ການຢ່າຮ້າງຢູ່ຕ່າງປະເທດ: ການຮັບຮູ້ ແລະ ການລົງທະບຽນໃນປະເທດເນເທີແລນ

ການຢ່າຮ້າງຢູ່ຕ່າງປະເທດໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ໃນປະເທດເນເທີແລນໂດຍການດຳເນີນງານຂອງກົດໝາຍ, ທັນທີທີ່ມັນຕອບສະໜອງເງື່ອນໄຂທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ: ບໍ່ມີຂັ້ນຕອນການຮັບຮູ້ແຍກຕ່າງຫາກ, ແລະຂໍ້ຍົກເວັ້ນຕົ້ນຕໍແມ່ນການທົດສອບນະໂຍບາຍສາທາລະນະທີ່ຄັບແຄບ. ສິ່ງທີ່ທ່ານສະໝັກຫຼັງຈາກນັ້ນແມ່ນການລົງທະບຽນໃນຖານຂໍ້ມູນ Basisregistratie Personen (BRP), ຖານຂໍ້ມູນບັນທຶກສ່ວນຕົວຂອງເນເທີແລນ, ແລະມັນເປັນພຽງແຕ່ຈຸດນັ້ນທີ່ເທດສະບານຈະກວດສອບວ່າເງື່ອນໄຂດັ່ງກ່າວໄດ້ຮັບການຕອບສະໜອງຫຼືບໍ່. ເງື່ອນໄຂໃດທີ່ໃຊ້ໄດ້ແມ່ນຂຶ້ນກັບບ່ອນທີ່ການຢ່າຮ້າງໄດ້ຮັບການອະນຸມັດ: ລະບຽບການ (EU) 2019/1111, ທີ່ຮູ້ກັນໃນນາມ Brussels II-ter, ສຳລັບການຢ່າຮ້າງຈາກລັດສະມາຊິກ EU ອື່ນໆ, ສົນທິສັນຍາ Hague ຂອງວັນທີ 1 ມິຖຸນາ 1970 ກ່ຽວກັບການຮັບຮູ້ການຢ່າຮ້າງ ແລະ ການແຍກກັນທາງກົດໝາຍສຳລັບກຸ່ມລັດອື່ນໆ, ແລະມາດຕາ 10:57 ຫາ 10:59 ຂອງ Burgerlijk Wetboek (BW, ປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງເນເທີແລນ) ສຳລັບທຸກຢ່າງອື່ນໆ.

ເປັນຫຍັງການລົງທະບຽນຈຶ່ງໃຊ້ເວລາດົນກວ່າການຮັບຮູ້?

ການຮັບຮູ້ຈະເກີດຂຶ້ນໂດຍອັດຕະໂນມັດເມື່ອເງື່ອນໄຂທາງກົດໝາຍໄດ້ຮັບການຕອບສະໜອງ, ແຕ່ການລົງທະບຽນແມ່ນຂັ້ນຕອນການບໍລິຫານແຍກຕ່າງຫາກທີ່ເຮັດໃຫ້ສະຖານະພາບໃໝ່ຂອງທ່ານເບິ່ງເຫັນໄດ້ໂດຍເຈົ້າໜ້າທີ່ໂຮນລັງ. ຈົນກວ່າ BRP ຈະໄດ້ຮັບການອັບເດດ, ທຸກໆເຈົ້າໜ້າທີ່ທີ່ປຶກສາຫາລືກັບມັນ, ລວມທັງນາຍທະບຽນການເກີດ, ການເສຍຊີວິດ ແລະ ການແຕ່ງງານ ແລະ ນາຍທະບຽນທີ່ຮ່າງພິໄນກຳ, ຍັງຖືວ່າທ່ານແຕ່ງງານແລ້ວ.

ບໍ່ມີໄລຍະເວລາລໍຖ້າທີ່ທ່ານຢ່າຮ້າງຢູ່ຕ່າງປະເທດແຕ່ແຕ່ງງານຢູ່ໃນປະເທດເນເທີແລນ: ຖ້າຂໍ້ກຳນົດໄດ້ຮັບການຕອບສະໜອງ, ທ່ານໄດ້ຖືກຢ່າຮ້າງຕາມກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງນັບຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ການຕັດສິນໃຈຕ່າງປະເທດກາຍເປັນສຸດທ້າຍ. ສິ່ງທີ່ຂາດຫາຍໄປຈົນກວ່າການລົງທະບຽນແມ່ນເອກະສານ, ບໍ່ແມ່ນຜົນກະທົບທາງກົດໝາຍ.

ການລົງທະບຽນຍັງເປັນຊ່ວງເວລາຂອງການກວດສອບຢ່າງລະອຽດ. ເຈົ້າໜ້າທີ່ເທດສະບານບໍ່ພຽງແຕ່ຍື່ນເອກະສານເທົ່ານັ້ນ; ເຈົ້າໜ້າທີ່ຈະກວດສອບວ່າການຕັດສິນໃຈຂອງຕ່າງປະເທດມີຄຸນສົມບັດສຳລັບການຮັບຮູ້ຫຼືບໍ່ ແລະ ຖ້າມີຄວາມສົງໄສ, ຈະສົ່ງເອກະສານໄປໃຫ້ຜູ້ຊ່ຽວຊານປະເມີນ. ການປະຕິເສດໃນຂັ້ນຕອນນັ້ນບໍ່ແມ່ນການຕັດສິນວ່າທ່ານຍັງຄົງແຕ່ງງານຢູ່. ມັນເປັນການຕັດສິນໃຈວ່າເທດສະບານຍັງບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະລົງທະບຽນການຢ່າຮ້າງ, ແລະມີເສັ້ນທາງຂອງສານເພື່ອແກ້ໄຂສິ່ງນັ້ນ, ເຊິ່ງໄດ້ລະບຸໄວ້ຂ້າງລຸ່ມນີ້.

