ວຍງານສໍ້ໂກງຂອງທະນາຄານ (vishing), ຂໍ້ຄວາມໃນ WhatsApp ຫຼື LinkedIn, ຫຼື ເວັບໄຊທ໌ທີ່ຖືກໂຄນຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຜົນການຄົ້ນຫາທີ່ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜຸນ.

ຂໍ້ກຳນົດຫຼາຍຢ່າງຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາຂອງໂຮນລັງ (Wetboek van Strafrecht) ສາມາດນຳໃຊ້ໄດ້ພ້ອມກັນ:

• ການປອມຕົວເປັນທະນາຄານເພື່ອຍ້າຍຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງໃຫ້ມອບເງິນ ຫຼື ຂໍ້ມູນ ເປັນການສໍ້ໂກງຕາມມາດຕາ 326.
• ການເຂົ້າສູ່ລະບົບບັນຊີດ້ວຍຂໍ້ມູນປະຈຳຕົວທີ່ໄດ້ຮັບມາແບບນັ້ນແມ່ນການເຂົ້າເຖິງທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດພາຍໃຕ້ມາດຕາ 138ab.
• ການນຳໃຊ້ຂໍ້ມູນລະບຸຕົວຕົນຂອງບຸກຄົນອື່ນເພື່ອກໍ່ໃຫ້ເກີດອັນຕະລາຍ ຫຼື ເພື່ອຜົນປະໂຫຍດແມ່ນຖືກລົງໂທດຕາມມາດຕາ 231b.
• ການປອມແປງເອກະສານ ຫຼື ບັນທຶກດິຈິຕອນຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 225.
• ການໃຊ້ບັດຊຳລະເງິນໃນທາງທີ່ຜິດ ຫຼື ຂໍ້ມູນທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງບັດເຫຼົ່ານັ້ນ ແມ່ນຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 232.
• ບ່ອນທີ່ການໂຈມຕີສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍໄຟລ໌ທີ່ຖືກເຂົ້າລະຫັດ ແລະ ການຮຽກຮ້ອງຄ່າໄຖ່, ມາດຕາ 350a (ການປ່ຽນແປງ ຫຼື ການທຳລາຍຂໍ້ມູນ) ແລະ ມາດຕາ 317 (ການຂົ່ມຂູ່) ຈະເຂົ້າມາມີບົດບາດ.

ສິ່ງໃດແດ່ທີ່ຖືວ່າເປັນການສໍ້ໂກງທາງອິນເຕີເນັດ?

ການສໍ້ໂກງທາງອິນເຕີເນັດແມ່ນປະເພດທີ່ກວ້າງຂວາງກວ່າ: ການຫຼອກລວງໃດໆທີ່ປະຕິບັດຜ່ານຊ່ອງທາງອອນໄລນ໌. ໃນທາງກົດໝາຍ, ຮູບແບບສ່ວນໃຫຍ່ດຳເນີນການຜ່ານບົດບັນຍັດດຽວກັນ, ມາດຕາ 326 ຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາ.

ການສໍ້ໂກງທາງອິນເຕີເນັດກວມເອົາຮ້ານຄ້າອອນໄລນ໌ທີ່ຮັບຊໍາລະແລະບໍ່ເຄີຍສົ່ງສິນຄ້າ, ລາຍຊື່ການເຊົ່າປອມ ແລະ ການຫຼອກລວງການລົງທຶນທີ່ສ້າງຂຶ້ນໂດຍອີງໃສ່ເງິນດິຈິຕອນ. ມັນຍັງກວມເອົາການສໍ້ໂກງໃບແຈ້ງໜີ້, ເຊິ່ງລາຍລະອຽດທະນາຄານຂອງຜູ້ສະໜອງຖືກປ່ຽນແປງຢ່າງງຽບໆ, ແລະ ການສໍ້ໂກງຂອງ CEO, ເຊິ່ງພະນັກງານການເງິນໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງຈ່າຍເງິນດ່ວນທີ່ເບິ່ງຄືວ່າມາຈາກຜູ້ອໍານວຍການ. ແກ່ນແທ້ແມ່ນຄືກັນສະເໝີ: ການກະທຳທີ່ຫຼອກລວງທີ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງແບ່ງປັນເງິນ, ສິນຄ້າ ຫຼື ຂໍ້ມູນ.

ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນຈິງລະຫວ່າງການຫຼອກລວງທາງອິນເຕີເນັດ ແລະ ໝວດໝູ່ທີ່ກວ້າງຂວາງກວ່ານັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ການສູນເສຍເກີດຂຶ້ນ. ໃນກໍລະນີການຫຼອກລວງທາງອິນເຕີເນັດ, ເງິນມັກຈະອອກຈາກບັນຊີການຈ່າຍເງິນໂດຍທີ່ທ່ານບໍ່ຍິນຍອມ. ນັ້ນເຮັດໃຫ້ກົດລະບຽບການບໍລິການການຈ່າຍເງິນໃນປຶ້ມທີ 7 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງມີບົດບາດ. ໃນການຫຼອກລວງທາງອິນເຕີເນັດ ຫຼື ການລົງທຶນ, ທ່ານໂອນເງິນດ້ວຍຕົນເອງ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ການກູ້ຄືນຈະກາຍເປັນເລື່ອງແພ່ງຕໍ່ຜູ້ຫຼອກລວງ ແລະ ບາງຄັ້ງ, ຕໍ່ແພລດຟອມ ຫຼື ທະນາຄານທີ່ໄດ້ຮັບເງິນ.

ເຈົ້າຮັບຮູ້ຂໍ້ຄວາມຫຼອກລວງໄດ້ແນວໃດ?

ເບິ່ງສິ່ງທີ່ຂໍ້ຄວາມຮຽກຮ້ອງໃຫ້ທ່ານເຮັດ, ບໍ່ແມ່ນເບິ່ງການສະກົດຄຳຂອງມັນ. ຂໍ້ຄວາມຫຼອກລວງທີ່ທັນສະໄໝແມ່ນຂຽນໄດ້ດີ ແລະ ມັກຈະຖືກປັບແຕ່ງໃຫ້ເປັນສ່ວນຕົວ, ສະນັ້ນຄຳແນະນຳເກົ່າກ່ຽວກັບຄວາມຜິດພາດໃນການສະກົດຄຳຈຶ່ງບໍ່ພຽງພໍອີກຕໍ່ໄປ.

ສາມສັນຍານຍັງຄົງເຊື່ອຖືໄດ້:

• ຂໍ້ຄວາມດັ່ງກ່າວສ້າງຄວາມກົດດັນດ້ານເວລາ. ມັນບອກທ່ານວ່າບັນຊີຖືກບລັອກ ຫຼື ການຈ່າຍເງິນຈະຖືກຍົກເລີກ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າທ່ານຈະປະຕິບັດດຽວນີ້.
• ມັນຈະນຳພາທ່ານອອກຈາກຊ່ອງທາງທີ່ທ່ານໃຊ້ຕາມປົກກະຕິ. ມັນຂໍໃຫ້ທ່ານຄລິກລິ້ງ ຫຼື ໂທຫາເບີໂທລະສັບ, ແທນທີ່ຈະເປີດແອັບທະນາຄານຂອງທ່ານເອງ.
• ມັນຮ້ອງຂໍບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ທະນາຄານບໍ່ເຄີຍຮ້ອງຂໍ: ລະຫັດຢືນຢັນ, ລາຍເຊັນໃນແອັບທະນາຄານຂອງທ່ານສຳລັບທຸລະກຳທີ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ, ຫຼື ການອະນຸຍາດໃຫ້ຕິດຕັ້ງຊອບແວເຂົ້າເຖິງຈາກໄລຍະໄກໃນອຸປະກອນຂອງທ່ານ.

ເຈົ້າສາມາດເອົາເງິນຄືນຈາກທະນາຄານໄດ້ບໍ?

ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວ, ແມ່ນແລ້ວ. ຖ້າທ່ານບໍ່ຍິນຍອມໃຫ້ມີການຈ່າຍເງິນ, ໂດຍຫຼັກການແລ້ວທະນາຄານຕ້ອງຄືນເງິນໃຫ້ທັນທີ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າທ່ານໄດ້ກະທຳການສໍ້ໂກງ ຫຼື ດ້ວຍຄວາມລະເລີຍຢ່າງຮ້າຍແຮງ.

ທຸລະກຳການຈ່າຍເງິນທີ່ຜູ້ຈ່າຍບໍ່ຍິນຍອມແມ່ນທຸລະກຳທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດພາຍໃນຄວາມໝາຍຂອງມາດຕາ 7:522 ວັກ 2 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ມາດຕາ 7:528 ວັກ 1 ມີພັນທະໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການການຈ່າຍເງິນຄືນເງິນທັນທີ ແລະ ຟື້ນຟູບັນຊີໃຫ້ກັບຄືນສູ່ສະພາບທີ່ມັນຄວນຈະເປັນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ, ເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງ, ແມ່ນວ່າທະນາຄານຮັບຜິດຊອບການສູນເສຍ.

