ການເລີ່ມຕົ້ນທຸລະກິດຄືນໃໝ່ຈາກການລົ້ມລະລາຍຂອງໂຮນລັງ: ວິທີການເຮັດວຽກ ແລະ ບ່ອນທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕັ້ງຢູ່

ໃນ ການເລີ່ມຕົ້ນທຸ ລະກິດແບບໂຮນລັງ , ສ່ວນທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ຂອງທຸລະກິດທີ່ລົ້ມລະລາຍແມ່ນຖືກຊື້ອອກຈາກຊັບສິນ ແລະ ສືບຕໍ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນຢູ່ໃນນິຕິບຸກຄົນທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ ຫຼື ທີ່ຕັ້ງຂຶ້ນໃໝ່. ໜີ້ສິນຍັງຄົງຢູ່ໃນບໍລິສັດທີ່ລົ້ມລະລາຍ, ເຊິ່ງຫຼັງຈາກນັ້ນກໍ່ຖືກຍົກເລີກ. ຄວາມແຕກຕ່າງດັ່ງກ່າວອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ຈຶ່ງໜ້າສົນໃຈ, ແລະ ໃນເວລາດຽວກັນເປັນຫຍັງມັນຈຶ່ງຕ້ອງໄດ້ຮັບການຈັດການຢ່າງລະມັດລະວັງ, ເພາະວ່າການປະຕິບັດດັ່ງກ່າວມີຄວາມຊັບຊ້ອນຫຼາຍກວ່າ “ຊັບສິນເຂົ້າ, ໜີ້ສິນອອກ”.

ການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ບໍ່ແມ່ນເຄື່ອງມືທາງກົດໝາຍໃນສິດຂອງມັນເອງ; ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຄຳສັບນີ້. ໃນຫຼັກຂອງມັນ, ມັນປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນທຸລະກຳຊັບສິນ: ສັນຍາຊື້ຂາຍລະຫວ່າງຜູ້ຊື້ ແລະ ຜູ້ຮັບຜິດຊອບໃນການລົ້ມລະລາຍ ( ຜູ້ຮັກສາຊັບສິນ ), ເຊິ່ງສະຫຼຸບພາຍໃນຂອບເຂດທີ່ນຳໃຊ້ກັບຫ້ອງການຂອງຜູ້ຮັບຜິດຊອບ. ບໍ່ວ່າທຸລະກຳນັ້ນອາດຈະຖືກປະຕິບັດເປັນການພັກຜ່ອນທີ່ສະອາດສຳລັບຈຸດປະສົງດ້ານພາສີ ແລະ ການຈ້າງງານແມ່ນຂຶ້ນກັບຂໍ້ເທັດຈິງຕົວຈິງ, ແລະໂດຍສະເພາະແມ່ນວ່າມີການໂອນຍ້າຍໜ່ວຍງານທາງເສດຖະກິດທີ່ຮັກສາຕົວຕົນຂອງມັນໄວ້ຫຼືບໍ່.

ເຈົ້າກຳລັງຊື້ຫຍັງແທ້?

ທ່ານກຳລັງຊື້ຊັບສິນ ແລະ ກິດຈະກຳຕ່າງໆ, ບໍ່ແມ່ນການດຳເນີນງານໂດຍລວມໃນຄວາມໝາຍຂອງນິຕິບຸກຄົນ. ລອງຄິດເຖິງຫຸ້ນ, ເຄື່ອງຈັກ, ອຸປະກອນຕິດຕັ້ງ ແລະ ອຸປະກອນເສີມຕ່າງໆ, ສິດທິຊັບສິນທາງປັນຍາເຊັ່ນ: ຊື່ການຄ້າ, ຄ່ານິຍົມ ແລະ ຖານລູກຄ້າ, ຕາບໃດທີ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ສາມາດໂອນໄດ້ ແລະ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຊັບສິນ.

ໂດຍຫຼັກການແລ້ວສິ່ງທີ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ຮັບຜິດຊອບແມ່ນໜີ້ສິນ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຍັງຄົງຢູ່ໃນບໍລິສັດລົ້ມລະລາຍ ແລະ ຈະຖືກຈ່າຍອອກຈາກລາຍຮັບຂອງຊັບສິນຕາມລຳດັບຄວາມສຳຄັນທາງກົດໝາຍ. ໃນດ້ານນັ້ນ, ການເຮັດທຸລະກຳຊັບສິນແຕກຕ່າງຈາກການເຮັດທຸລະກຳຮຸ້ນ, ເຊິ່ງທ່ານຍັງໄດ້ຮັບມໍລະດົກໜີ້ສິນທາງປະຫວັດສາດ ແລະ ໜີ້ສິນທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນທຸກຢ່າງ.

