ການເຫຍียดຜິວໃນປະເທດເນເທີແລນ: ກອບກົດໝາຍ ແລະ ວິທີການປະຕິບັດ

ກົດໝາຍໂຮນລັງແກ້ໄຂບັນຫາການເຫຍียดຜິວຕາມສອງເສັ້ນທາງທີ່ແຕກຕ່າງກັນຄື: ກົດໝາຍອາຍາລົງໂທດການດູຖູກກຸ່ມສາທາລະນະ, ການກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດຄວາມກຽດຊັງ ແລະ ການແຈກຢາຍພວກມັນ (ມາດຕາ 137c ຫາ 137e ຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາໂຮນລັງ), ໃນຂະນະທີ່ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປະຕິບັດທີ່ເທົ່າທຽມກັນຫ້າມການຈຳແນກໂດຍອີງໃສ່ເຊື້ອຊາດໃນການເຮັດວຽກ, ການສຶກສາ, ທີ່ຢູ່ອາໄສ ແລະ ການບໍລິການ. ຄວາມຄິດເຫັນທີ່ເຫຍียดຜິວດັ່ງກ່າວບໍ່ສາມາດລົງໂທດໄດ້; ສິ່ງທີ່ສຳຄັນແມ່ນການປະພຶດສະເພາະ, ແລະ ແຕ່ລະເສັ້ນທາງມີຂອບເຂດ, ຂັ້ນຕອນ ແລະ ຜົນໄດ້ຮັບຂອງມັນເອງ.

ການເລືອກເສັ້ນທາງທີ່ຖືກຕ້ອງແມ່ນການຕັດສິນໃຈທາງປະຕິບັດທຳອິດທີ່ທ່ານຕ້ອງເຮັດ. ຂ້າງລຸ່ມນີ້ພວກເຮົາອະທິບາຍສິ່ງທີ່ແຕ່ລະເສັ້ນທາງກວມເອົາ, ສິ່ງທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບການພິສູດ ແລະ ໂດຍໃຜ, ອົງການໃດຕັດສິນໃຈ ແລະ ເສັ້ນຕາຍໃດທີ່ໃຊ້ໄດ້. ພວກເຮົາອະທິບາຍເຖິງທ່າທີທາງກົດໝາຍ, ບໍ່ແມ່ນການໂຕ້ວາທີທາງສັງຄົມ.

ລັດຖະທຳມະນູນໂຮນລັງກ່າວແນວໃດກ່ຽວກັບການຈຳແນກ?

ມາດຕາ 1 ຂອງລັດຖະທຳມະນູນໂຮນລັງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການປະຕິບັດຢ່າງເທົ່າທຽມກັນໃນສະຖານະການທີ່ເທົ່າທຽມກັນ ແລະ ຫ້າມການຈຳແນກດ້ວຍເຫດຜົນຕ່າງໆເຊັ່ນ: ເຊື້ອຊາດ, ສາສະໜາ, ຄວາມເຊື່ອ, ຄວາມຄິດເຫັນທາງການເມືອງ ແລະ ເພດ. ລັດຖະທຳມະນູນຜູກມັດສະພານິຕິບັນຍັດ ແລະ ອຳນາດການປົກຄອງຂອງລັດ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ສິດຮຽກຮ້ອງຕໍ່ບຸກຄົນໃດໜຶ່ງໂດຍຕົວມັນເອງ.

ກົດລະບຽບທີ່ທ່ານສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ແມ່ນຢູ່ໃນກົດໝາຍທຳມະດາທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕໍ່ມາດຕາ 1. ມັນແມ່ນກົດລະບຽບເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ຕັດສິນຜົນໄດ້ຮັບຂອງຄະດີທີ່ແນ່ນອນ.

ສອງຊັ້ນເພີ່ມເຕີມນຳໃຊ້ໂດຍກົງໃນປະເທດເນເທີແລນ. ມາດຕາ 14 ຂອງອະນຸສັນຍາເອີຣົບວ່າດ້ວຍສິດທິມະນຸດ (ECHR), ອ່ານພ້ອມກັບສິດອື່ນໆໃນສົນທິສັນຍາດັ່ງກ່າວ, ແລະ ອະນຸສັນຍາສະບັບເລກທີ 12 ຂອງ ECHR ຫ້າມການຈຳແນກໂດຍເຈົ້າໜ້າທີ່ລັດ. ກົດໝາຍຂອງສະຫະພາບເອີຣົບຫ້າມການຈຳແນກຍ້ອນເຫດຜົນຂອງຕົ້ນກຳເນີດທາງເຊື້ອຊາດ ຫຼື ຊົນເຜົ່າໃນການຈ້າງງານ ແລະ ນອກເໜືອໄປຈາກນັ້ນ, ແລະ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປະຕິບັດທີ່ເທົ່າທຽມກັນຂອງໂຮນລັງຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຄຳສັ່ງຂອງ EU ເຫຼົ່ານັ້ນ.

ເຊື້ອຊາດໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດໃນສະພາບການນີ້?

ຄຳວ່າເຊື້ອຊາດບໍ່ໄດ້ຖືກອ່ານຢ່າງແຄບໃນກົດໝາຍໂຮນລັງ. ສອດຄ່ອງກັບອະນຸສັນຍາສາກົນວ່າດ້ວຍການລົບລ້າງການຈຳແນກເຊື້ອຊາດທຸກຮູບແບບ, ມັນຍັງກວມເອົາສີຜິວ, ເຊື້ອສາຍ ແລະ ຕົ້ນກຳເນີດທາງຊາດ ຫຼື ຊົນເຜົ່າ.

ສິ່ງນັ້ນມີຜົນສະທ້ອນໃນທາງປະຕິບັດ. ກໍລະນີບໍ່ໄດ້ລົ້ມເຫຼວເພາະວ່າການຈຳແນກໄດ້ຖືກອະທິບາຍວ່າອີງໃສ່ຕົ້ນກຳເນີດ, ຮູບລັກສະນະ, ສຳນຽງ ຫຼື ສັນຊາດ ແທນທີ່ຈະເປັນເຊື້ອຊາດໃນຄວາມໝາຍທາງຊີວະວິທະຍາ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ສັນຊາດແມ່ນພື້ນຖານທີ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງແຍກຕ່າງຫາກພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປະຕິບັດທີ່ເທົ່າທຽມກັນທົ່ວໄປ.

ຄວາມແຕກຕ່າງໂດຍກົງ ແລະ ທາງອ້ອມ

ກົດໝາຍຈຳແນກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງຮູບແບບ. ການຈຳແນກໂດຍກົງເກີດຂຶ້ນເມື່ອບຸກຄົນໃດໜຶ່ງໄດ້ຮັບການປະຕິບັດທີ່ບໍ່ດີກວ່າບຸກຄົນອື່ນໃນສະຖານະການທີ່ທຽບເທົ່າກັນ, ໃນພື້ນຖານທີ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ. ການຈຳແນກທາງອ້ອມເກີດຂຶ້ນເມື່ອກົດລະບຽບ, ເງື່ອນໄຂ ຫຼື ການປະຕິບັດທີ່ເປັນກາງເຮັດໃຫ້ຄົນເຊື້ອຊາດໃດໜຶ່ງເສຍປຽບ.