ຂໍ້ຍົກເວັ້ນແມ່ນຢູ່ໃນມາດຕາ 7:529 ຂໍ້ 1. ທະນາຄານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຄືນເງິນຖ້າເຈົ້າຂອງບັນຊີກະທຳການສໍ້ໂກງ, ຫຼື ໂດຍເຈດຕະນາ ຫຼື ດ້ວຍຄວາມລະເລີຍຢ່າງຮ້າຍແຮງທີ່ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ໃນມາດຕາ 7:524. ໜ້າທີ່ເຫຼົ່ານັ້ນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ທ່ານໃຊ້ເຄື່ອງມືການຈ່າຍເງິນຕາມເງື່ອນໄຂ ແລະ ມາດຕະການຄວາມປອດໄພທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ຄວາມບໍ່ລະເລີຍຢ່າງຮ້າຍແຮງແມ່ນມາດຕະຖານສູງ. ມັນຖືກຕັດສິນໃນທຸກສະຖານະການ, ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຄວາມຈິງຂອງການສູນເສຍເທົ່ານັ້ນ. ກົດໝາຍໄດ້ເພີ່ມການປົກປ້ອງຕື່ມອີກ: ໃນກໍລະນີທີ່ທະນາຄານບໍ່ໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການກວດສອບຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງລູກຄ້າທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ໂດຍຫຼັກການແລ້ວທ່ານຈະບໍ່ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການສູນເສຍເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າທ່ານກະທຳການສໍ້ໂກງ.

ທ່ານສາມາດເຮັດຫຍັງໄດ້ແດ່ ຖ້າທະນາຄານປະຕິເສດທີ່ຈະຈ່າຍ?

ໃນຖານະຜູ້ບໍລິໂພກ, ທ່ານສາມາດຍື່ນຂໍ້ຂັດແຍ່ງໄປຍັງສະຖາບັນຮ້ອງຮຽນການບໍລິການທາງດ້ານການເງິນ (Klachteninstituut Financiële Dienstverlening, Kifid) ຫຼື ສານແພ່ງ. Kifid ຈະຈັດການກັບຄຳຮ້ອງຮຽນຂອງທ່ານຫຼັງຈາກທີ່ທ່ານໄດ້ສຳເລັດຂັ້ນຕອນການຮ້ອງຮຽນພາຍໃນຂອງທະນາຄານແລ້ວເທົ່ານັ້ນ.

ຜູ້ຖືບັນຊີທຸລະກິດຢູ່ໃນຖານະທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ພວກເຂົາຢູ່ນອກເໜືອການປົກປ້ອງຜູ້ບໍລິໂພກສ່ວນໃຫຍ່ ແລະ ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຂຶ້ນກັບສັນຍາຂອງພວກເຂົາກັບທະນາຄານ ແລະ ກົດລະບຽບຄວາມຮັບຜິດຊອບທົ່ວໄປ. ນັ້ນເຮັດໃຫ້ການຄວບຄຸມການຈ່າຍເງິນພາຍໃນຂອງບໍລິສັດມີຄວາມສຳຄັນຍິ່ງຂຶ້ນ.

ທ່ານສາມາດຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຈາກຜູ້ສໍ້ໂກງ ຫຼື ອົງການຈັດຕັ້ງທີ່ລະເລີຍໄດ້ບໍ?

ແມ່ນແລ້ວ. ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ກະທຳຜິດຖືກລະບຸຕົວ, ທ່ານສາມາດຮຽກຮ້ອງເອົາຄວາມເສຍຫາຍຄືນເປັນການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ (onrechtmatige daad) ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:162 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ. ການຮຽກຮ້ອງຕໍ່ອົງກອນທີ່ມີຄວາມປອດໄພບໍ່ດີເຮັດໃຫ້ການສໍ້ໂກງເປັນໄປໄດ້ແມ່ນດຳເນີນຜ່ານມາດຕາດຽວກັນ.

ຕໍ່ຜູ້ກະທຳຜິດ, ສ່ວນຫຼາຍແລ້ວສິ່ງນີ້ມັກຈະເກີດຂຶ້ນພາຍໃນຄະດີອາຍາ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 51f ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີທາງອາຍາຂອງໂຮນລັງ ທ່ານສາມາດເຂົ້າຮ່ວມການດຳເນີນຄະດີອາຍາໃນຖານະເປັນຜູ້ເສຍຫາຍ (benadeelde partij) ແລະ ຂໍໃຫ້ສານອາຍາຕັດສິນຄ່າຊົດເຊີຍ. ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວ, ຄ່າຊົດເຊີຍດັ່ງກ່າວມີລາຄາຖືກກວ່າ ແລະ ໄວກວ່າການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍທາງແພ່ງແຍກຕ່າງຫາກ. ສານຈະພິຈາລະນາພຽງແຕ່ການຮຽກຮ້ອງທີ່ບໍ່ໄດ້ວາງພາລະທີ່ບໍ່ສົມສ່ວນຕໍ່ການດຳເນີນຄະດີອາຍາເທົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ການສູນເສຍຂອງທ່ານຕ້ອງໄດ້ຮັບການບັນທຶກໄວ້ ແລະ ງ່າຍຕໍ່ການຄິດໄລ່.

ເສັ້ນທາງທີສອງແມ່ນການຮຽກຮ້ອງຕໍ່ອົງກອນທີ່ຂາດຄວາມປອດໄພ. ລອງຄິດເຖິງນາຍຈ້າງທີ່ກ່ອງຈົດໝາຍຂອງເຂົາເຈົ້າຖືກໂຈມຕີ, ແພລດຟອມທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ຂາຍດຳເນີນການໂດຍບໍ່ມີການກວດສອບໃດໆ, ຫຼື ຜູ້ປະມວນຜົນທີ່ຮົ່ວໄຫຼຖານຂໍ້ມູນລູກຄ້າ. ມາດຕະຖານທີ່ນຳໃຊ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ອົງກອນທີ່ລະມັດລະວັງຄວນເຮັດ, ໂດຍພິຈາລະນາເຖິງຄວາມທັນສະໄໝ ແລະ ຄວາມອ່ອນໄຫວຂອງຂໍ້ມູນ. ສິດທິຂອງຜູ້ເຄາະຮ້າຍຈາກການໂຈມຕີທາງໄຊເບີ ກຳນົດວິທີການທີ່ໜ້າທີ່ການແຈ້ງເຕືອນ, ການຊົດເຊີຍ ແລະ ການປະກັນໄພພົວພັນກັນໃນກໍລະນີເຫຼົ່ານັ້ນ. ຫຼັກຖານມັກຈະເປັນສ່ວນທີ່ຍາກ; ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ວິທີການພິສູດການຫຼອກລວງດິຈິຕອນ ກ່ຽວຂ້ອງກັບຫຼັກຖານທີ່ມີນ້ຳໜັກ.

GDPR ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຫຍັງແດ່ຕໍ່ອົງກອນທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກການຫຼອກລວງ?

ການໂຈມຕີແບບ phishing ທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດໃນບໍລິສັດເກືອບທຸກຄັ້ງຈະເຮັດໃຫ້ເກີດການລະເມີດຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ອົງກອນຕ້ອງລາຍງານເລື່ອງນີ້ຕໍ່ອົງການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນຂອງໂຮນລັງ (Autoriteit Persoonsgegevens) ໂດຍບໍ່ມີການຊັກຊ້າທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ ແລະ ຖ້າເປັນໄປໄດ້, ພາຍໃນ 72 ຊົ່ວໂມງ.

ມາດຕາ 32 ຂອງ GDPR ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຜູ້ຄວບຄຸມ ແລະ ຜູ້ປະມວນຜົນໃຊ້ມາດຕະການຄວາມປອດໄພທາງດ້ານເຕັກນິກ ແລະ ການຈັດຕັ້ງທີ່ເໝາະສົມ. ມາດຕາ 33 ປະກອບດ້ວຍໜ້າທີ່ໃນການລາຍງານການລະເມີດພາຍໃນ 72 ຊົ່ວໂມງຫຼັງຈາກຮູ້ເຖິງການລະເມີດ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າການລະເມີດດັ່ງກ່າວບໍ່น่าຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມສ່ຽງຕໍ່ຜູ້ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ໃນກໍລະນີທີ່ຄວາມສ່ຽງຕໍ່ບຸກຄົນເຫຼົ່ານັ້ນສູງ, ມາດຕາ 34 ໄດ້ເພີ່ມໜ້າທີ່ໃນການແຈ້ງໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຊາບໂດຍກົງ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ເຈົ້າໜ້າທີ່ Autoriteit Persoonsgegevens ຈະຖາມວ່າມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນກ່ອນການໂຈມຕີ, ເຊັ່ນ: ການພິສູດຢືນຢັນຕົວຕົນຫຼາຍປັດໄຈ ແລະ ສິດການເຂົ້າເຖິງທີ່ຈຳກັດ. ໃຜເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບຫຼັງຈາກການລະເມີດຂໍ້ມູນ ເຮັດວຽກຜ່ານວິທີການຈັດສັນຄວາມຮັບຜິດຊອບ.

ໜ້າທີ່ລາຍງານໃດແດ່ທີ່ນຳໃຊ້ພາຍໃຕ້ Cyberbeveiligingswet?

ນັບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 15 ສິງຫາ 2026 ເປັນຕົ້ນມາ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມປອດໄພທາງໄຊເບີຂອງໂຮນລັງ (Cyberbeveiligingswet), ເຊິ່ງຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຄຳສັ່ງ NIS2, ແມ່ນມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຄຽງຄູ່ກັບ GDPR. ອົງການຈັດຕັ້ງພາຍໃນຂອບເຂດຂອງຕົນຕ້ອງລາຍງານເຫດການທີ່ສຳຄັນເປັນໄລຍະໆຄື: ການເຕືອນໄພລ່ວງໜ້າພາຍໃນ 24 ຊົ່ວໂມງ, ການແຈ້ງເຕືອນພາຍໃນ 72 ຊົ່ວໂມງ ແລະ ບົດລາຍງານສຸດທ້າຍພາຍໃນໜຶ່ງເດືອນ.

ອົງການຈັດຕັ້ງຕ່າງໆທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຕ້ອງລົງທະບຽນກັບສູນຄວາມປອດໄພທາງໄຊເບີແຫ່ງຊາດ (NCSC). ພວກເຂົາຕ້ອງປະຕິບັດມາດຕະການພາຍໃຕ້ໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບທີ່ກວມເອົາການຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງ, ຄວາມປອດໄພຂອງລະບົບຕ່ອງໂສ້ການສະໜອງ ແລະ ການຈັດການເຫດການຕ່າງໆ. ຄະນະກຳມະການຕ້ອງອະນຸມັດມາດຕະການເຫຼົ່ານັ້ນ, ຊີ້ນຳການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ ແລະ ປະຕິບັດຕາມການຝຶກອົບຮົມ, ສະນັ້ນຄວາມປອດໄພທາງໄຊເບີຈຶ່ງເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນເລື່ອງຂອງໄອທີເທົ່ານັ້ນ.

ລະບອບທັງສອງນີ້ຊ້ອນກັນແຕ່ບໍ່ຄືກັນ. ເຫດການການຫຼອກລວງທາງອິນເຕີເນັດທີ່ເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ກ່ອງຈົດໝາຍອາດຈະກະຕຸ້ນການແຈ້ງເຕືອນ GDPR ໄປຫາ Autoriteit Persoonsgegevens ແລະລາຍງານເຫດການແຍກຕ່າງຫາກພາຍໃຕ້ Cyberbeveiligingswet, ຕາມເສັ້ນຕາຍທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແລະ ຕໍ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ຄິດໄລ່ລ່ວງໜ້າວ່າລະບອບໃດທີ່ໃຊ້ກັບອົງກອນຂອງທ່ານ, ແລະໃຜເປັນຜູ້ໂທຫາໃນເວລາສາມໂມງເຊົ້າ. ຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ໜ້າທີ່ລາຍງານເຫດການຄວາມປອດໄພທາງອິນເຕີເນັດ ກຳນົດເສັ້ນຕາຍຄຽງຄູ່ກັນ.

ຈະເປັນແນວໃດຖ້າຜູ້ສໍ້ໂກງ ຫຼື ເງິນຢູ່ຕ່າງປະເທດ?

ຍື່ນບົດລາຍງານຂອງຕຳຫຼວດ (aangifte) ໃນປະເທດເນເທີແລນຢູ່ແລ້ວ. ການກະທຳຜິດທີ່ແນໃສ່ຜູ້ເຄາະຮ້າຍໃນປະເທດເນເທີແລນໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຈະຖືກປະຕິບັດຄືກັບການກະທຳຜິດຢູ່ທີ່ນີ້, ສະນັ້ນຕຳຫຼວດ ແລະ ອົງການໄອຍະການຂອງໂຮນລັງແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຖືກຕ້ອງເຖິງແມ່ນວ່າຜູ້ກະທຳຜິດຈະຢູ່ຕ່າງປະເທດກໍຕາມ.

