ຮູບຄົນທີ່ຖືກຕ້ອງປົກປ້ອງຫຍັງ, ແລະສິ່ງທີ່ມັນບໍ່ໄດ້ປົກປ້ອງ
ຮູບຄົນໃນຄວາມໝາຍຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍລິຂະສິດແມ່ນຮູບແຕ້ມໃບໜ້າຂອງບຸກຄົນ, ບໍ່ວ່າສ່ວນທີ່ເຫຼືອຂອງຮ່າງກາຍຈະເຫັນໄດ້ຫຼືບໍ່, ໃນສື່ໃດກໍ່ຕາມ: ຮູບຖ່າຍ, ຟີມ, ຮູບແຕ້ມ, ຮູບແຕ້ມ, ຮູບປັ້ນ ຫຼື ຮູບພາບທີ່ສ້າງຂຶ້ນໂດຍຄອມພິວເຕີ. ການທົດສອບແມ່ນການຮັບຮູ້, ແລະມັນຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງເປັນກາງ: ຄຳຖາມແມ່ນວ່າຜູ້ທີ່ຮູ້ຈັກເຂົາເຈົ້າສາມາດຮັບຮູ້ບຸກຄົນນັ້ນໄດ້ຫຼືບໍ່. ຮູບສັກທີ່ໂດດເດັ່ນ, ຊົງຜົມ, ເຄື່ອງແບບ, ລົດເຂັນ ຫຼື ສະພາບແວດລ້ອມຂອງຮູບພາບສາມາດພຽງພໍເຖິງແມ່ນວ່າໃບໜ້າຈະຖືກປິດບັງ. ຮູບຄົນທາງຂວາຕິດກັບການພິມເຜີຍແຜ່ເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນການຖ່າຍຮູບ. ໂດຍຫຼັກການແລ້ວການຖ່າຍຮູບໃນສະຖານທີ່ສາທາລະນະແມ່ນຖືກກົດໝາຍ, ແລະ ການຮັກສາຮູບພາບໄວ້ໃນຄໍເລັກຊັນຂອງທ່ານເອງບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເກີດບັນຫາພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍລິຂະສິດ. ສິ່ງທີ່ກະຕຸ້ນສິດທິແມ່ນການເຮັດໃຫ້ຮູບພາບເປັນສາທາລະນະ: ການໂພສມັນ, ການພິມມັນ, ການອອກອາກາດມັນ, ການວາງມັນໃນເວັບໄຊທ໌ ຫຼື ການນຳໃຊ້ມັນໃນການໂຄສະນາຫາສຽງ. ການແບ່ງປັນພາຍໃນວົງມົນສ່ວນຕົວທີ່ແທ້ຈິງບໍ່ແມ່ນການພິມເຜີຍແຜ່, ແຕ່ຂອບເຂດແມ່ນບາງໆ: ໂພສທີ່ເບິ່ງເຫັນໄດ້ໂດຍຜູ້ຕິດຕໍ່ຫຼາຍຮ້ອຍຄົນໃນເຄືອຂ່າຍສັງຄົມປົກກະຕິແລ້ວຈະຖືກຖືວ່າເປັນສາທາລະນະ. ສາມສິດທິມັກຈະສັບສົນ, ແລະ ການແຍກພວກມັນອອກເຮັດໃຫ້ຄຳຖາມສ່ວນໃຫຍ່ຊັດເຈນຂຶ້ນ. ລິຂະສິດແມ່ນຂອງຜູ້ສ້າງຮູບພາບ ແລະ ມີອາຍຸຈົນຮອດເຈັດສິບປີຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າ. ສິດທິໃນການຖ່າຍຮູບແມ່ນຂອງບຸກຄົນທີ່ຖືກພັນລະນາ ແລະ ສາມາດຮຽກຮ້ອງໄດ້ຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າໂດຍຍາດພີ່ນ້ອງໃກ້ຊິດເປັນເວລາສິບປີ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ພ້ອມໆກັນ, ເພາະວ່າຮູບຖ່າຍທີ່ສາມາດລະບຸຕົວຕົນຂອງບຸກຄົນໄດ້ແມ່ນຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວພາຍໃຕ້ລະບຽບການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນທົ່ວໄປ (GDPR, ໃນພາສາດັດ AVG). ຮູບຖ່າຍບໍ່ແມ່ນຂໍ້ມູນທາງຊີວະມິຕິໂດຍອັດຕະໂນມັດ: ມັນຈະກາຍເປັນດັ່ງນັ້ນເມື່ອມັນຖືກປະມວນຜົນໂດຍວິທີການທາງເທັກນິກສະເພາະທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ສາມາດລະບຸຕົວຕົນທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງບຸກຄົນໄດ້, ເຊັ່ນ: ການຮັບຮູ້ໃບໜ້າ, ເຊິ່ງນຳເອົາລະບອບທີ່ເຂັ້ມງວດກວ່າຂອງມາດຕາ 9 GDPR ມາມີບົດບາດ. ໜ້າເວັບຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ສິດໃນການພິມເຜີຍແຜ່ ແລະ ຮູບຄົນ ກຳນົດການພົວພັນກັນໃຫ້ລະອຽດກວ່າ.ຮູບຄົນທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍ
ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍລິຂະສິດໄດ້ກຳນົດຄວາມແຕກຕ່າງອັນໜຶ່ງທີ່ກຳນົດວ່າກົດລະບຽບໃດທີ່ໃຊ້ໄດ້, ແລະມັນແມ່ນຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ມັກພາດໄປທີ່ສຸດ. ຮູບຄົນທີ່ຖ່າຍໂດຍການມອບໝາຍໃຫ້ຖ່າຍຮູບ, ຫຼື ໃນນາມຂອງຄົນອື່ນຕາມການຮ້ອງຂໍຂອງບຸກຄົນນັ້ນ, ແມ່ນຖືກຄວບຄຸມໂດຍມາດຕາ 19 ແລະ 20. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ການຍິນຍອມແມ່ນກົດລະບຽບຢ່າງແທ້ຈິງ: ຜູ້ຜະລິດບໍ່ສາມາດເຜີຍແຜ່ຮູບຄົນໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກບຸກຄົນທີ່ຖ່າຍ, ແລະ ຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າ, ການອະນຸຍາດຈາກຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາເຈົ້າແມ່ນຕ້ອງໄດ້ຮັບການອະນຸຍາດເປັນເວລາສິບປີ. ຊ່າງຖ່າຍຮູບງານແຕ່ງງານຜູ້ທີ່ຕ້ອງການໃຊ້ຮູບພາບໃນຜົນງານ, ຫຼື ສະຕູດິໂອທີ່ຕ້ອງການໃຊ້ຮູບຖ່າຍຫົວຂອງບໍລິສັດໃນການໂຄສະນາຂອງຕົນ, ຕ້ອງໄດ້ຮັບການອະນຸຍາດນັ້ນ. ຮູບຄົນທີ່ຖ່າຍໂດຍບໍ່ມີການມອບໝາຍດັ່ງກ່າວຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 21. ໃນທີ່ນີ້ບໍ່ມີຂໍ້ກຳນົດການຍິນຍອມໃດໆເລີຍ. ການເຜີຍແຜ່ແມ່ນຜິດກົດໝາຍພຽງແຕ່ໃນຂອບເຂດທີ່ຜົນປະໂຫຍດທີ່ສົມເຫດສົມຜົນຂອງບຸກຄົນທີ່ຖ່າຍ, ຫຼື ຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງຍາດພີ່ນ້ອງ, ຄັດຄ້ານມັນ. ການຖ່າຍຮູບຕາມຖະໜົນ, ການຖ່າຍຮູບຂ່າວ, ຮູບພາບທີ່ຖ່າຍໃນງານ ແລະ ຮູບພາບຂອງຄົນໃນພື້ນທີ່ສາທາລະນະລ້ວນແຕ່ຕົກຢູ່ໃນໝວດນີ້, ແລະ ຜົນໄດ້ຮັບແມ່ນຂຶ້ນກັບການດຸ່ນດ່ຽງທີ່ໄດ້ອະທິບາຍໄວ້ຂ້າງລຸ່ມນີ້. ຄວາມແຕກຕ່າງບໍ່ແມ່ນກ່ຽວກັບວ່າໃຜກົດປຸ່ມຊັດເຕີ ຫຼື ໃຜເປັນຜູ້ຈ່າຍເງິນ, ແຕ່ກ່ຽວກັບວ່າຮູບຄົນນັ້ນຖືກຖ່າຍພາຍໃຕ້ການມອບໝາຍທີ່ມອບໝາຍໂດຍ ຫຼື ໃນນາມຂອງບຸກຄົນທີ່ຖືກຖ່າຍ. ຊ່າງພາບຂອງບໍລິສັດທີ່ຖ່າຍຮູບໃນງານພະນັກງານບໍ່ໄດ້ເຮັດວຽກຕາມການມອບໝາຍຂອງພະນັກງານແຕ່ລະຄົນທີ່ສະແດງ, ສະນັ້ນຮູບພາບເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 21 ແທນທີ່ຈະເປັນມາດຕາ 20.ການທົດສອບດອກເບ້ຍທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ
ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 21 ສານຈະພິຈາລະນາຜົນປະໂຫຍດຂອງບຸກຄົນທີ່ຖືກສະແດງອອກຕໍ່ກັບເສລີພາບໃນການສະແດງອອກ ແລະ ຂໍ້ມູນຂອງຜູ້ເຜີຍແຜ່ ເຊິ່ງໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງໂດຍມາດຕາ 10 ຂອງສົນທິສັນຍາເອີຣົບວ່າດ້ວຍສິດທິມະນຸດ ແລະ ມາດຕາ 7 ຂອງລັດຖະທຳມະນູນໂຮນລັງ. ທັງສອງສິດລ້ວນແຕ່ມີຄວາມສຳຄັນກວ່າໃນບົດຄັດຫຍໍ້; ຜົນໄດ້ຮັບແມ່ນຂຶ້ນກັບສະພາບການຂອງສິ່ງພິມສ່ວນບຸກຄົນ. ຜົນປະໂຫຍດສອງປະເພດແມ່ນໄດ້ຮັບການຍອມຮັບ. ອັນທຳອິດແມ່ນຜົນປະໂຫຍດດ້ານຄວາມເປັນສ່ວນຕົວ. ການເຄົາລົບຊີວິດສ່ວນຕົວພາຍໃຕ້ມາດຕາ 