ຄວາມແຕກຕ່າງມີຄວາມສຳຄັນ. ການຈຳແນກໂດຍກົງໂດຍອີງໃສ່ເຫດຜົນດ້ານເຊື້ອຊາດສາມາດຖືກຕ້ອງໄດ້ພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີທີ່ຄັບແຄບທີ່ກົດໝາຍອະນຸຍາດເທົ່ານັ້ນ. ການຈຳແນກທາງອ້ອມແມ່ນອະນຸຍາດໄດ້ພຽງແຕ່ຖ້າມັນຖືກຕ້ອງຕາມຈຸດປະສົງທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ ແລະ ວິທີການທີ່ໃຊ້ເພື່ອບັນລຸເປົ້າໝາຍນັ້ນແມ່ນເໝາະສົມ ແລະ ຈຳເປັນ. ເຈດຕະນາບໍ່ຈຳເປັນສຳລັບຮູບແບບໃດກໍ່ຕາມ: ນາຍຈ້າງທີ່ບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຈຳແນກຍັງສາມາດຈຳແນກໄດ້ຕາມທີ່ຕ້ອງຫ້າມ.

ເມື່ອໃດທີ່ການເຫຍียดຜິວເປັນການກະທໍາຜິດທາງອາຍາ?

ການເຫຍียดຜິວແມ່ນການກະທຳຜິດທາງອາຍາເມື່ອມັນຢູ່ໃນຮູບແບບຂອງການປະພຶດສາທາລະນະສະເພາະ: ການດູຖູກກຸ່ມຄົນໂດຍເຈດຕະນາ, ການກະຕຸ້ນຄວາມກຽດຊັງ, ການຈຳແນກ ຫຼື ຄວາມຮຸນແຮງ, ຫຼື ການແຈກຢາຍຖະແຫຼງການດັ່ງກ່າວ. ມາດຕາ 137c ຫາ 137g ຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາຂອງໂຮນລັງ (Sr) ໄດ້ກຳນົດອົງປະກອບຕ່າງໆ.

ກົດໝາຍອາຍາຂອງໂຮນລັງບໍ່ໄດ້ລົງໂທດຄວາມຄິດເຫັນທີ່ມີລັກສະນະເຊື້ອຊາດ. ແຕ່ລະບົດບັນຍັດຫຼັກທັງສາມມີອົງປະກອບຂອງຕົນເອງຄື:

• ມາດຕາ 137c Sr ກຳນົດວ່າການກ່າວຄຳເວົ້າທີ່ດູຖູກໂດຍເຈດຕະນາຕໍ່ສາທາລະນະ, ທາງປາກ, ເປັນລາຍລັກອັກສອນ ຫຼື ດ້ວຍຮູບພາບ ກ່ຽວກັບກຸ່ມຄົນຍ້ອນເຫດຜົນອື່ນໆ ເຊັ່ນ ເຊື້ອຊາດ ຫຼື ສາສະໜາ ຫຼື ຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາເຈົ້າ ຖືວ່າເປັນການກະທຳຜິດ. ຄຳຖະແຫຼງດັ່ງກ່າວຕ້ອງກ່ຽວຂ້ອງກັບກຸ່ມຄົນແທນທີ່ຈະເປັນບຸກຄົນ ແລະ ຕ້ອງໄດ້ກ່າວຕໍ່ສາທາລະນະ.
• ມາດຕາ 137d Sr ກຳນົດວ່າການກະຕຸ້ນຄວາມກຽດຊັງ, ການຈຳແນກ ຫຼື ຄວາມຮຸນແຮງຕໍ່ຜູ້ຄົນຍ້ອນເຫດຜົນອື່ນໆ ເຊັ່ນ ເຊື້ອຊາດຂອງເຂົາເຈົ້າເປັນການກະທຳຜິດ. ຖະແຫຼງການດັ່ງກ່າວບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເປັນການດູຖູກ; ຈຸດສຸມແມ່ນຢູ່ທີ່ຜົນກະທົບທີ່ຜູ້ເວົ້າພະຍາຍາມຜະລິດອອກມາ.
• ມາດຕາ 137e Sr ກຳນົດວ່າການເຜີຍແຜ່ ຫຼື ແຈກຢາຍຖະແຫຼງການດັ່ງກ່າວ, ນອກເໜືອໄປຈາກການລາຍງານຂໍ້ເທັດຈິງ, ໃນຂະນະທີ່ຮູ້ ຫຼື ມີເຫດຜົນທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ຈະສົງໃສລັກສະນະຂອງມັນ, ຫຼື ເກັບຮັກສາເອກະສານດັ່ງກ່າວໄວ້ໃນສາງເພື່ອຈຸດປະສົງດັ່ງກ່າວ. ບົດບັນຍັດນີ້ແມ່ນແນໃສ່ການແຈກຢາຍແທນທີ່ຈະເປັນຜູ້ຂຽນ.

ມີຂໍ້ກຳນົດອີກສອງຢ່າງຢູ່ທີ່ນີ້. ມາດຕາ 137f Sr ລົງໂທດການເຂົ້າຮ່ວມ ຫຼື ການສະໜັບສະໜູນກິດຈະກຳຕ່າງໆທີ່ມີຈຸດປະສົງເພື່ອການຈຳແນກຍ້ອນເຊື້ອຊາດ. ມາດຕາ 137g Sr ເຮັດໃຫ້ການຈຳແນກໂດຍເຈດຕະນາໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່, ອາຊີບ ຫຼື ທຸລະກິດເປັນການກະທຳຜິດແຍກຕ່າງຫາກ. ປະມວນກົດໝາຍອາຍາມີຄຳນິຍາມຂອງການຈຳແນກຂອງຕົນເອງ, ໃນມາດຕາ 90 sr, ເຊິ່ງເປັນມາດຕະຖານທີ່ສານນຳໃຊ້.

ການດູຖູກບຸກຄົນຜູ້ໜຶ່ງ: ການກະທຳຜິດທາງອາຍາ

ຖ້າການດູຖູກແມ່ນມຸ້ງໄປຫາບຸກຄົນທີ່ສາມາດລະບຸໄດ້ຄົນດຽວແທນທີ່ຈະເປັນກຸ່ມຄົນ, ຂໍ້ກຳນົດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງແມ່ນການດູຖູກງ່າຍໆ (eenvoudige belediging) ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 266 Sr. ການກະທຳຜິດດັ່ງກ່າວຈະຖືກດຳເນີນຄະດີພຽງແຕ່ຖ້າບຸກຄົນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຍື່ນຄຳຮ້ອງທຸກ (klacht). ຄຳຮ້ອງທຸກຕ້ອງຖືກຍື່ນພາຍໃນສາມເດືອນນັບຈາກເວລາທີ່ບຸກຄົນນັ້ນຮູ້ເຖິງການກະທຳຜິດ.

ການກະທຳຜິດແບບກຸ່ມໃນມາດຕາ 137c ຫາ 137e Sr ບໍ່ແມ່ນການກະທຳຜິດໃນການຮ້ອງທຸກ. ອົງການໄອຍະການສາທາລະນະ (Openbaar Ministerie, OM) ສາມາດດຳເນີນຄະດີຕໍ່ພວກເຂົາດ້ວຍຕົນເອງ.