ການແຕ່ງງານນັ້ນເອງຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຍອມຮັບກ່ອນບໍ?

ແມ່ນແລ້ວ: ການຢ່າຮ້າງຢູ່ຕ່າງປະເທດສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ພຽງແຕ່ຖ້າມີການແຕ່ງງານທີ່ຕ້ອງຍຸບເລີກ. ປຶ້ມຫົວທີ 10 BW ຖືວ່າການແຕ່ງງານທີ່ຕົກລົງກັນຢູ່ຕ່າງປະເທດຖືກຕ້ອງໃນປະເທດເນເທີແລນບ່ອນທີ່ມັນໄດ້ຖືກຕົກລົງຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍຂອງປະເທດທີ່ມີການສະເຫຼີມສະຫຼອງ, ໂດຍຂຶ້ນກັບຂໍ້ຍົກເວັ້ນນະໂຍບາຍສາທາລະນະ.

ຂໍ້ຍົກເວັ້ນດັ່ງກ່າວກວມເອົາ, ໃນບັນດາສິ່ງອື່ນໆ, ການແຕ່ງງານທີ່ເຮັດໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຍິນຍອມຢ່າງເສລີຈາກຄູ່ສົມລົດທັງສອງ, ການແຕ່ງງານລະຫວ່າງຍາດພີ່ນ້ອງໃກ້ຊິດ, ການແຕ່ງງານທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບບຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸຕ່ຳກວ່າສິບແປດປີ, ແລະ ການແຕ່ງງານຄັ້ງທີສອງທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນຂະນະທີ່ການແຕ່ງງານກ່ອນໜ້ານີ້ຍັງມີຢູ່. ຄຳຖາມກ່ອນໜ້ານີ້ປາກົດຂຶ້ນເລື້ອຍໆກວ່າທີ່ຄົນຄາດຫວັງ, ເພາະວ່າການແຕ່ງງານທີ່ສິ້ນສຸດລົງຢູ່ຕ່າງປະເທດບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນ BRP ໂດຍອັດຕະໂນມັດເຊັ່ນກັນ. ໃນກໍລະນີທີ່ບໍ່ເຄີຍລົງທະບຽນຢູ່ທີ່ນີ້, ເທດສະບານຈະພິຈາລະນາເອກະສານທັງສອງຢ່າງພ້ອມກັນ, ແລະ ບັນຫາກັບໃບຢັ້ງຢືນການແຕ່ງງານຈະເຮັດໃຫ້ການລົງທະບຽນຢ່າຮ້າງຊັກຊ້າເຊັ່ນກັນ. ໃນກໍລະນີທີ່ການແຕ່ງງານບໍ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບ, ຕຳແໜ່ງບໍ່ແມ່ນວ່າທ່ານຍັງແຕ່ງງານຢູ່, ແຕ່ໃນກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງທ່ານບໍ່ເຄີຍແຕ່ງງານ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຄຳຖາມຂອງຕົນເອງກ່ຽວກັບຊັບສິນ, ເດັກນ້ອຍ ແລະ ສິດທິໃນການຢູ່ອາໄສ ແລະ ຕ້ອງການຄຳແນະນຳແຍກຕ່າງຫາກ.

ການຢ່າຮ້າງຈາກປະເທດ EU ອື່ນໄດ້ຮັບການຍອມຮັບແນວໃດ?

ສຳລັບການຢ່າຮ້າງທີ່ປະກາດໃນລັດສະມາຊິກ EU ນອກເໜືອຈາກເດນມາກ, ກົດໝາຍ Brussels II-ter ຈະຖືກນຳໃຊ້: ການຕັດສິນດັ່ງກ່າວຖືກຮັບຮູ້ໃນປະເທດເນເທີແລນໂດຍບໍ່ມີຂັ້ນຕອນພິເສດໃດໆ, ແລະ ເຈົ້າໜ້າທີ່ໂຮນລັງອາດຈະບໍ່ທົບທວນເນື້ອໃນຂອງການຕັດສິນຕ່າງປະເທດ ຫຼື ອຳນາດຕັດສິນຂອງສານຕ່າງປະເທດ. ເດນມາກຢູ່ນອກກົດລະບຽບ, ສະນັ້ນການຢ່າຮ້າງຂອງເດນມາກຈຶ່ງປະຕິບັດຕາມກົດລະບຽບສຳລັບລັດທີ່ບໍ່ແມ່ນ EU ຂ້າງລຸ່ມນີ້.

ເຄື່ອງມືປະຕິບັດແມ່ນໃບຢັ້ງຢືນທີ່ສານຕົ້ນກຳເນີດອອກໃຫ້ສຳລັບເລື່ອງການແຕ່ງງານ, ໃນແບບຟອມມາດຕະຖານທີ່ຕິດຄັດມາພ້ອມກັບລະບຽບການ. ມັນລະບຸວ່າສານໃດເປັນຜູ້ອອກຄຳຕັດສິນ, ມັນອອກເມື່ອໃດ, ມັນມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ເມື່ອໃດ, ແລະມັນສາມາດອ້າງສິດຕໍ່ໃຜໄດ້. ເທດສະບານໂຮນລັງທີ່ໄດ້ຮັບຄຳຕັດສິນພ້ອມກັບໃບຢັ້ງຢືນດັ່ງກ່າວມີທຸກຢ່າງທີ່ຕ້ອງການ, ແລະການລົງທະບຽນມັກຈະໃຊ້ເວລາຫຼາຍອາທິດແທນທີ່ຈະເປັນຫຼາຍເດືອນ.