ຫຼັກຖານຈາກລັດອື່ນແມ່ນໄດ້ຮັບຜ່ານຊ່ອງທາງທີ່ໄດ້ຮັບການສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ. ພາຍໃນ EU, ຄຳສັ່ງສືບສວນຂອງເອີຣົບອະນຸຍາດໃຫ້ອັກສາທະນາຍຊາວໂຮນລັງຮ້ອງຂໍຂໍ້ມູນບັນຊີ ຫຼື ການອາຊະຍາກຳໃນລັດສະມາຊິກອື່ນ; ນອກເໜືອໄປຈາກ EU, ອະນຸສັນຍາ Budapest ວ່າດ້ວຍອາຊະຍາກຳທາງໄຊເບີປີ 2001 ກຳນົດໃຫ້ມີການຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນ.

ສຳລັບທ່ານໃນຖານະຜູ້ເຄາະຮ້າຍ, ສິ່ງນີ້ມີຜົນກະທົບໃນທາງປະຕິບັດ. ການກູ້ຄືນເງິນມັກຈະຂຶ້ນກັບວ່າທະນາຄານທີ່ຮັບເງິນສາມາດໄດ້ຮັບການແຈ້ງເຕືອນໄດ້ໄວເທົ່າໃດ, ເພາະວ່າເງິນທີ່ຍ້າຍຜ່ານບັນຊີຜູ້ຖືກໂອນເງິນຈະກະຈາຍໄປພາຍໃນສອງສາມຊົ່ວໂມງ. ການລາຍງານຕໍ່ທະນາຄານຂອງທ່ານເອງທັນທີ, ເພື່ອໃຫ້ທະນາຄານສາມາດພະຍາຍາມຮຽກຄືນເງິນໄດ້, ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະສ້າງຜົນໄດ້ຮັບຫຼາຍກວ່າຂັ້ນຕອນທາງກົດໝາຍໃດໆໃນພາຍຫຼັງ.

ໃນຖານະທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງບັນຊີສ່ວນຕົວ, ທ່ານຄວນກວດສອບຫຍັງແດ່?

ກ່ອນອື່ນໝົດ, ໃຫ້ກວດສອບວ່າທ່ານໄດ້ໃຫ້ຄວາມຍິນຍອມຕໍ່ການຈ່າຍເງິນດ້ວຍຕົນເອງຫຼືບໍ່, ເພາະວ່ານັ້ນຈະຕັດສິນວ່າມາດຕາ 7:528 ແລະ 7:529 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງຈະນຳໃຊ້ຫຼືບໍ່. ຈາກນັ້ນ, ໃຫ້ພິຈາລະນາຈຸດຕ່າງໆຕໍ່ໄປນີ້:

• ທ່ານໄດ້ໂທຫາໝາຍເລກທາງການຂອງທະນາຄານຂອງທ່ານກ່ຽວກັບການສໍ້ໂກງ ແລະ ຂໍໃຫ້ມີການຮຽກຄືນໃນມື້ດຽວກັນບໍ?
• ທ່ານໄດ້ເຊັນ ຫຼື ອະນຸມັດທຸລະກຳໃນແອັບທະນາຄານຂອງທ່ານແລ້ວ, ຫຼື ເງິນໄດ້ອອກໄປໂດຍທີ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ດຳເນີນການຫຍັງເລີຍບໍ?
• ທະນາຄານໄດ້ໃຫ້ການປະຕິເສດເປັນລາຍລັກອັກສອນພ້ອມດ້ວຍເຫດຜົນແລ້ວບໍ, ດັ່ງນັ້ນທ່ານສາມາດເລີ່ມຕົ້ນຂັ້ນຕອນການຮ້ອງຮຽນພາຍໃນໄດ້ບໍ?
• ເຈົ້າຍັງເກັບຮັກສາຂໍ້ຄວາມ, ບັນທຶກການໂທ ແລະ ເອກະສານອ້າງອີງການເຮັດທຸລະກຳຕົ້ນສະບັບໄວ້ບໍ?
• ທ່ານໄດ້ຍື່ນບົດລາຍງານຂອງຕຳຫຼວດ (aangifte) ເຊິ່ງບໍລິສັດປະກັນໄພສ່ວນໃຫຍ່ ແລະ ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຂອງຜູ້ເສຍຫາຍໃນພາຍຫຼັງຮຽກຮ້ອງແລ້ວບໍ?

ໃນຖານະອົງກອນ, ທ່ານຄວນກວດສອບຫຍັງແດ່?