ຂອບເຂດໂທດທາງອາຍາສູງເທົ່າໃດ?

ຂອບເຂດຈຳກັດແມ່ນສູງ, ແລະໂດຍເຈດຕະນາແລ້ວ. ສິດເສລີພາບໃນການສະແດງອອກພາຍໃຕ້ມາດຕາ 10 ຂອງ ECHR ຍັງປົກປ້ອງຖະແຫຼງການທີ່ເຮັດໃຫ້ຕົກໃຈ, ກະທົບກະເທືອນ ຫຼື ລົບກວນ. ສານໂຮນລັງປະເມີນຖະແຫຼງການໃນສະພາບການຂອງມັນ: ສິ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວ, ກັບໃຜ, ໃນສະພາບແວດລ້ອມໃດ, ແລະວ່າມັນໄດ້ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການໂຕ້ວາທີສາທາລະນະຫຼືບໍ່.

ຖະແຫຼງການທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຈັບປວດໂດຍບໍ່ຈຳເປັນນອກເໜືອຈາກສະພາບການດັ່ງກ່າວຈະຖືກປະຕິບັດແຕກຕ່າງຈາກການປະກອບສ່ວນທີ່ມີຄຳເວົ້າແຫຼມຄົມຕໍ່ການໂຕ້ວາທີກ່ຽວກັບເລື່ອງທີ່ມີຄວາມສົນໃຈຂອງສາທາລະນະ. ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຄຳເວົ້າທີ່ໜ້າລັງກຽດຫຼາຍຢ່າງ, ບໍ່ວ່າຈະເຈັບປວດ, ກໍ່ບໍ່ໄດ້ນຳໄປສູ່ການຕັດສິນລົງໂທດ.

ຖ້າແຮງຈູງໃຈທາງດ້ານເຊື້ອຊາດຢູ່ເບື້ອງຫຼັງການກະທຳຜິດອື່ນ, ເຊັ່ນ: ການທຳຮ້າຍຮ່າງກາຍ, ການຂົ່ມຂູ່ ຫຼື ຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ຊັບສິນ, ແຮງຈູງໃຈນັ້ນບໍ່ແມ່ນອົງປະກອບຂອງການກະທຳຜິດ. ພາຍໃຕ້ຄຳແນະນຳການດຳເນີນຄະດີທີ່ໄດ້ເຜີຍແຜ່, OM ຖືວ່າມັນເປັນປັດໄຈທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນເມື່ອມັນຕັດສິນໃຈວ່າຈະຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີໂທດໃດ. ດັ່ງນັ້ນ, ມັນຈຶ່ງມີຄວາມສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງກ່າວເຖິງແຮງຈູງໃຈເມື່ອທ່ານລາຍງານການກະທຳຜິດທີ່ຕິດພັນ.

ເຈົ້າຈະລາຍງານການເຫຍียดຜິວຕໍ່ຕຳຫຼວດໄດ້ແນວໃດ?

ທ່ານຍື່ນບົດລາຍງານ (aangifte) ຢູ່ສະຖານີຕຳຫຼວດ ຫຼື ສຳລັບການກະທຳຜິດບາງຢ່າງ, ທາງອອນລາຍ, ແລະ ລະບຸຢ່າງຊັດເຈນວ່າມີແຮງຈູງໃຈທີ່ມີລັກສະນະຈຳແນກ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, OM ຈະຕັດສິນໃຈວ່າຈະດຳເນີນຄະດີຫຼືບໍ່.

ລາຍງານການກະທຳຜິດທີ່ຕິດພັນ ແລະ ບອກຢ່າງຊັດເຈນວ່າການຈຳແນກແມ່ນແຮງຈູງໃຈ. ​​ສິ່ງນັ້ນກຳນົດວິທີການລົງທະບຽນ ແລະ ປະເມີນເອກະສານ. ຂໍສຳເນົາບົດລາຍງານຂອງທ່ານ ແລະ ເກັບຮັກສາໄວ້.

ທຸກໆເທດສະບານຕ້ອງໃຫ້ການເຂົ້າເຖິງການບໍລິການຕ້ານການຈຳແນກຕາມກົດໝາຍ (antidiscriminatievoorziening). ການບໍລິການເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາ ແລະ ການສະໜັບສະໜູນໂດຍບໍ່ເສຍຄ່າ, ຊ່ວຍທ່ານສ້າງຄໍາຮ້ອງທຸກ ແລະ ສາມາດເຮັດຫນ້າທີ່ເປັນຕົວກາງ. ພວກເຂົາຍັງລົງທະບຽນບົດລາຍງານ, ເຊິ່ງມີຄວາມສໍາຄັນໃນລະດັບລວມເຖິງແມ່ນວ່າກໍລະນີສ່ວນບຸກຄົນຂອງທ່ານຈະບໍ່ໄປໄກກວ່ານີ້. ຖະແຫຼງການທີ່ເຜີຍແຜ່ທາງອອນໄລນ໌ຍັງສາມາດລາຍງານໄປຍັງຈຸດລາຍງານແຫ່ງຊາດສໍາລັບການຈໍາແນກໃນອິນເຕີເນັດໄດ້.

ຈະເປັນແນວໃດຖ້າ OM ຕັດສິນໃຈທີ່ຈະບໍ່ດຳເນີນຄະດີ?

ຖ້າ OM ຕັດສິນໃຈທີ່ຈະບໍ່ດຳເນີນຄະດີ, ທ່ານສາມາດຍື່ນຄຳຮ້ອງທຸກຕໍ່ສານອຸທອນ (gerechtshof) ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 12 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີທາງອາຍາຂອງໂຮນລັງ (Sv), ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າທ່ານເປັນຜູ້ມີສ່ວນຮ່ວມໂດຍກົງ. ຄຳຮ້ອງທຸກຕ້ອງຖືກຍື່ນພາຍໃນສາມເດືອນນັບຈາກມື້ທີ່ທ່ານຮູ້ກ່ຽວກັບການຕັດສິນໃຈທີ່ຈະບໍ່ດຳເນີນຄະດີ.

ສານອຸທອນສາມາດສັ່ງໃຫ້ OM ດຳເນີນຄະດີໄດ້. ຂັ້ນຕອນດັ່ງກ່າວແມ່ນເປັນລາຍລັກອັກສອນ ແລະ ໃຊ້ເວລາ. ມັນເປັນເສັ້ນທາງດຽວທີ່ຈະຄັດຄ້ານການຕັດສິນໃຈທີ່ຈະບໍ່ດຳເນີນຄະດີ.

ທ່ານສາມາດຮຽກຮ້ອງຄ່າຊົດເຊີຍໃນຄະດີອາຍາໄດ້ບໍ?

ໃນຖານະຜູ້ເຄາະຮ້າຍຈາກການກະທຳຜິດທາງອາຍາ, ທ່ານສາມາດເຂົ້າຮ່ວມການດຳເນີນຄະດີທາງອາຍາໃນຖານະເປັນຜູ້ເສຍຫາຍ (benadeelde partij) ແລະຮຽກຮ້ອງຄ່າຊົດເຊີຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ເງື່ອນໄຂແມ່ນວ່າການຮຽກຮ້ອງບໍ່ໄດ້ວາງພາລະທີ່ບໍ່ສົມສ່ວນຕໍ່ຄະດີອາຍາ. ຖ້າການຮຽກຮ້ອງມີຄວາມຊັບຊ້ອນ, ສານອາຍາຈະປະກາດວ່າມັນບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້ ແລະ ທ່ານຈະຕ້ອງໄປສານແພ່ງ. ນັ້ນແມ່ນໜຶ່ງໃນຫຼາຍເຫດຜົນທີ່ວ່າເປັນຫຍັງການຕິດຕາມແພ່ງມັກຈະມີປະສິດທິພາບຫຼາຍກວ່າ.