ການຮັບຮູ້ສາມາດຖືກປະຕິເສດໄດ້ພຽງແຕ່ໃນເຫດຜົນແຄບໆທີ່ລະບຽບການໄດ້ລະບຸໄວ້: ຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງຢ່າງຈະແຈ້ງກັບນະໂຍບາຍສາທາລະນະ, ຄຳຕັດສິນທີ່ບໍ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ທີ່ຜູ້ຖືກກ່າວຟ້ອງບໍ່ໄດ້ຮັບການດຳເນີນຄະດີຕາມເວລາ ແລະ ໃນລັກສະນະທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ມີການປ້ອງກັນ, ຫຼື ການບໍ່ສາມາດປະນີປະນອມກັບຄຳຕັດສິນກ່ອນໜ້ານີ້. ເຫດຜົນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງຈຳກັດ, ແລະ ຝ່າຍທີ່ອາໄສຂໍ້ໜຶ່ງໃນນັ້ນຕ້ອງຍົກຂຶ້ນມາ ແລະ ພິສູດມັນ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄຳຕັດສິນຂ້າມຊາຍແດນໂດຍທົ່ວໄປຈະພົບເຫັນຂອບການເຮັດວຽກທີ່ກວ້າງຂວາງໃນບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການຮັບຮູ້ ແລະ ການບັງຄັບໃຊ້ຄຳຕັດສິນຕ່າງປະເທດ.

ການຢ່າຮ້າງຈາກນອກສະຫະພາບເອີຣົບໄດ້ຮັບການຍອມຮັບແນວໃດ?

ນອກຈາກສະຫະພາບເອີຣົບ, ສອງລະບອບສາມາດນຳໃຊ້ໄດ້. ເນເທີແລນເປັນພາຄີຂອງສົນທິສັນຍາເຮກ ລົງວັນທີ 1 ມິຖຸນາ 1970 ກ່ຽວກັບການຮັບຮູ້ການຢ່າຮ້າງ ແລະ ການແຍກກັນທາງກົດໝາຍ, ເຊິ່ງຜູກມັດກຸ່ມລັດຈຳນວນຈຳກັດ; ໃນກໍລະນີທີ່ມັນໃຊ້ໄດ້, ການຢ່າຮ້າງຕ້ອງໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ຖ້າມີການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ພຽງພໍກັບລັດຕົ້ນກຳເນີດໃນເວລາທີ່ການດຳເນີນຄະດີເລີ່ມຕົ້ນ, ສະແດງອອກຜ່ານທີ່ຢູ່ອາໄສ ຫຼື ສັນຊາດຂອງຄູ່ສົມລົດຄົນໃດຄົນໜຶ່ງ ຫຼື ທັງສອງຄົນ. ໃນກໍລະນີທີ່ສົນທິສັນຍາບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້, ກົດໝາຍສາກົນເອກະຊົນພາຍໃນປະເທດຂອງໂຮນລັງຈະເຂົ້າຄວບຄຸມ, ກຳນົດໄວ້ໃນປຶ້ມ 10 BW.

ມາດຕາ 10:57 BW ກຳນົດຫຍັງແດ່?

ມາດຕາ 10:57 BW ແມ່ນກົດລະບຽບຫຼັກ: ການຢ່າຮ້າງທີ່ປະກາດຢູ່ຕ່າງປະເທດແມ່ນໄດ້ຮັບການຍອມຮັບໃນປະເທດເນເທີແລນ ຖ້າມັນໄດ້ຮັບຫຼັງຈາກການດຳເນີນຄະດີທາງຕຸລາການທີ່ເໝາະສົມ, ໂດຍສານ ຫຼື ອຳນາດອື່ນທີ່ມີສິດອຳນາດໃນການອະນຸມັດ. ການດຳເນີນຄະດີທີ່ເໝາະສົມໝາຍຄວາມວ່າ, ເໜືອສິ່ງອື່ນໃດ, ຄູ່ສົມລົດອີກຝ່າຍໜຶ່ງໄດ້ຮັບແຈ້ງກ່ຽວກັບກໍລະນີດັ່ງກ່າວ ແລະ ມີໂອກາດທີ່ແທ້ຈິງທີ່ຈະໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາຄະດີ; ຂັ້ນຕອນຕ່າງປະເທດບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຄືກັບຂັ້ນຕອນຂອງໂຮນລັງ, ແລະ ການຢ່າຮ້າງທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກອຳນາດການປົກຄອງແທນທີ່ຈະເປັນສານສາມາດມີຄຸນສົມບັດໄດ້ ຖ້າຂະບວນການດັ່ງກ່າວມີຄວາມຍຸຕິທຳ.

ບົດຄວາມດຽວກັນນີ້ສະເໜີເສັ້ນທາງທີສອງທີ່ການດຳເນີນຄະດີບໍ່ປະສົບຜົນສຳເລັດ: ການຢ່າຮ້າງທີ່ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນຈະບໍ່ຜ່ານການທົດສອບຍັງຄົງຖືກຮັບຮູ້ຖ້າຄູ່ສົມລົດອີກຝ່າຍໜຶ່ງໄດ້ຕົກລົງເຫັນດີຢ່າງຈະແຈ້ງ, ຫຼື ຍອມຮັບໃນນັ້ນ, ໃນລະຫວ່າງ ຫຼື ຫຼັງຈາກການດຳເນີນຄະດີ. ການປະພຶດມີຄວາມໝາຍຢູ່ທີ່ນີ້. ຄູ່ສົມລົດທີ່ແຕ່ງງານໃໝ່ໂດຍອີງໃສ່ຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງການຢ່າຮ້າງ, ຫຼື ອ້າງເຖິງມັນໃນການດຳເນີນຄະດີອື່ນໆ, ຈະພົບວ່າມັນຍາກທີ່ຈະໂຕ້ຖຽງໃນພາຍຫຼັງວ່າມັນບໍ່ຄວນຖືກຮັບຮູ້.

ຈະເປັນແນວໃດກ່ຽວກັບການຢ່າຮ້າງໂດຍການປະກາດຝ່າຍດຽວ?