8 ຂອງສົນທິສັນຍາມີນ້ຳໜັກຫຼາຍເມື່ອຮູບພາບສະແດງໃຫ້ເຫັນຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງຢູ່ໃນສະຖານະການສ່ວນຕົວ, ໃນສະພາບການທາງການແພດ ຫຼື ຕຸລາການ, ໃນການປະທ້ວງ, ຫຼື ໃນທາງທີ່ທຳລາຍຊື່ສຽງ ຫຼື ຄວາມປອດໄພຂອງເຂົາເຈົ້າ. ວິທີການຂອງການພິມເຜີຍແຜ່ມີຄວາມສຳຄັນເທົ່າກັບຮູບພາບເອງ: ຮູບຖ່າຍດຽວກັນສາມາດຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍໃນລາຍງານຂ່າວ ແລະ ຜິດກົດໝາຍໃນຫົວຂໍ້ຂ່າວທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການກະທຳຜິດ. ໃນກໍລະນີທີ່ບຸກຄົນໃດໜຶ່ງເປັນຫົວຂໍ້ຂອງການໂຕ້ວາທີສາທາລະນະຢ່າງແທ້ຈິງ, ແລະ ໂດຍສະເພາະບ່ອນທີ່ເຂົາເຈົ້າດຳລົງຕຳແໜ່ງລັດຖະການ, ຄວາມສົມດຸນຈະປ່ຽນໄປສູ່ການພິມເຜີຍແຜ່. ອັນທີສອງແມ່ນຜົນປະໂຫຍດທາງການຄ້າ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄະດີຂອງໂຮນລັງຮັບຮູ້ວ່າບຸກຄົນທີ່ມີຄວາມນິຍົມສາມາດປ່ຽນເປັນເງິນໄດ້ມີຜົນປະໂຫຍດທີ່ສົມເຫດສົມຜົນໃນການແບ່ງປັນລາຍໄດ້ເມື່ອຮູບພາບຂອງເຂົາເຈົ້າຖືກນໍາໃຊ້ໃນເຊີງພານິດ, ເຊິ່ງເປັນຫຼັກການທີ່ສານສູງສຸດໄດ້ກໍານົດໄວ້ໃນຄະດີ Cruijff ປີ 2013. ການນຳໃຊ້ຮູບພາບຂອງຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃນເຊີງພານິດ, ໃນການໂຄສະນາ, ໃນສິນຄ້າ ຫຼື ໃນໂພສທີ່ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນ, ເກືອບທຸກຄັ້ງທີ່ການທົດສອບບໍ່ຜ່ານ, ແລະມາດຕະການຄວາມເສຍຫາຍປົກກະຕິແມ່ນຄ່າທຳນຽມທີ່ຈະຖືກຄິດຄ່າທຳນຽມຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນສຳລັບໃບອະນຸຍາດ. ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ບໍ່ແມ່ນວັດຖຸສາມາດໄດ້ຮັບນອກຈາກນັ້ນໃນກໍລະນີທີ່ການພິມເຜີຍແຜ່ນັ້ນເຮັດໃຫ້ເສຍໃຈ. ສອງຈຸດທີ່ເປັນປະໂຫຍດຕາມມາ. ການເຜີຍແຜ່ຮູບຖ່າຍໃນສະພາບການຂ່າວບໍ່ຖືກກົດໝາຍໂດຍອັດຕະໂນມັດ: ຄຳຖາມແມ່ນວ່າການສະແດງໃບໜ້າປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນລາຍງານຫຼືບໍ່. ແລະກົດລະບຽບຂອງເຮືອນ, ປ້າຍຢູ່ທາງເຂົ້າເຫດການ ຫຼື ຂໍ້ຄວາມໃນເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປບໍ່ໄດ້ລົບລ້າງສິດທິທາງກົດໝາຍ; ມັນສາມາດເປັນຫຼັກຖານທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າມີການຍິນຍອມ, ແຕ່ມັນບໍ່ສາມາດທົດແທນການທົດສອບການດຸ່ນດ່ຽງໄດ້.ການຍິນຍອມ, ການປ່ອຍຕົວແບບ ແລະ ການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນ
ໃນກໍລະນີທີ່ຕ້ອງການການຍິນຍອມ, ຫຼືແນະນຳໃຫ້ບັນທຶກໄວ້ງ່າຍໆ, ໃຫ້ບັນທຶກມັນໄວ້. ການປ່ອຍຕົວແບບຄວນລະບຸວ່າໃຜຖືກສະແດງ, ມັນກວມເອົາຮູບພາບໃດ, ເພື່ອຈຸດປະສົງໃດ ແລະ ສື່ໃດ, ໃນເຂດໃດ ແລະ ເປັນເວລາດົນປານໃດ, ບໍ່ວ່າຈະຕ້ອງເສຍຄ່າທຳນຽມຫຼືບໍ່, ແລະ ຮູບພາບອາດຈະຖືກແກ້ໄຂ ຫຼື ໂອນໄປໃຫ້ພາກສ່ວນທີສາມຫຼືບໍ່. ການຍິນຍອມທີ່ໄດ້ຮັບສຳລັບການໂຄສະນາຄັ້ງໜຶ່ງບໍ່ໄດ້ຂະຫຍາຍໄປເຖິງການໂຄສະນາຄັ້ງຕໍ່ໄປ, ແລະ ການຍິນຍອມທີ່ໃຫ້ສຳລັບການນຳໃຊ້ດ້ານບັນນາທິການບໍ່ໄດ້ກວມເອົາການໂຄສະນາ. ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນ, ການວິເຄາະແມ່ນແຍກຕ່າງຫາກ ແລະ ດຳເນີນໄປພ້ອມໆກັນ. ການເຜີຍແຜ່ຮູບຖ່າຍທີ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ແມ່ນການປະມວນຜົນຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວ ແລະ ຕ້ອງການພື້ນຖານທາງກົດໝາຍພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6 GDPR. ການຍິນຍອມແມ່ນທາງເລືອກໜຶ່ງ, ແຕ່ມັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການໃຫ້ຢ່າງເສລີ, ສະເພາະ ແລະ ສາມາດຍົກເລີກໄດ້, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ມັນບໍ່ໜ້າເຊື່ອຖືໃນສະພາບການຈ້າງງານ, ບ່ອນທີ່ການເພິ່ງພາອາໄສລະຫວ່າງພາກສ່ວນຕ່າງໆໝາຍຄວາມວ່າມັນບໍ່ຄ່ອຍມີອິດສະຫຼະ. ຜົນປະໂຫຍດທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍມັກຈະເປັນພື້ນຖານທີ່ດີສຳລັບການສື່ສານຂອງບໍລິສັດທຳມະດາ, ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າຈຸດປະສົງດັ່ງກ່າວຖືກບັນທຶກໄວ້ ແລະ ບຸກຄົນສາມາດຄັດຄ້ານໄດ້. ການນຳໃຊ້ສ່ວນຕົວ ຫຼື ຄົວເຮືອນຢ່າງດຽວແມ່ນຢູ່ນອກ GDPR ທັງໝົດ, ແລະ ການປະມວນຜົນເພື່ອຈຸດປະສົງດ້ານນັກຂ່າວສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນໄດ້ຮັບການຍົກເວັ້ນໂດຍກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ GDPR ຂອງໂຮນລັງ. ສອງພັນທະທີ່ງ່າຍທີ່ຈະມອງຂ້າມ. ບຸກຄົນທີ່ຖືກພັນລະນາມີສິດໃນການເຂົ້າເຖິງ ແລະ ສິດທີ່ຈະລຶບລ້າງ, ສະນັ້ນອົງກອນຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ວ່າໄຟລ໌ຮູບພາບຂອງຕົນຢູ່ໃສ ແລະ ເກັບຮັກສາໄວ້ດົນປານໃດ. ແລະ ການຖອນການຍິນຍອມ GDPR ບໍ່ໄດ້ຍົກເລີກການປ່ອຍສັນຍາໂດຍອັດຕະໂນມັດ: ທັງສອງດຳເນີນງານເປັນອິດສະຫຼະ, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ການປ່ອຍຄວນບອກວ່າຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນຖ້າການອະນຸຍາດຖືກຖອນຄືນ. ທະນາຍຄວາມດ້ານຄວາມເປັນສ່ວນຕົວ ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາທັງສອງຝ່າຍຂອງຄໍາຖາມນັ້ນ.ເດັກນ້ອຍ, ກຸ່ມ ແລະ ຜູ້ຄົນທີ່ເສຍຊີວິດໄປແລ້ວ