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປະຕິບັດທີ່ເທົ່າທຽມກັນທົ່ວໄປຫ້າມຫຍັງແດ່?

ກົດ ໝາຍວ່າດ້ວຍການປະຕິບັດທີ່ເທົ່າທຽມກັນທົ່ວໄປ (Algemene wet gelijke behandeling, AWGB) ຫ້າມການຈຳແນກໂດຍອີງໃສ່ເຫດຜົນລວມທັງເຊື້ອຊາດ ແລະ ສັນຊາດໃນການເຮັດວຽກ, ການສຶກສາ, ອາຊີບ ແລະ ການສະໜອງສິນຄ້າ ແລະ ການບໍລິການ, ລວມທັງທີ່ຢູ່ອາໄສ. ມັນເປັນເຄື່ອງມືທີ່ໃຊ້ກັບສະຖານະການປະຈຳວັນສ່ວນໃຫຍ່.

ຂອບເຂດຂອງກົດໝາຍດັ່ງກ່າວຖືກກຳນົດໂດຍຂົງເຂດແທນທີ່ຈະເປັນການປະພຶດ. ມັນກວມເອົາ:

• ການຈ້າງງານໃນຄວາມໝາຍກວ້າງ: ການຮັບສະໝັກ ແລະ ການຄັດເລືອກ, ເງື່ອນໄຂການຈ້າງງານ, ການເລື່ອນຊັ້ນ, ການຝຶກອົບຮົມ, ເງື່ອນໄຂການເຮັດວຽກ ແລະ ການຢຸດຕິການຈ້າງງານ, ສຳລັບພະນັກງານ, ພະນັກງານລັດຖະກອນ ແລະ ໃນບາງດ້ານ, ຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກດ້ວຍຕົນເອງ;
• ການສຶກສາ, ການເປັນສະມາຊິກຂອງສະມາຄົມວິຊາຊີບ ແລະ ສະຫະພັນການຄ້າ, ແລະ ການປະຕິບັດວິຊາຊີບເສລີ;
• ການສະເໜີສິນຄ້າ ແລະ ການບໍລິການ ແລະ ການເຊັນສັນຍາກ່ຽວກັບສິນຄ້າ ແລະ ການບໍລິການເຫຼົ່ານັ້ນ, ໃນລະຫວ່າງການດຳເນີນທຸລະກິດ ຫຼື ອາຊີບ ຫຼື ໂດຍພາກລັດ. ທີ່ຢູ່ອາໄສຕົກຢູ່ໃນໝວດນີ້, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ການປະຕິເສດຜູ້ເຊົ່າຍ້ອນຕົ້ນກຳເນີດຂອງສິນຄ້າ ແລະ ການບໍລິການເຫຼົ່ານັ້ນຖືກຄຸ້ມຄອງ.

ຂໍ້ຍົກເວັ້ນແມ່ນມີຈຳກັດ ແລະ ຄັບແຄບ. ການຈຳແນກໂດຍກົງໂດຍອີງໃສ່ເຫດຜົນດ້ານເຊື້ອຊາດສາມາດໃຫ້ເຫດຜົນໄດ້ພຽງແຕ່ເມື່ອກົດໝາຍອະນຸຍາດໃຫ້ເທົ່ານັ້ນ. ການທົດສອບການໃຫ້ເຫດຜົນທົ່ວໄປແມ່ນມີໃຫ້ສຳລັບການຈຳແນກໂດຍທາງອ້ອມເທົ່ານັ້ນ.

ເງື່ອນໄຂຂອງສັນຍາທີ່ຂັດກັບກົດໝາຍແມ່ນບໍ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້. ກົດໝາຍຍັງປົກປ້ອງຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ຮ້ອງຮຽນ ຫຼື ໃຫ້ຫຼັກຖານຕໍ່ກັບການເສຍປຽບໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ໃນສາຍພົວພັນການຈ້າງງານ ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າການໄລ່ອອກເພື່ອຕອບສະໜອງຕໍ່ການຮ້ອງຮຽນກ່ຽວກັບການຈຳແນກແມ່ນຜິດກົດໝາຍ.

ຄຽງຄູ່ກັບ AWGB, ປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ (BW) ຍັງມີຂໍ້ກຳນົດການປະຕິບັດທີ່ເທົ່າທຽມກັນສຳລັບສະຖານະການສະເພາະ. ກົດໝາຍແຍກຕ່າງຫາກກວມເອົາຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງອາຍຸ, ຄວາມພິການ ຫຼື ພະຍາດຊຳເຮື້ອ, ແລະ ລະຫວ່າງວຽກງານທີ່ກຳນົດເວລາ ແລະ ວຽກງານຖາວອນ ຫຼື ເຕັມເວລາ ແລະ ບໍ່ເຕັມເວລາ. ຊຸດຂໍ້ເທັດຈິງໜຶ່ງມັກຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງໃນກົດລະບຽບເຫຼົ່ານີ້, ແລະ ການເລືອກເຄື່ອງມືມີຜົນກະທົບຕໍ່ທັງເວທີ ແລະ ການແກ້ໄຂ.

ສະຖາບັນສິດທິມະນຸດເນເທີແລນສາມາດເຮັດຫຍັງໄດ້ແດ່?

ສະຖາບັນສິດທິມະນຸດເນເທີແລນ (ວິທະຍາໄລສຳລັບຜູ້ພິພາກສາ) ປະເມີນຄຳຮ້ອງທຸກກ່ຽວກັບການປະຕິບັດທີ່ບໍ່ເທົ່າທຽມກັນ ແລະ ອອກຄວາມຄິດເຫັນທີ່ມີເຫດຜົນ. ຂັ້ນຕອນດັ່ງກ່າວແມ່ນບໍ່ເສຍຄ່າ ແລະ ທ່ານບໍ່ຕ້ອງການທະນາຍຄວາມ, ແຕ່ຄວາມຄິດເຫັນດັ່ງກ່າວບໍ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ ແລະ ສະຖາບັນບໍ່ສາມາດຕັດສິນຄ່າເສຍຫາຍໄດ້.

ການຮ້ອງຮຽນສາມາດຍື່ນເປັນລາຍລັກອັກສອນໂດຍບຸກຄົນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ໂດຍອົງການຈັດຕັ້ງທີ່ຕ້ອງການຮູ້ວ່າການປະພຶດຂອງຕົນເອງສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍຫຼືບໍ່, ໂດຍສະພາວຽກງານ ຫຼື ໂດຍກຸ່ມຜົນປະໂຫຍດ. ສະຖາບັນຍັງສາມາດສືບສວນການຈຳແນກຢ່າງເປັນລະບົບດ້ວຍຄວາມຄິດລິເລີ່ມຂອງຕົນເອງ. ຂໍ້ມູນເພີ່ມເຕີມມີຢູ່ໃນເວັບໄຊທ໌ຂອງ ສະຖາບັນສິດທິມະນຸດເນເທີແລນ.