ຄຳຖາມກ່ຽວກັບການໂອນກຳມະສິດ

ມັນໄວເກີນໄປທີ່ຈະເວົ້າວ່າການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ແມ່ນ "ພຽງແຕ່" ຂໍ້ຕົກລົງຊັບສິນໂດຍບໍ່ມີຜົນສະທ້ອນຕໍ່ໄປ. ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງຍັງປະຕິບັດຕໍ່ສ່ວນໜຶ່ງຂອງທຸລະກິດຄືກັບການດຳເນີນງານ, ແລະ ກຳນົດວ່າການໂອນຍ້າຍເກີດຂຶ້ນໃນ "ການໂອນຍ້າຍ, ຕາມຂໍ້ຕົກລົງ, ການລວມຕົວ ຫຼື ການແຍກອອກ, ຂອງໜ່ວຍງານທາງເສດຖະກິດທີ່ຮັກສາຕົວຕົນຂອງຕົນ" ( ມາດຕາ 7:662(1) ແລະ (2) ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ ). ການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ໂດຍສະເພາະດຶງດູດຄຸນວຸດທິນັ້ນບໍ່ຂຶ້ນກັບເລື່ອງຕົວຈິງເຊັ່ນ: ການສືບຕໍ່ກິດຈະກຳ, ການເຂົ້າຄວບຄຸມລູກຄ້າ ແລະ ຊັບສິນ, ແລະ ວ່າກຳລັງແຮງງານສ່ວນໃຫຍ່ຍັງຄົງເຮັດວຽກຢູ່ແທ້ຫຼືບໍ່. ສິ່ງນັ້ນມີຜົນສະທ້ອນໂດຍກົງຕໍ່ວ່າສິດທິຂອງພະນັກງານຈະຖືກໂອນຍ້າຍໂດຍອັດຕະໂນມັດຫຼືບໍ່, ເຊິ່ງຈະກ່າວເຖິງຕື່ມອີກຂ້າງລຸ່ມນີ້.

ຜູ້ຮັບຜິດຊອບສາມາດຂາຍສິ່ງທີ່ເປັນຂອງຊັບສິນໄດ້ເທົ່ານັ້ນ

ໂດຍຫຼັກການແລ້ວ, ຜູ້ຖືສິດໃນການຄ້ຳປະກັນ ຫຼື ການຈຳນອງອາດຈະບັງຄັບໃຊ້ສິດຂອງເຂົາເຈົ້າຄືກັບວ່າບໍ່ມີການລົ້ມລະລາຍ ( ມາດຕາ 57 Fw ). ນັ້ນບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການຂາຍທຸກຢ່າງໂດຍຜູ້ຮັບຜິດຊອບເປັນໄປບໍ່ໄດ້, ແຕ່ຕຳແໜ່ງ ແລະ ຕຳແໜ່ງຂອງເຈົ້າໜີ້ທີ່ມີຫຼັກຊັບຄ້ຳປະກັນໃນລາຍໄດ້ຕ້ອງໄດ້ຮັບການເຄົາລົບ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນດຽວກັນນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບການຮັກສາກຳມະສິດ: ບໍ່ວ່າຊັບສິນຈະຕົກຢູ່ນອກມໍລະດົກຫຼືບໍ່ແມ່ນຂຶ້ນກັບຄວາມຖືກຕ້ອງ ແລະ ຂອບເຂດຂອງຂໍ້ກຳນົດ ແລະ ຕຳແໜ່ງຕົວຈິງໃນເວລາທີ່ປະກາດລົ້ມລະລາຍ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນອັດຕະໂນມັດ ແລະ ຕ້ອງການວຽກງານແຕ່ລະຊັບສິນ.

ໃຜເປັນຜູ້ຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່?

ຜູ້ຄຸ້ມຄອງຊັບສິນບໍລິຫານ ແລະ ຊຳລະບັນຊີຊັບສິນພາຍໃຕ້ການຊີ້ນຳຂອງຜູ້ພິພາກສາ ( rechter-commissaris ) ( ມາດຕາ 68 Fw ). ຜູ້ຄຸ້ມຄອງຊັບສິນມີອຳນາດໃນການກຳຈັດຊັບສິນ ( ມາດຕາ 101 Fw ), ແລະ ການຂາຍຈະເກີດຂຶ້ນຕໍ່ສາທາລະນະ ຫຼື ໂດຍສົນທິສັນຍາສ່ວນຕົວ ໂດຍໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກຜູ້ພິພາກສາ ( ມາດຕາ 176 Fw ), ໂດຍຂຶ້ນກັບຂໍ້ຍົກເວັ້ນທາງກົດໝາຍສຳລັບການຂາຍຂະໜາດຈຳກັດ.