ມາດຕາ 10:58 BW ກ່ຽວຂ້ອງແຍກຕ່າງຫາກກັບການແຕ່ງງານທີ່ຖືກຍຸບເລີກຢູ່ຕ່າງປະເທດໂດຍການປະກາດຝ່າຍດຽວຂອງຄູ່ສົມລົດຄົນໜຶ່ງ, ເຊິ່ງເປັນຮູບແບບທີ່ມີຢູ່ໃນຫຼາຍລະບົບກົດໝາຍ. ການຍຸບເລີກດັ່ງກ່າວແມ່ນຮັບຮູ້ພຽງແຕ່ເມື່ອມັນເກີດຂຶ້ນຕາມກົດໝາຍແຫ່ງຊາດຂອງຄູ່ສົມລົດຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດ, ແລະເມື່ອຄູ່ສົມລົດອີກຄົນໜຶ່ງໄດ້ຍິນຍອມຢ່າງຈະແຈ້ງ ຫຼື ໂດຍອ້ອມໆ. ການຍິນຍອມແມ່ນອົງປະກອບຕັດສິນ, ເຊິ່ງຖືກກວດສອບຢ່າງລະອຽດ, ເພາະວ່າມີຂໍ້ກຳນົດເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ຄູ່ສົມລົດຖືກຢ່າຮ້າງໂດຍບໍ່ມີການມີສິດອອກສຽງໃດໆໃນເລື່ອງນີ້.

ເມື່ອໃດທີ່ການຮັບຮູ້ຖືກປະຕິເສດຍ້ອນເຫດຜົນນະໂຍບາຍສາທາລະນະ?

ປຶ້ມຫົວທີ 10 BW ອະນຸຍາດໃຫ້ປະຕິເສດການຮັບຮູ້ໄດ້ໃນກໍລະນີທີ່ມັນບໍ່ສອດຄ່ອງກັບນະໂຍບາຍສາທາລະນະຂອງໂຮນລັງຢ່າງຈະແຈ້ງ. ເກນມາດຕະຖານແມ່ນສູງ ແລະ ນຳໃຊ້ຢ່າງລະມັດລະວັງ, ເພາະວ່າການປະຕິເສດການຮັບຮູ້ສ້າງການແຕ່ງງານທີ່ອ່ອນແອທີ່ລະບົບມີຈຸດປະສົງເພື່ອຫຼີກລ່ຽງ: ການຢ່າຮ້າງໃນປະເທດໜຶ່ງ, ຍັງຄົງແຕ່ງງານຢູ່ໃນອີກປະເທດໜຶ່ງ. ການຢ່າຮ້າງທີ່ຈຳແນກລະຫວ່າງຄູ່ສົມລົດຍ້ອນເຫດຜົນທາງເພດ, ຫຼື ທີ່ໄດ້ມາໂດຍທີ່ຄູ່ສົມລົດອີກຝ່າຍໜຶ່ງບໍ່ເຄີຍຮຽນຮູ້ມັນ, ແມ່ນກໍລະນີປະເພດທີ່ຂໍ້ຍົກເວັ້ນສາມາດນຳໃຊ້ໄດ້; ຄວາມຈິງທີ່ວ່າເຫດຜົນຕ່າງປະເທດສຳລັບການຢ່າຮ້າງແຕກຕ່າງຈາກຂອງໂຮນລັງນັ້ນບໍ່ພຽງພໍ.

ການພົວພັນລະຫວ່າງກົດລະບຽບເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ຄຳຖາມທາງປະຕິບັດທີ່ເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກການແຍກກັນຂ້າມຊາຍແດນແມ່ນໄດ້ກວມເອົາຕື່ມອີກໃນພາບລວມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການຢ່າຮ້າງລະຫວ່າງປະເທດ.

ເທດສະບານຂໍເອກະສານໃດແດ່?

ເທດສະບານຕ້ອງການເອກະສານເພື່ອຢືນຢັນສາມຢ່າງຄື: ການແຕ່ງງານມີຢູ່ແລ້ວ, ມັນຖືກຍຸບເລີກແລ້ວ, ແລະການຍຸບເລີກແມ່ນສຸດທ້າຍ ແລະ ບໍ່ສາມາດອຸທອນໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ຫຼັກຖານການສິ້ນສຸດແມ່ນສິ່ງທີ່ສ່ວນຫຼາຍມັກຈະຂາດຫາຍໄປ. ຄຳສັ່ງຢ່າຮ້າງທີ່ຍັງເປີດໃຫ້ອຸທອນບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການແຕ່ງງານສິ້ນສຸດລົງ, ແລະນາຍທະບຽນໂຮນລັງບໍ່ສາມາດລົງທະບຽນໄດ້.

ໃນບາງປະເທດ, ລັດຖະບັນຍັດເອງໄດ້ລະບຸວ່າມັນໄດ້ກາຍເປັນຜົນບັງຄັບໃຊ້; ໃນບາງປະເທດ, ໃບຢັ້ງຢືນແຍກຕ່າງຫາກແມ່ນອອກໂດຍທະບຽນສານ, ແລະ ສຳລັບການຕັດສິນຂອງ EU, ໃບຢັ້ງຢືນມາດຕະຖານ Brussels II-ter ມີຂໍ້ມູນນັ້ນແລ້ວ. ກຳນົດວ່າອັນໃດໃຊ້ໄດ້ກັບປະເທດຂອງທ່ານກ່ອນທີ່ທ່ານຈະນັດໝາຍ, ເພາະວ່າການໄດ້ຮັບເອກະສານທີ່ຫາຍໄປຈາກຕ່າງປະເທດມັກຈະໃຊ້ເວລາຫຼາຍເດືອນ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອເອກະສານຄະດີໄດ້ຖືກເກັບໄວ້ໂດຍສານຕ່າງປະເທດ.