ສະຖາບັນຈັດການພິຈາລະນາຄະດີ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນອອກຄວາມຄິດເຫັນ (oordeel). ຄວາມຄິດເຫັນດັ່ງກ່າວບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້, ແລະ ສະຖາບັນບໍ່ສາມາດຍົກເລີກການຕັດສິນໃຈໄດ້. ຄຸນຄ່າທາງປະຕິບັດຂອງມັນຢູ່ບ່ອນອື່ນ. ຄວາມຄິດເຫັນຖືກເຜີຍແຜ່ ແລະ ມັກຈະຖືກປະຕິບັດຕາມ. ຄວາມຄິດເຫັນທີ່ພົບວ່າມີຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ຖືກຫ້າມກໍ່ເປັນຫຼັກຖານທີ່ເຂັ້ມແຂງຖ້າເລື່ອງດັ່ງກ່າວຖືກສົ່ງໄປຍັງສານແພ່ງໃນພາຍຫຼັງ. ສານມີອິດສະຫຼະພາບທີ່ຈະບັນລຸຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງຕົນເອງ, ແຕ່ບໍ່ຄ່ອຍຈະເຮັດແນວນັ້ນໂດຍບໍ່ໄດ້ແກ້ໄຂເຫດຜົນຂອງສະຖາບັນ.

ດັ່ງນັ້ນ, ສະຖາບັນຈຶ່ງຖືກເບິ່ງວ່າເປັນເສັ້ນທາງທີ່ມີຂອບເຂດຕ່ຳໄປສູ່ການຄົ້ນພົບທີ່ມີສິດອຳນາດ. ມັນບໍ່ແມ່ນທາງເລືອກອື່ນນອກຈາກການດຳເນີນຄະດີທີ່ທ່ານຕ້ອງການຄ່າຊົດເຊີຍ ຫຼື ຄຳສັ່ງທີ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້. ໃນກໍລະນີທີ່ຄວາມໄວ ແລະ ການບັງຄັບໃຊ້ມີຄວາມສຳຄັນ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ເມື່ອການຟ້ອງຮ້ອງການໄລ່ອອກຕ້ອງໄດ້ຮັບການຄັດຄ້ານພາຍໃນໄລຍະເວລາທາງກົດໝາຍ, ທ່ານຕ້ອງເລີ່ມການດຳເນີນຄະດີຂອງສານໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງສິ່ງທີ່ສະຖາບັນອາດຈະຕັດສິນໃຈໃນພາຍຫຼັງ.

ເສັ້ນທາງພົນລະເຮືອນເຮັດວຽກແນວໃດ, ແລະໃຜຕ້ອງພິສູດຫຍັງ?

ສານແພ່ງສາມາດຕັດສິນຄ່າເສຍຫາຍ, ປະກາດວ່າຄຳຕັດສິນເປັນໂມຄະ, ສັ່ງໃຫ້ຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງຢຸດຕິການກະທຳບາງຢ່າງຍ້ອນການຈ່າຍຄ່າປັບໄໝ, ແລະ ຟື້ນຟູສັນຍາຈ້າງງານ. ທ່ານຕ້ອງນຳສະເໜີຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການຈຳແນກ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ອີກຝ່າຍໜຶ່ງຕ້ອງພິສູດວ່າບໍ່ໄດ້ຈຳແນກ.

ການຮຽກຮ້ອງດັ່ງກ່າວມັກຈະອີງໃສ່ການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ (onrechtmatige daad) ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:162 BW, ກ່ຽວກັບການລະເມີດກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປະຕິບັດທີ່ເທົ່າທຽມກັນ ຫຼື ໃນສະພາບການການຈ້າງງານ, ກ່ຽວກັບການລະເມີດໜ້າທີ່ຂອງນາຍຈ້າງໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ເປັນນາຍຈ້າງທີ່ດີ (goed werkgeverschap, ມາດຕາ 7:611 BW).

ລັກສະນະທີ່ຕັດສິນຂອງຄະດີນີ້ແມ່ນພາລະໜ້າທີ່ໃນການພິສູດທີ່ປ່ຽນແປງ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 10(1) AWGB, ບຸກຄົນທີ່ອ້າງວ່າໄດ້ຮັບຄວາມເດືອດຮ້ອນຈາກການຈຳແນກທີ່ຖືກຫ້າມຕ້ອງນຳສະເໜີຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການສົມມຸດຕິຖານກ່ຽວກັບການຈຳແນກດັ່ງກ່າວກ່ອນ. ຖ້າທ່ານປະສົບຜົນສຳເລັດ, ພາລະໜ້າທີ່ຈະຍ້າຍໄປໃຫ້ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ມັນຕ້ອງພິສູດວ່າມັນບໍ່ໄດ້ກະທຳຜິດຕໍ່ກົດໝາຍ. ກົດລະບຽບດຽວກັນນີ້ໃຊ້ໄດ້ຕໍ່ໜ້າສະຖາບັນ ແລະ ພາຍໃຕ້ຂໍ້ກຳນົດການປະຕິບັດທີ່ເທົ່າທຽມກັນຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ.

ເລື່ອງນີ້ມັກຖືກເຂົ້າໃຈຜິດທັງສອງຝ່າຍ. ທ່ານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພິສູດໃຫ້ເຫັນເຖິງການຈຳແນກ; ທ່ານຕ້ອງເຮັດໃຫ້ມັນເປັນໄປໄດ້ພຽງພໍທີ່ຈະຕ້ອງການຄຳອະທິບາຍ. ການປະຕິເສດທັນທີຫຼັງຈາກຕົ້ນກຳເນີດຂອງທ່ານປາກົດຂຶ້ນ, ຖະແຫຼງການໃນອີເມວ, ຮູບແບບໃນການປະຕິບັດກໍລະນີທີ່ຄ້າຍຄືກັນ, ຫຼື ການປ່ຽນແປງທີ່ບໍ່ສາມາດອະທິບາຍໄດ້ຈາກຂັ້ນຕອນຂອງນາຍຈ້າງເອງກໍພຽງພໍແລ້ວ.

ເມື່ອມີການສົມມຸດຕິຖານແລ້ວ, ອີກຝ່າຍໜຶ່ງຕ້ອງສະແດງເຫດຜົນທີ່ບໍ່ມີການຈຳແນກ. ຖະແຫຼງການທີ່ບໍ່ຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບຄວາມເໝາະສົມ ຫຼື ກ່ຽວກັບຜູ້ສະໝັກທີ່ດີກວ່າບໍ່ຄ່ອຍຈະຕອບສະໜອງພາລະນັ້ນໄດ້. ສິ່ງທີ່ຕັດສິນກໍລະນີເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເອກະສານຂອງເຫດຜົນຕົວຈິງ, ທີ່ເຮັດໃນເວລາທີ່ຕັດສິນໃຈ.

ນາຍຈ້າງຕ້ອງເຮັດແນວໃດກ່ຽວກັບການຈຳແນກໃນບ່ອນເຮັດວຽກ?