ກວດສອບວ່າການຄວບຄຸມການຈ່າຍເງິນ ແລະ ມາດຕະການຄວາມປອດໄພຂອງທ່ານຈະທົນທານຕໍ່ການກວດສອບໂດຍ Autoriteit Persoonsgegevens ຫຼືບໍ່, ເຊິ່ງພິຈາລະນາສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກ່ອນການໂຈມຕີ. ບັນຊີທຸລະກິດສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຢູ່ນອກຂອບເຂດການປົກປ້ອງຜູ້ບໍລິໂພກ, ສະນັ້ນການປ້ອງກັນຈຶ່ງມີນ້ຳໜັກຫຼາຍກວ່າ:

• ການພິສູດຢືນຢັນຕົວຕົນຫຼາຍປັດໄຈເປີດໃຊ້ຢູ່ໃນທຸກໆບັນຊີທີ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງຂໍ້ມູນຂອງບໍລິສັດບໍ?
• ທຸກໆການປ່ຽນແປງລາຍລະອຽດຂອງທະນາຄານຜູ້ສະໜອງໄດ້ຮັບການຢືນຢັນທາງໂທລະສັບໃນເບີໂທລະສັບທີ່ທ່ານມີຢູ່ແລ້ວບໍ?
• ບຸກຄົນໃດໜຶ່ງສາມາດສ້າງ ແລະ ປ່ອຍການຈ່າຍເງິນໄດ້ທັງແບບດຽວ, ຫຼື ມີເຊັກສີ່ຕາບໍ?
• ມີແຜນການຊົ່ວໂມງທຳອິດທີ່ຂຽນເປັນລາຍລັກອັກສອນບໍ: ໃຜແຍກບັນຊີ, ເກັບຮັກສາບັນທຶກ ແລະ ຕິດຕໍ່ທະນາຄານ?
• ເຈົ້າຮູ້ບໍ່ວ່າເຈົ້າຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ Cyberbeveiligingswet ແລະຕ້ອງລາຍງານພາຍໃນ 24 ຊົ່ວໂມງ?
• ໃນປີທີ່ຜ່ານມາ, ການຝຶກອົບຮົມພະນັກງານໄດ້ຖືກເຮັດຊ້ຳອີກດ້ວຍຂໍ້ຄວາມຫຼອກລວງແບບຈຳລອງທີ່ເປັນຈິງບໍ?

ເຈົ້າຄວນເຮັດແນວໃດຖ້າເຈົ້າຖືກເປົ້າໝາຍ?

ຕິດຕໍ່ທະນາຄານຂອງທ່ານກ່ອນ, ຈາກນັ້ນຮັກສາບັນຊີຂອງທ່ານໃຫ້ປອດໄພ, ເກັບຮັກສາຫຼັກຖານ ແລະ ລາຍງານຕໍ່ຕຳຫຼວດ. ປະຕິບັດຕາມລຳດັບນີ້:

1. ຕິດຕໍ່ທະນາຄານຂອງທ່ານຜ່ານໝາຍເລກທາງການຂອງການສໍ້ໂກງ ແລະ ຂໍໃຫ້ທຸລະກຳດັ່ງກ່າວຖືກບລັອກ ຫຼື ເອີ້ນຄືນ.
2. ປ່ຽນຂໍ້ມູນປະຈຳຕົວຂອງບັນຊີທີ່ຖືກໂຈມຕີ ແລະ ຂອງບັນຊີອື່ນໂດຍໃຊ້ລະຫັດຜ່ານດຽວກັນ.
3. ຮັກສາທຸກຢ່າງໄວ້: ຂໍ້ຄວາມຕົ້ນສະບັບພ້ອມດ້ວຍຫົວຂໍ້, ພາບໜ້າຈໍ, ການອ້າງອີງການເຮັດທຸລະກຳ ແລະ ເວລາທີ່ທ່ານສັງເກດເຫັນແຕ່ລະຂັ້ນຕອນ.
4. ຍື່ນລາຍງານຂອງຕຳຫຼວດ. ບໍລິສັດປະກັນໄພສ່ວນໃຫຍ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີລາຍງານດັ່ງກ່າວ, ແລະ ມັນເປັນພື້ນຖານສຳລັບການຮຽກຮ້ອງໃນພາຍຫຼັງໃນຖານະເປັນຜູ້ທີ່ເສຍຫາຍ.
5. ຖ້າຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວຂອງຄົນອື່ນຖືກເປີດເຜີຍ, ໃຫ້ປະເມີນໜ້າທີ່ການແຈ້ງເຕືອນພາຍໃຕ້ GDPR ແລະ ຖ້າມີ, Cyberbeveiligingswet ກ່ອນທີ່ເສັ້ນຕາຍຈະໝົດລົງ.