ໃບຢັ້ງຢືນການແຕ່ງງານແມ່ນຕ້ອງການສະເພາະໃນກໍລະນີທີ່ການແຕ່ງງານໄດ້ສິ້ນສຸດລົງຢູ່ຕ່າງປະເທດ ແລະ ບໍ່ເຄີຍໄດ້ລົງທະບຽນໃນປະເທດເນເທີແລນ; ຖ້າທ່ານປະກົດວ່າແຕ່ງງານແລ້ວໃນ BRP, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວເທດສະບານສາມາດເຮັດວຽກຈາກລາຍການນັ້ນແທນທີ່ຈະຂໍໃຫ້ທ່ານສະແດງໃບຢັ້ງຢືນອີກຄັ້ງ.

ຕາຕະລາງ: ເອກະສານສຳລັບລົງທະບຽນການຢ່າຮ້າງຢູ່ຕ່າງປະເທດໃນປະເທດເນເທີແລນ

ເຈົ້າຕ້ອງການການຢັ້ງຢືນຄວາມຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ, ເອກະສານລັບ ຫຼື ການແປພາສາບໍ?

ລະບອບໃດໃນສາມລະບອບທີ່ໃຊ້ໄດ້ແມ່ນຂຶ້ນກັບປະເທດທີ່ອອກເອກະສານເທົ່ານັ້ນ. ສຳລັບເອກະສານສາທາລະນະທີ່ອອກໃຫ້ໃນປະເທດສະມາຊິກ EU ອື່ນ, ລະບຽບ (EU) 2016/1191 ໄດ້ຍົກເລີກຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບ apostille ແລະ ຄວາມຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍສຳລັບບັນຊີລາຍຊື່ເອກະສານສະຖານະພາບພົນລະເມືອງທີ່ກຳນົດໄວ້ເຊິ່ງລວມມີການຢ່າຮ້າງ, ແລະ ອະນຸຍາດໃຫ້ຕິດແບບຟອມມາດຕະຖານຫຼາຍພາສາ ດັ່ງນັ້ນການແປມັກຈະບໍ່ຈຳເປັນເຊັ່ນກັນ. ຂໍໃຫ້ໜ່ວຍງານອອກເອກະສານສຳລັບແບບຟອມນັ້ນເມື່ອທ່ານຮ້ອງຂໍເອກະສານ; ມັນບໍ່ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ ແລະ ປະຫຍັດຂັ້ນຕອນ.

ສຳລັບລັດທີ່ເປັນພາຄີຂອງສົນທິສັນຍາ Apostille ປີ 1961, ເອກະສານດັ່ງກ່າວຕ້ອງການ Apostille ຈາກໜ່ວຍງານທີ່ລັດນັ້ນໄດ້ກຳນົດໄວ້. ສຳລັບລັດອື່ນໆທັງໝົດ, ການຮັບຮອງຄວາມຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍຂອງກົງສຸນຈະຖືກນຳໃຊ້: ເອກະສານດັ່ງກ່າວໄດ້ຮັບການຢັ້ງຢືນຄວາມຖືກຕ້ອງຕາມລຳດັບໂດຍໜ່ວຍງານທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຂອງລັດທີ່ອອກເອກະສານ ແລະ ສຸດທ້າຍໂດຍສະຖານທູດ ຫຼື ສະຖານກົງສຸນໂຮນລັງ. ບາງປະເທດຖືກຍົກເວັ້ນຈາກເສັ້ນທາງທີ່ງ່າຍດາຍຍ້ອນຄວາມກັງວົນກ່ຽວກັບຄວາມໜ້າເຊື່ອຖືຂອງການລົງທະບຽນພົນລະເມືອງຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະ ໃນກໍລະນີເຫຼົ່ານັ້ນ ພາລະກິດໂຮນລັງດຳເນີນການກວດສອບເອກະສານພື້ນຖານດ້ວຍຕົນເອງ, ເຊິ່ງໃຊ້ເວລາດົນກວ່າ ແລະ ຖືກຄິດຄ່າທຳນຽມແຍກຕ່າງຫາກ.

ການແປພາສາຕ້ອງເຮັດໂດຍນັກແປທີ່ໄດ້ສາບານຕົວຢູ່ໃນປະເທດເນເທີແລນ ແລະ ລະບຸໄວ້ໃນ Rbtv, ທະບຽນນັກແປພາສາ ແລະ ນັກແປທີ່ໄດ້ສາບານຕົວ. ການແປພາສາທີ່ເຮັດຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ບໍ່ວ່າຈະມີຄວາມສາມາດ, ມັກຈະຖືກປະຕິເສດ, ເພາະວ່າເທດສະບານບໍ່ສາມາດກວດສອບຄຸນວຸດທິຂອງຜູ້ແປໄດ້. ໃນກໍລະນີທີ່ເອກະສານຖືກຮັບຮອງຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວການແປຄວນຈະຖືກຮັບຮອງຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ ຫຼື ຜູກມັດກັບຕົ້ນສະບັບເຊັ່ນກັນ; ຖາມເທດສະບານວ່າຄາດຫວັງຫຍັງກ່ອນທີ່ທ່ານຈະມອບໝາຍການແປ, ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເຮັດຊ້ຳອີກໃນພາຍຫຼັງ.

ເຈົ້າລົງທະບຽນຢູ່ໃສ: ເທດສະບານຂອງເຈົ້າເອງ ຫຼື ນະຄອນເຮກ?

ຖ້າທ່ານໄດ້ລົງທະບຽນເປັນຜູ້ຢູ່ອາໄສໃນເທດສະບານໂຮນລັງ, ທ່ານຕ້ອງຍື່ນໃບຢ່າຮ້າງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະມັນຈະເຂົ້າໄປໃນ BRP ຫຼັງຈາກກວດສອບເອກະສານແລ້ວ. ຖ້າທ່ານອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ຫຼື ການຢ່າຮ້າງຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ປ່ຽນເປັນໃບຢັ້ງຢືນສະຖານະພາບພົນລະເມືອງໂຮນລັງ, ເສັ້ນທາງດັ່ງກ່າວຈະແລ່ນຜ່ານເທດສະບານຂອງເມືອງ The Hague, ເຊິ່ງປະຕິບັດໜ້າທີ່ນີ້ໃນລະດັບຊາດ.