ນາຍຈ້າງບໍ່ພຽງແຕ່ຕ້ອງລະເວັ້ນຈາກການຈຳແນກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຕ້ອງປ້ອງກັນຢ່າງຈິງຈັງອີກດ້ວຍ. ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍເງື່ອນໄຂການເຮັດວຽກ (Arbeidsomstandighedenwet), ການຈຳແນກແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພາລະວຽກທາງດ້ານຈິດໃຈສັງຄົມທີ່ນາຍຈ້າງຕ້ອງແກ້ໄຂໃນການປະເມີນຄວາມສ່ຽງ ແລະ ນະໂຍບາຍຂອງຕົນ.

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍເງື່ອນໄຂການເຮັດວຽກໄດ້ລະບຸເຖິງການຈຳແນກຢ່າງຊັດເຈນ, ຄຽງຄູ່ກັບການລ່ວງລະເມີດທາງເພດ, ການຮຸກຮານ ແລະ ຄວາມຮຸນແຮງ, ການຂົ່ມເຫັງ ແລະ ຄວາມກົດດັນໃນການເຮັດວຽກ. ການກວດສອບຄວາມສ່ຽງ ແລະ ການປະເມີນຕ້ອງແກ້ໄຂບັນຫາດັ່ງກ່າວ. ໃນກໍລະນີທີ່ມີຄວາມສ່ຽງ, ນາຍຈ້າງຕ້ອງໃຊ້ມາດຕະການ ແລະ ບັນທຶກໄວ້ໃນແຜນການປະຕິບັດງານ.

ໃນທາງປະຕິບັດນີ້ໝາຍເຖິງຂັ້ນຕອນການຮ້ອງທຸກທີ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ ແລະ ເປັນຄວາມລັບ, ທີ່ປຶກສາທີ່ເປັນຄວາມລັບ (vertrouwenspersoon) ຫຼື ຜູ້ຕິດຕໍ່ທີ່ທຽບເທົ່າ, ແລະ ການຕອບສະໜອງທີ່ສາມາດສະແດງໃຫ້ເຫັນໄດ້ເມື່ອມີການຮ້ອງທຸກ. ນາຍຈ້າງທີ່ໄດ້ຮັບຄຳຮ້ອງທຸກ ແລະ ບໍ່ເຮັດຫຍັງເລີຍຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນສອງດ້ານຄື: ສຳລັບຄວາມແຕກຕ່າງພື້ນຖານ, ແລະ ສຳລັບຄວາມລົ້ມເຫຼວໃນໜ້າທີ່ຂອງຕົນໃນການສະໜອງສະພາບແວດລ້ອມການເຮັດວຽກທີ່ປອດໄພ. ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການລ່ວງລະເມີດໃນບ່ອນເຮັດວຽກ ອະທິບາຍວ່າຂັ້ນຕອນການຮ້ອງທຸກເຫຼົ່ານັ້ນຄວນເຮັດວຽກແນວໃດ.

ຖືກໄລ່ອອກຫຼັງຈາກມີການຮ້ອງຮຽນບໍ?

ພະນັກງານທີ່ຖືກໄລ່ອອກຫຼັງຈາກໄດ້ຍື່ນຄຳຮ້ອງທຸກມັກຈະຢູ່ໃນຖານະທີ່ເຂັ້ມແຂງກວ່າທີ່ເຂົາເຈົ້າຄິດ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປະຕິບັດທີ່ເທົ່າທຽມກັນປົກປ້ອງຈາກຄວາມເສຍປຽບສຳລັບການຮ້ອງທຸກ, ແລະ ການໄລ່ອອກທີ່ເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກການຮ້ອງທຸກແມ່ນຍາກສຳລັບນາຍຈ້າງທີ່ຈະໃຫ້ເຫດຜົນໃນເຫດຜົນອື່ນໆ.

ກຳນົດເວລາຕາມກົດໝາຍແມ່ນເຂັ້ມງວດ. ຄຳຮ້ອງຕໍ່ສານເຂດ (kantonrechter) ເພື່ອຄັດຄ້ານການຢຸດຕິສັນຍາຈ້າງງານຕ້ອງໄດ້ຍື່ນພາຍໃນສອງເດືອນນັບຈາກມື້ທີ່ສັນຍາຈ້າງງານສິ້ນສຸດລົງ (ມາດຕາ 7:686a BW). ພາບລວມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈຳແນກການຈ້າງງານໃນປະເທດເນເທີແລນ ແລະ ສິດທິຂອງພະນັກງານ ກວມເອົາກົດລະບຽບອ້ອມຂ້າງ.

ການຮັບສະໝັກ: ມີຫຍັງໃຊ້ດຽວນີ້?

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຮັບສະໝັກມັກຈະຖືກລະບຸຜິດພາດ. ຮ່າງກົດໝາຍທີ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ນາຍຈ້າງ ແລະ ຕົວກາງດຳເນີນການຂັ້ນຕອນການຮັບສະໝັກທີ່ມີເອກະສານ ແລະ ບໍ່ມີການຈຳແນກ, ພາຍໃຕ້ການຊີ້ນຳຂອງອົງການກວດກາແຮງງານ, ໄດ້ຖືກປະຕິເສດໂດຍວຸດທິສະພາໃນວັນທີ 26 ມີນາ 2024. ຮ່າງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການລິເລີ່ມໃໝ່ກ່ຽວກັບຫົວຂໍ້ດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນສະພາຜູ້ແທນລາດສະດອນ.

ຈົນກວ່າກົດໝາຍດັ່ງກ່າວຈະຖືກຮັບຮອງ ແລະ ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້, ຈະບໍ່ມີລະບອບການຊີ້ນຳທົ່ວໄປສຳລັບຂັ້ນຕອນການຮັບສະໝັກ. ສິ່ງທີ່ໃຊ້ໄດ້ແມ່ນຂໍ້ຫ້າມນັ້ນເອງ. ການປະຕິເສດຍ້ອນເຫດຜົນດ້ານເຊື້ອຊາດແມ່ນຜິດກົດໝາຍ, ບໍ່ວ່າຂັ້ນຕອນດັ່ງກ່າວຈະຖືກບັນທຶກໄວ້ຫຼືບໍ່. ອົງການແຮງງານເນເທີແລນຍັງຊີ້ນຳນະໂຍບາຍເງື່ອນໄຂການເຮັດວຽກຂອງນາຍຈ້າງ, ເຊິ່ງລວມທັງການຈຳແນກ.

ມີກຳນົດເວລາໃດແດ່, ແລະ ທ່ານຈະຮັບປະກັນຫຼັກຖານໄດ້ແນວໃດ?

ມີສາມເສັ້ນຕາຍທີ່ງ່າຍທີ່ຈະພາດໄປ: ສາມເດືອນສຳລັບການຮ້ອງຮຽນກ່ຽວກັບການດູຖູກບຸກຄົນ, ສອງເດືອນເພື່ອໂຕ້ແຍ້ງການໄລ່ອອກ, ແລະ ຫ້າປີສຳລັບການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍທາງແພ່ງ. ຫຼັກຖານຈະຫາຍໄປໄວ, ສະນັ້ນຈົ່ງບັນທຶກສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນທັນທີ.