ສຳລັບເດັກອາຍຸຕ່ຳກວ່າສິບຫົກປີ, ພໍ່ແມ່ ຫຼື ຜູ້ປົກຄອງຕາມກົດໝາຍຈະອອກຄວາມຍິນຍອມໃຫ້; ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸສິບຫົກປີຂຶ້ນໄປ, ໄວໜຸ່ມສາມາດຕັດສິນໃຈດ້ວຍຕົນເອງໄດ້, ແລະ ສິບຫົກປີຍັງເປັນອາຍຸທີ່ໄວໜຸ່ມສາມາດຍິນຍອມໃຫ້ໃຊ້ບໍລິການອອນໄລນ໌ໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງໃນປະເທດເນເທີແລນ. ນອກເໜືອໄປຈາກການຍິນຍອມແລ້ວ, ຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກມີນ້ຳໜັກຫຼາຍໃນການທົດສອບຄວາມສົມດຸນ: ຮູບພາບຂອງເດັກນ້ອຍທີ່ສາມາດລະບຸຕົວຕົນໄດ້ໃນໂຮງຮຽນ, ກິລາ ຫຼື ສະຖານທີ່ທາງການແພດແມ່ນໄດ້ຮັບການປະຕິບັດດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງເປັນພິເສດ, ແລະ ການເຜີຍແຜ່ໃນສະພາບການໂຄສະນາໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຍິນຍອມຈາກພໍ່ແມ່ມັກຈະເປັນການຜິດກົດໝາຍ. ການເປັນໜຶ່ງໃນຫຼາຍໆໃບໜ້າບໍ່ໄດ້ລົບລ້າງສິດ. ແຕ່ລະຄົນທີ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ເປັນສ່ວນບຸກຄົນສາມາດຮຽກຮ້ອງສິດໃນການຖ່າຍຮູບຄົນໄດ້, ເຖິງແມ່ນວ່າຢູ່ໃນຝູງຊົນກໍຕາມ. ສິ່ງທີ່ປ່ຽນແປງແມ່ນຄວາມສົມດຸນ: ໃນພາບລວມທີ່ແທ້ຈິງຂອງເຫດການສາທາລະນະ, ບ່ອນທີ່ບໍ່ມີບຸກຄົນໃດຖືກເລືອກອອກ, ຜົນປະໂຫຍດທີ່ສົມເຫດສົມຜົນທີ່ຄັດຄ້ານການພິມເຜີຍແຜ່ຈະບໍ່ຄ່ອຍຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ. ຕຳແໜ່ງແມ່ນແຕກຕ່າງກັນບ່ອນທີ່ບຸກຄົນຖືກຕັດອອກ, ວາງໄວ້ທາງໜ້າ ຫຼື ໃຊ້ເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບພວກເຂົາ. ຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດ, ຍາດພີ່ນ້ອງໃກ້ຊິດອາດຈະຮຽກຮ້ອງສິດໃນການຖ່າຍຮູບຄົນເປັນເວລາສິບປີ. ມາດຕາ 25a ຂອງກົດໝາຍລິຂະສິດລະບຸວ່າພວກເຂົາແມ່ນໃຜ: ພໍ່ແມ່, ຄູ່ສົມລົດ ຫຼື ຄູ່ຮ່ວມຊີວິດທີ່ລົງທະບຽນ ແລະ ລູກໆ, ເຊິ່ງແຕ່ລະຄົນສາມາດປະຕິບັດໄດ້ຢ່າງເປັນອິດສະຫຼະ. ສິ່ງນີ້ມີຄວາມສຳຄັນສຳລັບຮູບຖ່າຍທີ່ເກັບມ້ຽນໄວ້, ສິ່ງພິມທີ່ລະນຶກ ແລະ ສາລະຄະດີຕ່າງໆ, ບ່ອນທີ່ຄວາມສົນໃຈຂອງຍາດພີ່ນ້ອງຖືກຊັ່ງນໍ້າໜັກທຽບກັບຄຸນຄ່າທາງປະຫວັດສາດ ຫຼື ວາລະສານຂອງເອກະສານ.Deepfakes, ຄວາມຄ້າຍຄືກັນຂອງ AI ແລະຮູບພາບທີ່ກໍ່ອາຊະຍາກຳເຊັ່ນກັນ
ຮູບພາບທີ່ຖືກດັດແປງ ຫຼື ສ້າງຂຶ້ນກໍ່ຍັງເປັນຮູບຄົນໄດ້ ຖ້າບຸກຄົນນັ້ນສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້, ສະນັ້ນ ຮູບຄົນທີ່ຖືກຕ້ອງຈຶ່ງໃຊ້ກັບວິດີໂອ deepfake, ຄລິບສຽງ ແລະ ໃບໜ້າສັງເຄາະ ແລະ ຮູບຖ່າຍຫົວທີ່ສ້າງຂຶ້ນໂດຍ AI ໃນລັກສະນະດຽວກັນກັບຮູບຖ່າຍ. ເນື່ອງຈາກວ່າເອກະສານດັ່ງກ່າວຕາມຄຳນິຍາມບໍ່ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍການມອບໝາຍ, ມາດຕາ 21 ຈຶ່ງຄວບຄຸມ, ແລະ ຜົນປະໂຫຍດທີ່ສົມເຫດສົມຜົນຂອງບຸກຄົນທີ່ຖືກສະແດງອອກເກືອບຈະຫຼາຍກວ່າຄວາມສົນໃຈໃນການເຜີຍແຜ່ຮູບພາບທີ່ຊີ້ບອກວ່າພວກເຂົາເວົ້າ ຫຼື ເຮັດບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຮັດ. ສອງລະບອບເພີ່ມເຕີມໄດ້ກາຍເປັນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍປັນຍາປະດິດຂອງເອີຣົບກຳນົດພັນທະດ້ານຄວາມໂປ່ງໃສຕໍ່ຜູ້ທີ່ສ້າງ ຫຼື ດັດແປງເນື້ອຫາຮູບພາບ, ສຽງ ຫຼື