ນັດໝາຍ, ນຳເອົາຕົ້ນສະບັບມາແທນສຳເນົາ, ແລະ ຄາດຫວັງໃຫ້ເຈົ້າໜ້າທີ່ເກັບເອກະສານໄວ້. ການປ່ຽນ (omzetting) ແມ່ນຂັ້ນຕອນແຍກຕ່າງຫາກຈາກການລົງທະບຽນໃນ BRP: ມັນສ້າງໃບຕາດິນຂອງໂຮນລັງໂດຍອີງໃສ່ເອກະສານຕ່າງປະເທດ, ເຊິ່ງເປັນປະໂຫຍດໃນກໍລະນີທີ່ເອກະສານນັ້ນແຕກຫັກງ່າຍ, ຍາກທີ່ຈະໄດ້ຮັບອີກຄັ້ງ, ຫຼື ອອກໂດຍປະເທດທີ່ມີບັນທຶກບໍ່ໜ້າເຊື່ອຖື. ມັນບໍ່ແມ່ນການບັງຄັບໃນທຸກໆກໍລະນີ, ແລະ ສຳລັບການຢ່າຮ້າງຂອງ EU ໂດຍກົງມັນມັກຈະບໍ່ຈຳເປັນ.

ໄລຍະເວລາແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍລະຫວ່າງສອງປະເພດ. ເອກະສານ EU ທີ່ສົມບູນພ້ອມດ້ວຍໃບຢັ້ງຢືນມາດຕະຖານປົກກະຕິແລ້ວຈະຖືກດຳເນີນການພາຍໃນສອງສາມອາທິດ. ເອກະສານຈາກລັດທີສາມ, ທີ່ມີການຮັບຮອງທາງດ້ານກົດໝາຍ, ການແປ ແລະ ການກວດສອບເນື້ອໃນຂອງອຳນາດຕັດສິນ ແລະ ຂະບວນການທີ່ເໝາະສົມ, ໃຊ້ເວລາຫຼາຍເດືອນແທນທີ່ຈະເປັນຫຼາຍອາທິດ, ແລະ ດົນກວ່ານັ້ນອີກຖ້າເທດສະບານສົ່ງເລື່ອງນີ້ມາຂໍຄຳແນະນຳຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານ. ສ້າງສິ່ງນັ້ນເຂົ້າໃນການວາງແຜນຂອງທ່ານຖ້າທ່ານຕັ້ງໃຈທີ່ຈະແຕ່ງງານໃໝ່, ເພາະວ່າການແຕ່ງງານທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນຂະນະທີ່ BRP ຍັງສະແດງໃຫ້ທ່ານເຫັນວ່າແຕ່ງງານແລ້ວຈະສ້າງບັນຫາຂອງມັນເອງ.

ທ່ານສາມາດເຮັດຫຍັງໄດ້ແດ່ຖ້າການລົງທະບຽນຖືກປະຕິເສດ?

ການປະຕິເສດຈະຖືກຂຽນເປັນລາຍລັກອັກສອນພ້ອມດ້ວຍເຫດຜົນ, ແລະເຫດຜົນເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຮັດວຽກຈາກ: ເອກະສານທີ່ບໍ່ຄົບຖ້ວນ, ຄວາມສົງໄສກ່ຽວກັບອຳນາດຕັດສິນຂອງເຈົ້າໜ້າທີ່ຕ່າງປະເທດ, ຄວາມກັງວົນກ່ຽວກັບວ່າຄູ່ສົມລົດອີກຝ່າຍໜຶ່ງໄດ້ຍິນຫຼືບໍ່, ຫຼື ການຄັດຄ້ານນະໂຍບາຍສາທາລະນະ.

ເສັ້ນທາງໄປສູ່ຄຳຕອບທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ແມ່ນມາດຕາ 1:26 BW. ຜູ້ໃດທີ່ມີຜົນປະໂຫຍດອັນຊອບທຳສາມາດຂໍໃຫ້ສານໃນເມືອງເຮກປະກາດວ່າເອກະສານ ຫຼື ການຕັດສິນໃຈທີ່ວາງອອກຢູ່ຕ່າງປະເທດແມ່ນເຮັດໂດຍເຈົ້າໜ້າທີ່ທີ່ມີສິດອຳນາດຕາມຂໍ້ກຳນົດຂອງທ້ອງຖິ່ນ, ແລະ ໂດຍລັກສະນະຂອງມັນມີສິດໄດ້ຮັບການລົງໃນທະບຽນພົນລະເຮືອນຂອງໂຮນລັງ; ນາຍທະບຽນ ແລະ ອົງການໄອຍະການສາມາດຮ້ອງຂໍການປະກາດດຽວກັນໄດ້. ຄຳຮ້ອງແມ່ນເຮັດໂດຍການຮ້ອງຟ້ອງ, ແລະ ຕ້ອງມີທະນາຍຄວາມ.