• ການຮ້ອງທຸກສຳລັບການກະທຳຜິດດ້ານການດູຖູກບຸກຄົນຕ້ອງໄດ້ຍື່ນພາຍໃນສາມເດືອນຫຼັງຈາກຮູ້ຕົວ. ການກະທຳຜິດແບບກຸ່ມບໍ່ມີໄລຍະເວລາຮ້ອງທຸກ, ແຕ່ໄລຍະເວລາຈຳກັດການດຳເນີນຄະດີປົກກະຕິຈະຖືກນຳໃຊ້.
• ຄຳຮ້ອງຂໍທີ່ຄັດຄ້ານການໄລ່ອອກຕ້ອງໄປເຖິງສານຂັ້ນແຂວງພາຍໃນສອງເດືອນຫຼັງຈາກສັນຍາຈ້າງງານສິ້ນສຸດລົງ. ໄລຍະເວລານີ້ບໍ່ສາມາດຕໍ່ໄດ້.
• ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍທາງແພ່ງຈະຖືກລະງັບເວລາຫ້າປີຫຼັງຈາກມື້ຫຼັງຈາກເວລາທີ່ທ່ານຮູ້ເຖິງທັງຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ຜູ້ທີ່ຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ, ແລະ ໃນກໍລະນີໃດກໍ່ຕາມຊາວປີຫຼັງຈາກເຫດການ (ມາດຕາ 3:310 BW).

ຫຼັກຖານມັກຈະເປັນຈຸດອ່ອນ. ຂຽນສິ່ງທີ່ເວົ້າ, ໂດຍໃຜ, ເວລາໃດ, ຢູ່ໃສ ແລະ ຕໍ່ໜ້າໃຜ, ດີກວ່າໃນມື້ດຽວກັນ. ຮັກສາອີເມວ, ຂໍ້ຄວາມ ແລະ ຈົດໝາຍຕົ້ນສະບັບໄວ້ແທນທີ່ຈະຂຽນບົດສະຫຼຸບ. ຈົດບັນທຶກຊື່ຂອງພະຍານ.

ຖ້າມີການຕັດສິນໃຈ, ໃຫ້ຖາມເຫດຜົນເປັນລາຍລັກອັກສອນ ແລະ ເກັບຄຳຕອບໄວ້. ເຫດຜົນທີ່ໃຫ້ໃນເວລານັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງຈະຕ້ອງຢືນຢູ່ເບື້ອງຫຼັງໃນພາຍຫຼັງ. ຢ່າບັນທຶກການສົນທະນາແບບລັບໆໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳກ່ອນ. ກົດລະບຽບກ່ຽວກັບການບັນທຶກດັ່ງກ່າວມີຄວາມສັບສົນຫຼາຍກວ່າທີ່ເບິ່ງຄືວ່າ, ແລະ ທາງເລືອກຂອງທ່ານສາມາດສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ກໍລະນີທັງໝົດ.

ເຈົ້າຄວນເລືອກເສັ້ນທາງໃດ?

ເສັ້ນທາງອາຍາເໝາະສົມກັບຖະແຫຼງການສາທາລະນະ ແລະ ການກະທຳຜິດທີ່ມີແຮງຈູງໃຈໃນການຈຳແນກ. ສະຖາບັນເໝາະສົມກັບການຄົ້ນພົບທີ່ວ່ອງໄວ ແລະ ມີສິດອຳນາດ. ເສັ້ນທາງແພ່ງແມ່ນເສັ້ນທາງສຳລັບການຊົດເຊີຍ, ການຍົກເລີກ ຫຼື ຄຳສັ່ງທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້.

ເສັ້ນທາງຕ່າງໆສາມາດລວມເຂົ້າກັນໄດ້, ແຕ່ພວກມັນຕອບຄຳຖາມທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ເສັ້ນທາງອາຍາແມ່ນເໝາະສົມໃນກໍລະນີທີ່ມີການຂົ່ມຂູ່, ຄວາມຮຸນແຮງ ຫຼື ຖະແຫຼງການທີ່ແນໃສ່ກຸ່ມ. ມັນບໍ່ໄດ້ຊົດເຊີຍໃຫ້ທ່ານໃນຖານະບຸກຄົນ, ແລະ ການຕັດສິນໃຈດຳເນີນຄະດີບໍ່ແມ່ນຂອງທ່ານ.

ເສັ້ນທາງຂອງສະຖາບັນແມ່ນເໝາະສົມໃນກໍລະນີທີ່ຄຳຖາມແມ່ນວ່າການຕັດສິນໃຈຂອງນາຍຈ້າງ, ໂຮງຮຽນ, ເຈົ້າຂອງເຮືອນ ຫຼື ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນຫຼືບໍ່, ແລະ ການຄົ້ນພົບທີ່ມີສິດອຳນາດແມ່ນສິ່ງທີ່ທ່ານຕ້ອງການ. ມັນບໍ່ເສຍຄ່າ ແລະ ຂ້ອນຂ້າງໄວ, ແລະ ມັນບໍ່ໄດ້ປິດເສັ້ນທາງພົນລະເຮືອນ.

ເສັ້ນທາງແພ່ງແມ່ນເສັ້ນທາງທີ່ຕ້ອງເລືອກເມື່ອເປົ້າໝາຍແມ່ນການຊົດເຊີຍ, ການຍົກເລີກຄຳຕັດສິນ ຫຼື ຄຳສັ່ງທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້. ໃນກໍລະນີການຈ້າງງານ ມັນຍັງເປັນເສັ້ນທາງທີ່ມີເສັ້ນຕາຍທີ່ເຄັ່ງຄັດ. ໃນກໍລະນີທີ່ມີການໄລ່ອອກ, ເສັ້ນຕາຍນັ້ນຈະຕັດສິນຄຳສັ່ງ: ເລີ່ມການດຳເນີນຄະດີຂອງສານກ່ອນ ແລະ ພິຈາລະນາສະຖາບັນໃນຂະໜານກັນ, ບໍ່ແມ່ນໃນທາງກັບກັນ. ພາບລວມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການດຳເນີນຄະດີແພ່ງໃນປະເທດເນເທີແລນ ອະທິບາຍຂັ້ນຕອນ, ແລະ ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍ ກວມເອົາສິ່ງທີ່ສາມາດໄດ້ຮັບຄືນ.

ອົງກອນຄວນມີຫຍັງແດ່?

ນາຍຈ້າງ, ໂຮງຮຽນ ແລະ ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສ່ຽງທາງດ້ານກົດໝາຍຂອງເຂົາເຈົ້າດ້ວຍສາມຢ່າງຄື: ນະໂຍບາຍເປັນລາຍລັກອັກສອນ, ບັນທຶກເຫດຜົນຂອງການຕັດສິນໃຈ, ແລະ ຂັ້ນຕອນການຮ້ອງທຸກທີ່ໄດ້ຜົນ.