ພວກເຮົາສາມາດເຮັດຫຍັງໃຫ້ທ່ານໄດ້ແດ່ກ່ຽວກັບການຫຼອກລວງທາງອິນເຕີເນັດ ແລະ ການຫຼອກລວງທາງອິນເຕີເນັດ?

ທະນາຍຄວາມຄະດີອາຍາ ແລະ ທີມງານກົດໝາຍໄອທີ ຂອງພວກເຮົາ (ເບິ່ງ ຄູ່ມືກົດໝາຍໄອທີຂອງໂຮນລັງ ) ປະຕິບັດໜ້າທີ່ເພື່ອຜູ້ເຄາະຮ້າຍ ແລະ ສຳລັບອົງການຈັດຕັ້ງຕ່າງໆຫຼັງຈາກເຫດການ:

• ພວກເຮົາທົບທວນການປະຕິເສດຂອງທະນາຄານຕໍ່ມາດຕາ 7:528 ແລະ 7:529 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ ແລະ ຮ່າງຄຳຮ້ອງທຸກຂອງທ່ານໃຫ້ທະນາຄານ.
• ພວກເຮົາຈະກະກຽມ ແລະ ຍື່ນຄຳຮ້ອງທຸກຂອງທ່ານກັບ Kifid ເມື່ອຂັ້ນຕອນພາຍໃນຂອງທະນາຄານສຳເລັດແລ້ວ.
• ພວກເຮົາຮ່າງເອກະສານຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຂອງຜູ້ເສຍຫາຍ (vordering benadeelde partij) ສຳລັບຄະດີອາຍາພາຍໃຕ້ມາດຕາ 51f ຂອງປະມວນກົດໝາຍວິທີທາງອາຍາ.
• ພວກເຮົາຈະປະເມີນພາຍໃນ 72 ຊົ່ວໂມງວ່າການລະເມີດຂໍ້ມູນຕ້ອງໄດ້ລາຍງານພາຍໃຕ້ GDPR ແລະ ຖ້າສາມາດນຳໃຊ້ໄດ້, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການລະເມີດຂໍ້ມູນທາງອິນເຕີເນັດ (Cyberbeveiligingswet) ຫຼືບໍ່.
• ພວກເຮົາຮ່າງການຮຽກຮ້ອງຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ແພລດຟອມ ຫຼື ອົງກອນທີ່ມີຄວາມປອດໄພຕໍ່າ.

Summary

• ການຫຼອກລວງທາງອິນເຕີເນັດ ແລະ ການສໍ້ໂກງທາງອິນເຕີເນັດແມ່ນມີໂທດໃນປະເທດເນເທີແລນ, ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນການສໍ້ໂກງ (ມາດຕາ 326 ຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາ) ແລະ ການເຂົ້າເຖິງໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ (ມາດຕາ 138ab).
• ສຳລັບການຈ່າຍເງິນທີ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ອະນຸຍາດ, ໂດຍຫຼັກການແລ້ວທະນາຄານຕ້ອງຄືນເງິນໃຫ້ທ່ານທັນທີ (ມາດຕາ 7:528 ປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ), ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າທ່ານໄດ້ກະທຳການສໍ້ໂກງ ຫຼື ດ້ວຍຄວາມລະເລີຍຢ່າງຮ້າຍແຮງ (ມາດຕາ 7:529).
• ຖ້າທະນາຄານປະຕິເສດ, ຜູ້ບໍລິໂພກສາມາດໄປຫາ Kifid ຫຼັງຈາກຂັ້ນຕອນການຮ້ອງຮຽນພາຍໃນຂອງທະນາຄານ, ຫຼື ໄປຫາສານແພ່ງ.
• ອົງກອນທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກການຫຼອກລວງທາງອິນເຕີເນັດຕ້ອງປະເມີນການແຈ້ງເຕືອນ GDPR ພາຍໃນ 72 ຊົ່ວໂມງ ແລະ ຖ້າຢູ່ໃນຂອບເຂດ, ໃຫ້ລາຍງານພາຍໃຕ້ Cyberbeveiligingswet (24 ຊົ່ວໂມງ, 72 ຊົ່ວໂມງ, ໜຶ່ງເດືອນ).
• ໂທຫາທະນາຄານຂອງທ່ານທັນທີ ແລະ ລາຍງານຕຳຫຼວດ: ຄວາມໄວມັກຈະເປັນປັດໄຈຕັດສິນໃນການໄດ້ຮັບເງິນຄືນ.

ຄໍາ​ຖາມ​ທີ່​ຖືກ​ຖາມ​ເລື້ອຍໆ