ໃນທາງປະຕິບັດວຽກງານແມ່ນຢູ່ໃນການກໍ່ສ້າງຂັ້ນຕອນຕ່າງປະເທດຄືນໃໝ່ຄື: ການໄດ້ຮັບເອກະສານຄະດີ ຫຼື ໃບຮຽກຕົວຈາກຕ່າງປະເທດ, ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຄູ່ສົມລົດອີກຝ່າຍໜຶ່ງໄດ້ຮັບແຈ້ງເວລາ ແລະ ວິທີການ, ແລະ ເມື່ອຈຳເປັນ, ການສະແດງຫຼັກຖານຂອງເນື້ອໃນຂອງກົດໝາຍຕ່າງປະເທດ. ເມື່ອສານອະນຸມັດໃບແຈ້ງການ, ເທດສະບານຈະລົງທະບຽນການຢ່າຮ້າງ; ໃບແຈ້ງການດັ່ງກ່າວມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕໍ່ນາຍທະບຽນ. ໃນກໍລະນີທີ່ການຄັດຄ້ານກ່ຽວຂ້ອງກັບເນື້ອໃນຂອງການຢ່າຮ້າງແທນທີ່ຈະເປັນເອກະສານ, ແລະ ໂດຍສະເພາະໃນກໍລະນີທີ່ອະດີດຄູ່ສົມລົດໂຕ້ຖຽງຢ່າງຫ້າວຫັນກ່ຽວກັບການຮັບຮູ້, ສານດຽວກັນສາມາດຖືກຮ້ອງຂໍໃຫ້ຕັດສິນກ່ຽວກັບການຮັບຮູ້ເອງ. ນັ້ນແມ່ນຂັ້ນຕອນທີ່ມີການໂຕ້ຖຽງກັນທີ່ຕ້ອງການທະນາຍຄວາມ.

ມີຫຍັງຂຶ້ນກັບການຮັບຮູ້ທີ່ຖືກແກ້ໄຂ?

ການຕົກລົງຮັບຮູ້ແຕ່ຫົວທີເປັນເລື່ອງສຳຄັນ, ເພາະວ່າມັນຈະມີຜົນສະທ້ອນຫຼາຍຢ່າງຕິດຕາມມາ. ທ່ານບໍ່ສາມາດແຕ່ງງານໃໝ່ ຫຼື ເຂົ້າຮ່ວມຫຸ້ນສ່ວນທີ່ຈົດທະບຽນໃນປະເທດເນເທີແລນໄດ້ ໃນຂະນະທີ່ BRP ຍັງສະແດງໃຫ້ທ່ານເຫັນວ່າແຕ່ງງານແລ້ວ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຊັບສິນສົມລົດຍັງສືບຕໍ່ນຳໃຊ້ລະຫວ່າງຄູ່ສົມລົດຈົນກວ່າການແຕ່ງງານຈະສິ້ນສຸດລົງ, ສະນັ້ນວັນທີຂອງການຢ່າຮ້າງຈະກຳນົດເວລາທີ່ຊຸມຊົນຊັບສິນໃດໆຖືກຍຸບເລີກ, ແລະວັນທີນັ້ນຈະກຳນົດວ່າໃຜເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບໜີ້ສິນ.

ມໍລະດົກໄດ້ຮັບຜົນກະທົບໃນລັກສະນະດຽວກັນ: ຄູ່ສົມລົດທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ຈະໄດ້ຮັບມໍລະດົກພາຍໃຕ້ກົດລະບຽບຂອງກົດໝາຍ, ອະດີດຄູ່ສົມລົດບໍ່ໄດ້ຮັບ, ແລະ ໃນກໍລະນີທີ່ການຢ່າຮ້າງບໍ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້, ມໍລະດົກສາມາດຖືກແຈກຢາຍໂດຍອີງໃສ່ພື້ນຖານທີ່ຕໍ່ມາກາຍເປັນຜິດ. ກົດລະບຽບກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຄູ່ສົມລົດໄດ້ຮັບມໍລະດົກແມ່ນໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍມໍລະດົກໃນປະເທດເນເທີແລນ , ແລະ ຖານະຂອງຄູ່ສົມລົດທີ່ມີອົງປະກອບຕ່າງປະເທດແມ່ນໄດ້ກວມເອົາໃນບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ຜົນສະທ້ອນທາງກົດໝາຍຂອງການແຕ່ງງານກັບຄູ່ສົມລົດຈາກຕ່າງປະເທດ.

ສິດທິໃນການຢູ່ອາໄສ, ສິດທິໃນການຮັບເງິນບຳນານ ແລະ ພັນທະໃນການຮັກສາແມ່ນປະຕິບັດຕາມເຫດຜົນດຽວກັນ. ໃບອະນຸຍາດພັກອາໄສທີ່ຖືໂດຍອີງຕາມການແຕ່ງງານແມ່ນໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກການຍຸບເລີກ, ແລະ ເຈົ້າໜ້າທີ່ກວດຄົນເຂົ້າເມືອງເຮັດວຽກຈາກສະຖານະພາບທີ່ລົງທະບຽນ; ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍສິດທິໃນການສະເໝີພາບດ້ານເງິນບຳນານ (ການຢ່າຮ້າງ) (WVPS), ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການເງິນບຳນານໃຫ້ສິດທິໃນການຮັບເງິນບຳນານເທົ່າທຽມກັນນັບແຕ່ວັນຢ່າຮ້າງ, ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າພວກເຂົາໄດ້ຮັບແຈ້ງການພາຍໃນສອງປີ; ແລະ ພັນທະໃນການຮັກສາລະຫວ່າງອະດີດຄູ່ສົມລົດເກີດຂຶ້ນຈາກການຢ່າຮ້າງ, ໂດຍມີການຕັດສິນໃຈຮັກສາຈາກສານຕ່າງປະເທດທີ່ຍົກບັນຫາການຮັບຮູ້ ແລະ ການບັງຄັບໃຊ້ຂອງຕົນເອງ.