ອັນທຳອິດແມ່ນນະໂຍບາຍເປັນລາຍລັກອັກສອນທີ່ລະບຸຂໍ້ຫ້າມ, ບອກເຫດຜົນ, ອະທິບາຍສິ່ງທີ່ຄາດຫວັງ ແລະ ອະທິບາຍວິທີການຍື່ນຄຳຮ້ອງທຸກ ແລະ ການຈັດການ. ອັນທີສອງແມ່ນບັນທຶກການຕັດສິນໃຈ. ເຫດຜົນຂອງການປະຕິເສດ, ການເລື່ອນຊັ້ນ, ການປະຕິເສດການບໍລິການ ຫຼື ການຢຸດຕິການຈ້າງງານຄວນໄດ້ຮັບການບັນທຶກໄວ້ເມື່ອມີການຕັດສິນໃຈ, ໃນເງື່ອນໄຂທີ່ສາມາດສະແດງໃຫ້ພາກສ່ວນທີສາມເຫັນໃນພາຍຫຼັງ. ບັນທຶກນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ຕອບສະໜອງພາລະໜ້າທີ່ການພິສູດທີ່ປ່ຽນແປງໄປ.

ອັນທີສາມແມ່ນກົນໄກການຕອບສະໜອງທີ່ເຮັດວຽກໄດ້ຈິງ, ໂດຍມີຜູ້ຕິດຕໍ່ທີ່ມີຊື່, ໄລຍະເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ ແລະ ຜົນໄດ້ຮັບເປັນລາຍລັກອັກສອນ. ເມື່ອມີການຮ້ອງຮຽນເຂົ້າມາ, ຄຳສັ່ງແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນ. ຮັບຮູ້ມັນ, ສ້າງຕັ້ງຂໍ້ເທັດຈິງກ່ອນທີ່ຈະສ້າງທັດສະນະ, ຮັບຟັງທັງສອງຝ່າຍ, ຮັກສາຂະບວນການເປັນຄວາມລັບ, ແລະ ບັນທຶກບົດສະຫຼຸບພ້ອມດ້ວຍເຫດຜົນ. ການແກ້ແຄ້ນ, ເຖິງແມ່ນວ່າໃນຮູບແບບທີ່ບໍ່ຮຸນແຮງເຊັ່ນ: ການປ່ຽນແປງບັນຊີລາຍຊື່ ຫຼື ໂອກາດທີ່ຖືກຖອນຕົວ, ກໍ່ເປັນການລະເມີດແຍກຕ່າງຫາກ.

ເຈົ້າຄວນເຮັດແນວໃດຕໍ່ໄປ?

ຂຽນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ມັນຍັງໃໝ່, ເກັບເອກະສານໄວ້, ຕັດສິນໃຈວ່າທ່ານຕ້ອງການຜົນໄດ້ຮັບແບບໃດ, ແລະ ກວດສອບວ່າເສັ້ນຕາຍໄດ້ດຳເນີນໄປແລ້ວຫຼືບໍ່. ໃນເລື່ອງການຈ້າງງານ, ມັນມັກຈະເປັນແບບນັ້ນ.

ຜົນໄດ້ຮັບທີ່ທ່ານຕ້ອງການຈະກຳນົດເສັ້ນທາງ: ການຮັບຮູ້, ການປ່ຽນແປງການຕັດສິນໃຈ, ການຊົດເຊີຍ ຫຼື ການຄົ້ນພົບຂອງສາທາລະນະ. ໃຫ້ປຶກສາກ່ອນທີ່ທ່ານຈະຕອບເປັນລາຍລັກອັກສອນຕໍ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ ຖ້າມີຂໍ້ກ່າວຫາກ່ຽວກັບການຍົກເລີກຄະດີ ຫຼື ການຕັດສິນໃຈຢ່າງເປັນທາງການ, ເພາະວ່າການຕິດຕໍ່ສື່ສານໃນຕອນຕົ້ນມັກຈະກຳນົດກໍລະນີ. ໃນກໍລະນີທີ່ຂໍ້ເທັດຈິງຖືກໂຕ້ຖຽງກັນ, ຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງເອກະສານມັກຈະຖືກຕັດສິນໂດຍສິ່ງທີ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນສອງອາທິດທຳອິດ.

ໃນບົດສະຫຼຸບ

• ກົດໝາຍອາຍາຂອງໂຮນລັງລົງໂທດການດູຖູກກຸ່ມຄົນໃນສາທາລະນະ, ການກະຕຸ້ນ ແລະ ການແຈກຢາຍຖະແຫຼງການທີ່ມີລັກສະນະເຊື້ອຊາດ (ມາດຕາ 137c ຫາ 137g Sr), ບໍ່ແມ່ນຄວາມຄິດເຫັນດັ່ງກ່າວ.
• ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປະຕິບັດທີ່ເທົ່າທຽມກັນທົ່ວໄປຫ້າມການຈຳແນກໂດຍອີງໃສ່ເຊື້ອຊາດ ແລະ ສັນຊາດໃນການເຮັດວຽກ, ການສຶກສາ, ທີ່ຢູ່ອາໄສ ແລະ ການບໍລິການ.
• ສະຖາບັນສິດທິມະນຸດເນເທີແລນໃຫ້ຄວາມຄິດເຫັນທີ່ເປັນອິດສະຫຼະ ແລະ ບໍ່ມີຜົນຜູກມັດ; ມີພຽງສານແພ່ງເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດຕັດສິນຄ່າເສຍຫາຍ ຫຼື ອອກຄຳສັ່ງທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ໄດ້.
• ທ່ານຕ້ອງນຳສະເໜີຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການຈຳແນກ; ອີກຝ່າຍໜຶ່ງຕ້ອງພິສູດວ່າມັນບໍ່ໄດ້ຈຳແນກ.
• ໃຫ້ສັງເກດເສັ້ນຕາຍ: ສາມເດືອນສຳລັບການຮ້ອງທຸກກ່ຽວກັບການດູຖູກ, ສອງເດືອນເພື່ອຍື່ນຟ້ອງການໄລ່ອອກ, ແລະ ຫ້າປີສຳລັບຄ່າເສຍຫາຍ.

ຄໍາ​ຖາມ​ທີ່​ຖືກ​ຖາມ​ເລື້ອຍໆ

Law & More ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາແກ່ບຸກຄົນ ແລະ ອົງການຈັດຕັ້ງກ່ຽວກັບການຈໍາແນກຍ້ອນເຫດຜົນດ້ານເຊື້ອຊາດ, ໃນການຈ້າງງານ ແລະ ໃນການສະໜອງສິນຄ້າ ແລະ ການບໍລິການ, ຕັ້ງແຕ່ການຮ້ອງຮຽນຕໍ່ສະຖາບັນຈົນເຖິງການດໍາເນີນຄະດີຕໍ່ສານ. ທີມ​ງານ​ກົດ​ຫມາຍ​ວ່າ​ດ້ວຍ​ການ​ຈ້າງ​ງານ​ ຈັດການດ້ານບ່ອນເຮັດວຽກ.

ບໍ່ແນ່ໃຈວ່າທ່ານຢູ່ໃສບໍ? ບອກພວກເຮົາກ່ຽວກັບສະຖານະການຂອງທ່ານ. ພວກເຮົາຈະແຈ້ງໃຫ້ທ່ານຮູ້ທາງເລືອກຂອງທ່ານພາຍໃນໜຶ່ງມື້ເຮັດວຽກ.

ວິທີການ Law & More ສາມາດຊ່ວຍທ່ານໄດ້ກັບເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໄວ້ໃນພວກເຮົາ ທະ​ນາຍ​ຄວາມ​ພົນ​ລະ​ເຮືອນ​ ຫນ້າ.