ວິດີໂອທີ່ຄ້າຍຄືກັບຄົນແທ້: ເນື້ອຫາດັ່ງກ່າວຕ້ອງໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍວ່າຖືກສ້າງຂຶ້ນ ຫຼື ດັດແປງໂດຍປອມ. ບັນດາຂໍ້ກຳນົດດ້ານຄວາມໂປ່ງໃສເຫຼົ່ານັ້ນມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ແລ້ວ, ບໍ່ຄືກັບພາກສ່ວນຂອງກົດໝາຍກ່ຽວກັບລະບົບທີ່ມີຄວາມສ່ຽງສູງ, ເຊິ່ງໄດ້ຖືກເລື່ອນອອກໄປ. ໃນກໍລະນີທີ່ເອກະສານດັ່ງກ່າວກ່ຽວຂ້ອງກັບເພດ, ເລື່ອງດັ່ງກ່າວຖືວ່າເປັນຄະດີອາຍາ ແລະ ແພ່ງ. ການສ້າງ, ການຄອບຄອງ ຫຼື ການເຜີຍແຜ່ຮູບພາບທາງເພດຂອງຄົນອື່ນໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດແມ່ນການກະທຳຜິດພາຍໃຕ້ມາດຕາ 139h ຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາ (Wetboek van Strafrecht), ແລະ ມັນກວມເອົາຮູບພາບທີ່ຖືກດັດແປງ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການກະທຳຜິດທາງເພດ (Wet seksuele misdrijven) ເຊິ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 1 ກໍລະກົດ 2024 ເປັນຕົ້ນໄປ ໄດ້ຂະຫຍາຍຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງອາຍາໃນຂົງເຂດນີ້ອອກໄປຕື່ມອີກ. ໃນກໍລະນີເຫຼົ່ານີ້ ການລາຍງານຕໍ່ຕຳຫຼວດ ແລະ ການຮ້ອງຟ້ອງທາງແພ່ງແມ່ນດຳເນີນໄປພ້ອມໆກັນ, ແລະ ເສັ້ນທາງທາງແພ່ງມັກຈະເປັນວິທີທີ່ໄວທີ່ສຸດໃນການລຶບເອກະສານອອກ.ການບັງຄັບໃຊ້ຮູບຄົນຂອງທ່ານໃຫ້ຖືກຕ້ອງ
ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຮັກສາຫຼັກຖານ, ເພາະວ່າເອກະສານຈະຫາຍໄປເມື່ອທ່ານຮ້ອງຮຽນ. ບັນທຶກໜ້າ, ໄຟລ໌ຮູບພາບ ແລະ ທີ່ຢູ່ທີ່ມັນຖືກເຜີຍແຜ່, ບັນທຶກວັນທີ, ແລະ ເກັບຮັກສາການຕິດຕໍ່ສື່ສານໃດໆ. ໃນກໍລະນີທີ່ຂອບເຂດຂອງສິ່ງພິມມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍ, ເຈົ້າໜ້າທີ່ຕຳຫຼວດສາມາດສ້າງບັນທຶກຢ່າງເປັນທາງການກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນອອນໄລນ໌ໃນເວລານັ້ນ. ຂັ້ນຕອນທຳອິດແມ່ນການຮຽກຮ້ອງເປັນລາຍລັກອັກສອນຕໍ່ຜູ້ເຜີຍແຜ່: ລະບຸຮູບພາບ, ລະບຸວ່າມັນລະເມີດສິດທິຂອງຮູບຄົນຂອງທ່ານ, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ລຶບອອກພາຍໃນໄລຍະເວລາສັ້ນໆ ແລະ ສະເພາະ, ແລະ ສະຫງວນສິດຂອງທ່ານໃນການໄດ້ຮັບຄ່າເສຍຫາຍ. ຖ້າຮູບພາບຢູ່ໃນແພ່ງແທນທີ່ຈະເປັນເວັບໄຊທ໌ຂອງຕົນເອງ, ໃຫ້ໃຊ້ກົນໄກແຈ້ງການທີ່ແພ່ງຕ້ອງໃຫ້ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການບໍລິການດິຈິຕອນ, ແລະ ໃຫ້ສັງເກດວ່າຜູ້ໃຫ້ບໍລິການໂຮດຕິ້ງທີ່ບໍ່ປະຕິບັດຢ່າງວ່ອງໄວເມື່ອຮູ້ວ່າເນື້ອຫາຜິດກົດໝາຍຈະສູນເສຍການຍົກເວັ້ນຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ຖ້າວິທີນັ້ນບໍ່ໄດ້ຜົນ, ເສັ້ນທາງແພ່ງແມ່ນມີໃຫ້. ໃນການດຳເນີນຄະດີໂດຍສະຫຼຸບຕໍ່ໜ້າຜູ້ພິພາກສາບັນເທົາທຸກຊົ່ວຄາວ (kort geding) ຄຳສັ່ງໃຫ້ລຶບຮູບພາບ ແລະ ຫຼີກລ່ຽງການເຜີຍແຜ່ຕື່ມອີກສາມາດໄດ້ຮັບຢ່າງວ່ອງໄວ, ໃນກໍລະນີຮີບດ່ວນພາຍໃນສອງສາມມື້, ແລະ ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຈະຖືກເສີມດ້ວຍການຈ່າຍຄ່າປັບໃໝ (dwangsom) ສຳລັບແຕ່ລະມື້ຂອງການບໍ່ປະຕິບັດຕາມ. ການດຳເນີນຄະດີກ່ຽວກັບຂໍ້ດີແມ່ນຈຳເປັນສຳລັບຄວາມເສຍຫາຍ, ເຊິ່ງອີງໃສ່ມາດຕາ 6:162 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ ແລະ ສາມາດລວມເຖິງຄ່າທຳນຽມໃບອະນຸຍາດທີ່ຄວນຈະໄດ້ຈ່າຍ ແລະ ຄ່າຊົດເຊີຍສຳລັບການສູນເສຍທີ່ບໍ່ແມ່ນວັດຖຸ. ການແກ້ໄຂກໍສາມາດສັ່ງໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ຄ່າທຳນຽມສານຖືກກຳນົດໂດຍກົດໝາຍ ແລະ ໄດ້ຮັບການດັດແກ້ທຸກໆປີ, ແລະ ຄຳສັ່ງຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນຄະດີທຳມະດາແມ່ນປະຕິບັດຕາມມາດຕາສ່ວນມາດຕະຖານ, ເຊິ່ງຮຽກເກັບຄືນພຽງແຕ່ສ່ວນໜຶ່ງຂອງໃບບິນຄ່າທາງກົດໝາຍ; ການຮຽກເກັບຄືນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເຕັມຈຳນວນທີ່ມີຢູ່ໃນຄະດີຊັບສິນທາງປັນຍາໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ກັບການຮຽກຮ້ອງທີ່ວາງໄວ້ເທິງສິດທິຂອງບຸກຄົນພຽງຢ່າງດຽວ. ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍແມ່ນຂຶ້ນກັບໄລຍະເວລາຈຳກັດຫ້າປີຂອງມາດຕາ 3:310 BW. ສຳລັບສິ່ງພິມຂ້າມຊາຍແດນ, ໃຫ້ສັງເກດວ່າກົດລະບຽບຂອງເອີຣົບກ່ຽວກັບກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ກັບພັນທະທີ່ບໍ່ແມ່ນສັນຍາໄດ້ຍົກເວັ້ນການລະເມີດຄວາມເປັນສ່ວນຕົວ ແລະ ສິດທິທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບບຸກຄະລິກກະພາບຢ່າງຊັດເຈນ, ດັ່ງນັ້ນກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້ແມ່ນຖືກກຳນົດໂດຍກົດໝາຍສາກົນເອກະຊົນຂອງໂຮນລັງແທນທີ່ຈະເປັນລະບຽບດັ່ງກ່າວ. ອຳນາດຕັດສິນພາຍໃນສະຫະພາບເອີຣົບປະຕິບັດຕາມລະບຽບ Brussels I bis, ເຊິ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ມີການຮຽກຮ້ອງໃນບ່ອນທີ່ຜູ້ເຜີຍແຜ່ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ ຫຼື ສຳລັບຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ໃນປະເທດທີ່ບຸກຄົນທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບມີສູນກາງຜົນປະໂຫຍດຂອງເຂົາເຈົ້າ.ເຜີຍແຜ່ຢ່າງປອດໄພ: ສິ່ງທີ່ຄວນກວດສອບກ່ອນທີ່ທ່ານຈະໂພສ
ອົງການຈັດຕັ້ງທີ່ໃຊ້ຮູບພາບຂອງຄົນໃນເຊີງການຄ້າສາມາດຫຼີກລ່ຽງຂໍ້ຂັດແຍ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເກືອບທັງໝົດດ້ວຍວິທີການພາຍໃນສັ້ນໆ. ຖາມກ່ອນວ່າບຸກຄົນດັ່ງກ່າວສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ຫຼືບໍ່, ຈາກນັ້ນຖາມວ່າຮູບຄົນນັ້ນຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍການມອບໝາຍຫຼືບໍ່, ຈາກນັ້ນໃຊ້ຫຍັງ: ບັນນາທິການ, ໃຫ້ຂໍ້ມູນ ຫຼື ການຄ້າ. ການນຳໃຊ້ເພື່ອການຄ້າຕ້ອງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃນທາງປະຕິບັດ, ບໍ່ວ່າການວິເຄາະທາງກົດໝາຍຢ່າງເຂັ້ມງວດຈະເປັນແນວໃດກໍຕາມ, ເພາະວ່າຜົນປະໂຫຍດທາງການຄ້າຂອງບຸກຄົນທີ່ຖືກສະແດງຈະມີຜົນບັງຄັບໃຊ້. ກວດສອບເອກະສານແທນທີ່ຈະສົມມຸດວ່າມັນມີຢູ່. ຮູບພາບສະຕັອກມາພ້ອມກັບການປ່ອຍຕົວແບບທີ່ມັກຈະບໍ່ລວມເອົາສະພາບການທີ່ລະອຽດອ່ອນ ຫຼື ທາງການເມືອງ ແລະ ບາງຄັ້ງກໍ່ບໍ່ລວມເອົາການໂຄສະນາທັງໝົດ. ຮູບພາບທີ່ບໍ່ມີລິຂະສິດຍັງສາມາດລະເມີດສິດທິຂອງຮູບຄົນໄດ້, ເພາະວ່າສິດທັງສອງຢ່າງນີ້ຖືກຄອບຄອງໂດຍຄົນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແລະ ໝົດອາຍຸໃນເວລາທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ຮູບຖ່າຍຂອງພະນັກງານຕ້ອງການພື້ນຖານພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນ ແລະ ການຈັດການທີ່ຊັດເຈນກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອພະນັກງານອອກຈາກວຽກ. ເກັບຮັກສາການປ່ອຍ, ຮູບພາບ ແລະ ບັນທຶກພື້ນຖານທາງກົດໝາຍໄວ້ນຳກັນ, ເພື່ອໃຫ້ສາມາດຕອບຄຳຮ້ອງທຸກໄດ້ໃນມື້ດຽວກັນທີ່ມັນມາຮອດ.ຄຳຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆກ່ຽວກັບຮູບຄົນເບື້ອງຂວາ
ຂ້າງລຸ່ມນີ້ແມ່ນຄຳຖາມຂອງພວກເຮົາ ລູກຄ້າເອກະຊົນ ຖາມເລື້ອຍໆທີ່ສຸດ.ການຖ່າຍຮູບຕາມຖະໜົນຖືກກົດໝາຍບໍ?
ການຖ່າຍຮູບໃນສະຖານທີ່ສາທາລະນະແມ່ນຖືກກົດໝາຍໃນປະເທດເນເທີແລນ. ການພິມເຜີຍແຜ່ແມ່ນຄຳຖາມແຍກຕ່າງຫາກ: ສຳລັບຮູບຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ສ້າງຂຶ້ນໂດຍໄດ້ຮັບມອບໝາຍ, ມາດຕາ 21 ຂອງກົດໝາຍລິຂະສິດເຮັດໃຫ້ການພິມເຜີຍແຜ່ຜິດກົດໝາຍພຽງແຕ່ໃນຂອບເຂດທີ່ຜົນປະໂຫຍດທີ່ສົມເຫດສົມຜົນຂອງບຸກຄົນທີ່ຖືກແຕ້ມຮູບຄັດຄ້ານມັນ, ເຊິ່ງຖືກຖ່ວງດຶງຕໍ່ກັບເສລີພາບໃນການສະແດງອອກ.
ຈະເປັນແນວໃດຖ້າຂ້ອຍຢູ່ໃນກຸ່ມຄົນແອອັດ?
ການຍິງຝູງຊົນຢ່າງກວ້າງຂວາງບໍ່ຄ່ອຍຈະລະເມີດ; ຮູບຄົນເຕະຂວາໃສ່ພຽງແຕ່ເວລາທີ່ຜູ້ຊົມສາມາດເລືອກເອົາທ່ານອອກເປັນສ່ວນບຸກຄົນ.
ຂ້ອຍສາມາດໂພສຮູບຂອງຄົນອື່ນລົງໃນສື່ສັງຄົມໄດ້ບໍ?
ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກຜູ້ຜະລິດ, ເພາະວ່າລິຂະສິດໃນຮູບຖ່າຍເປັນຂອງບຸກຄົນນັ້ນ. ສຳລັບບຸກຄົນທີ່ຖືກພັນລະນາ, ການເຜີຍແຜ່ແມ່ນຜິດກົດໝາຍຖ້າມີຜົນປະໂຫຍດທີ່ສົມເຫດສົມຜົນຄັດຄ້ານ, ສະນັ້ນ ໃຫ້ຂໍຄວາມຍິນຍອມທຸກຄັ້ງທີ່ການນຳໃຊ້ນັ້ນແມ່ນເພື່ອການຄ້າ ຫຼື ຮູບພາບມີຄວາມອ່ອນໄຫວ.
ຜູ້ມີອິດທິພົນຕ້ອງການການອະນຸຍາດເພີ່ມເຕີມບໍ?
ຢ່າງແທ້ຈິງ - ຂໍ້ຄວາມທີ່ໄດ້ຮັບການສະຫນັບສະຫນູນແມ່ນການໂຄສະນາ, ສະນັ້ນໄດ້ຮັບການລົງນາມໃນການປ່ອຍຕົວແບບກ່ອນທີ່ໃບຫນ້າຈະປາກົດຢູ່ຂ້າງຍີ່ຫໍ້.
ວິທີການ Law & More ສາມາດຊ່ວຍທ່ານໄດ້ກັບເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໄວ້ໃນພວກເຮົາ ທະນາຍຄວາມດ້ານໄອທີ ຫນ້າ.