ຕົວຢ່າງໜຶ່ງທີ່ຈະຍົກຕົວຢ່າງ: ຄູ່ຜົວເມຍຄູ່ໜຶ່ງໄດ້ຢ່າຮ້າງຢູ່ຕ່າງປະເທດ ແລະ ຕໍ່ມາໜຶ່ງໃນນັ້ນໄດ້ຍື່ນຂໍສິດທິໃນການໄດ້ຮັບເງິນບຳນານໃນປະເທດເນເທີແລນ. ຈົນກວ່າການຢ່າຮ້າງຈະຖືກລົງທະບຽນໃນ BRP, ຜູ້ໃຫ້ເງິນບຳນານບໍ່ມີພື້ນຖານທີ່ຈະປະຕິບັດ, ເພາະວ່າໃນບັນທຶກການບໍລິຫານຄູ່ຜົວເມຍຍັງແຕ່ງງານກັນຢູ່. ການລົງທະບຽນການຕັດສິນໃຈຢ່າງວ່ອງໄວ, ແທນທີ່ຈະພຽງແຕ່ເມື່ອມີການຂັດແຍ້ງເກີດຂຶ້ນ, ຈະຫຼີກລ່ຽງການຊັກຊ້າແບບນັ້ນ.

ພວກເຮົາສາມາດເຮັດຫຍັງໃຫ້ທ່ານໄດ້ແດ່ ກ່ຽວກັບການຮັບຮູ້ການຢ່າຮ້າງຢູ່ຕ່າງປະເທດ?

ທະນາຍຄວາມດ້ານການຢ່າຮ້າງ ຂອງພວກເຮົາ ຮັບຜິດຊອບການຮັບຮູ້ ແລະ ການລົງທະບຽນການຢ່າຮ້າງຢູ່ຕ່າງປະເທດ ແລະ ຜົນສະທ້ອນທີ່ຕາມມາ, ພ້ອມທັງສະຖານະການກົງກັນຂ້າມທີ່ໄດ້ອະທິບາຍໄວ້ໃນພາບລວມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ຂະບວນການຢ່າຮ້າງໃນປະເທດເນເທີແລນ.

• ພວກເຮົາກວດສອບວ່າການຢ່າຮ້າງຂອງທ່ານຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກົດໝາຍ Brussels II-ter, ສົນທິສັນຍາ Hague ປີ 1970 ຫຼື ປື້ມ 10 BW, ແລະ ເອກະສານໃດທີ່ເທດສະບານຂອງທ່ານຈະຮຽກຮ້ອງ.
• ພວກເຮົາຈະກວດສອບວ່າທ່ານຕ້ອງການແບບຟອມ apostille, ແບບຟອມຮັບຮອງທາງດ້ານກົງສຸນ ຫຼື ແບບຟອມມາດຕະຖານຫຼາຍພາສາພາຍໃຕ້ລະບຽບການ (EU) 2016/1191 ຫຼືບໍ່.
• ພວກເຮົາຕອບກັບເປັນລາຍລັກອັກສອນຕໍ່ເຫດຜົນທີ່ເທດສະບານໃຫ້ສຳລັບການປະຕິເສດການລົງທະບຽນ.
• ພວກເຮົາຮ່າງ ແລະ ຍື່ນຄຳຮ້ອງພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1:26 BW ຕໍ່ສານເຂດຂອງເມືອງເຮກ.
• ພວກເຮົາສ້າງຂັ້ນຕອນການຕ່າງປະເທດຄືນໃໝ່ຄື: ເອກະສານກໍລະນີ, ຫຼັກຖານການແຈ້ງການຂອງຄູ່ສົມລົດອີກຝ່າຍໜຶ່ງ ແລະ ເນື້ອໃນຂອງກົດໝາຍຕ່າງປະເທດ.
• ພວກເຮົາໃຫ້ຄໍາແນະນໍາກ່ຽວກັບຜົນສະທ້ອນຕໍ່ຊັບສິນສົມລົດ, ການໃຫ້ເງິນບໍານານເທົ່າທຽມກັນພາຍໃຕ້ WVPS, ການຮັກສາ ແລະ ການສືບທອດມໍລະດົກ.

Summary

• ການຢ່າຮ້າງຢູ່ຕ່າງປະເທດແມ່ນໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ໃນປະເທດເນເທີແລນໂດຍກົດໝາຍ; ມີພຽງການລົງທະບຽນໃນ BRP ເທົ່ານັ້ນທີ່ເປັນຂັ້ນຕອນແຍກຕ່າງຫາກ, ແລະ ມີພຽງຂັ້ນຕອນນັ້ນເທົ່ານັ້ນທີ່ຕ້ອງການໃບສະໝັກ.
• ກົດລະບຽບໃດທີ່ໃຊ້ໄດ້ແມ່ນຂຶ້ນກັບປະເທດຕົ້ນກຳເນີດ: ບຣຸກແຊນ II-ter ສຳລັບ EU (ຍົກເວັ້ນເດນມາກ), ອະນຸສັນຍາ Hague ປີ 1970 ສຳລັບກຸ່ມລັດອື່ນໆ, ແລະ ມາດຕາ 10:57 ຫາ 10:59 BW ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ.
• ຫຼັກຖານທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າການຕັດສິນໃຈແມ່ນສຸດທ້າຍແມ່ນເອກະສານທີ່ສ່ວນຫຼາຍມັກຈະຂາດຫາຍໄປ, ແລະ ການຮັບຮອງຄວາມຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ ຫຼື ການແປສາບານສາມາດເພີ່ມເດືອນສຳລັບການຢ່າຮ້າງທີ່ບໍ່ແມ່ນ EU.
• ຖ້າເທດສະບານປະຕິເສດການລົງທະບຽນ, ມາດຕາ 1:26 BW ຈະໃຫ້ເສັ້ນທາງໄປຫາການປະກາດທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຈາກສານໃນເມືອງ The Hague.
• ຕົກລົງການຮັບຮູ້ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະແຕ່ງງານໃໝ່, ສຳເລັດການພິຈາລະນາມໍລະດົກ, ຫຼື ອີງໃສ່ສິດໃນການໄດ້ຮັບເງິນບຳນານ ຫຼື ເງິນບຳລຸງລ້ຽງທີ່ຂຶ້ນກັບວັນທີ່ຢ່າຮ້າງ.

ຄໍາ​ຖາມ​ທີ່​ຖືກ​ຖາມ​ເລື້ອຍໆ