ກົດໝາຍບໍ່ໄດ້ກຳນົດໃຫ້ມີການປະມູນທີ່ສູງທີ່ສຸດຕາມນາມ. ພາຍໃນໜ້າທີ່ການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ການຊຳລະສະສາງຊັບສິນ, ຜູ້ຮັບຜິດຊອບຊັບສິນຈະໃຫ້ຄວາມສຳຄັນ, ໃນບັນດາສິ່ງອື່ນໆ, ລາຍຮັບ, ຄວາມສາມາດໃນການສົ່ງມອບ, ຄວາມແນ່ນອນຂອງການຈ່າຍເງິນ ແລະ ເວລາ. ດັ່ງນັ້ນ, ການປະມູນທີ່ມີຫຼັກຖານຢັ້ງຢືນທີ່ດີໂດຍບໍ່ມີເງື່ອນໄຂທາງດ້ານການເງິນຈຶ່ງມັກຈະເປັນທີ່ນິຍົມກວ່າການປະມູນທີ່ສູງກວ່າທີ່ມີເງິນທຶນທີ່ບໍ່ແນ່ນອນ. ສຳລັບຜູ້ຊື້ຕ່າງປະເທດ, ສິ່ງນີ້ຄວນພິຈາລະນາຢ່າງຈິງຈັງ: ຫຼັກຖານການສະໜອງທຶນ ແລະ ຄຳສັ່ງໃຫ້ເຊັນພາຍໃນສອງສາມມື້ມີນ້ຳໜັກຫຼາຍກວ່າລາຄາຫຼັກ.

ຄວາມກົດດັນເວລາ

ເມື່ອມີການປະກາດລົ້ມລະລາຍແລ້ວ, ຊັບສິນມັກຈະສູນເສຍມູນຄ່າຢ່າງໄວວາເມື່ອພະນັກງານອອກໄປ ແລະ ລູກຄ້າຍ້າຍໄປຢູ່ຕໍ່. ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ການເຮັດທຸລະກຳເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ມັກຈະສຳເລັດພາຍໃນສອງສາມມື້ແທນທີ່ຈະເປັນສອງສາມອາທິດ. ການກວດສອບຢ່າງລະອຽດໃນຄວາມໝາຍທົ່ວໄປແມ່ນບໍ່ມີໃຫ້, ແລະ ຜູ້ຮັບຜິດຊອບຈະບໍ່ໃຫ້ການຮັບປະກັນໃດໆ.

ໄລຍະເວລາຜ່ອນຄາຍ

ຜູ້ພິພາກສາທີ່ເປັນຜູ້ຄວບຄຸມອາດຈະສັ່ງໃຫ້ມີໄລຍະເວລາຢຸດຊົ່ວຄາວບໍ່ເກີນສອງເດືອນ, ເຊິ່ງສາມາດຕໍ່ໄດ້ອີກສອງເດືອນ, ໃນລະຫວ່າງນັ້ນບໍ່ມີບຸກຄົນທີສາມໃດສາມາດໃຊ້ອຳນາດໃນການຮຽກຮ້ອງຊັບສິນຂອງມໍລະດົກ ຫຼື ຮຽກຮ້ອງຊັບສິນຄືນໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກຜູ້ພິພາກສາ ( ມາດຕາ 63a(1) Fw ). ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄຸ້ມຄອງຊັບສິນມີພື້ນທີ່ໃນການເຈລະຈາ, ແຕ່ມັນບໍ່ແມ່ນການສະກັດກັ້ນທົ່ວໄປກ່ຽວກັບສິດທິຂອງບຸກຄົນທີສາມທັງໝົດ: ເຈົ້າໜີ້ຂອງມໍລະດົກຖືກຍົກເວັ້ນຢ່າງຈະແຈ້ງ, ແລະ ຂໍ້ກຳນົດດັ່ງກ່າວບໍ່ມີຜົນກະທົບຕໍ່ສິດຂອງຜູ້ຮັບຈຳນຳໃນການບັງຄັບໃຊ້ນອກເໜືອຈາກໄລຍະເວລາຢຸດຊົ່ວຄາວ.

ມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນກັບກຳລັງແຮງງານ?

ສຳລັບທ່ານໃນຖານະຜູ້ຊື້, ນີ້ແມ່ນສິນຄ້າທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຫຼາຍທີ່ສຸດ, ແລະໃນເວລາດຽວກັນກໍ່ເປັນສິນຄ້າທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດຫຼາຍທີ່ສຸດ. ກົດລະບຽບຫຼັກແມ່ນວ່າ ເມື່ອມີການໂອນກຳມະສິດ, ສິດ ແລະ ພັນທະພາຍໃຕ້ສັນຍາຈ້າງງານ, ຈະຖືກໂອນໄປໃຫ້ຜູ້ຊື້ໂດຍການດຳເນີນງານຂອງກົດໝາຍ ( ມາດຕາ 7:663 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ ). ມາດຕາ 7:666 ສ້າງຂໍ້ຍົກເວັ້ນທີ່ນາຍຈ້າງໄດ້ຖືກປະກາດລົ້ມລະລາຍ ແລະ ກຳມະສິດດັ່ງກ່າວເປັນຂອງມູນມໍລະດົກ.

ຂໍ້ຍົກເວັ້ນດັ່ງກ່າວບໍ່ແມ່ນການຜ່ານໂດຍບໍ່ເສຍຄ່າ, ແລະມັນແມ່ນຈຸດທີ່ການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ສາມາດອອກມາໄດ້ຢ່າງຖືກກົດໝາຍ. ກ່ອນອື່ນໝົດຕ້ອງໄດ້ຮັບການສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນວ່າມີການໂອນກິດຈະການຢູ່ແລ້ວ; ຫຼັງຈາກນັ້ນຂໍ້ຍົກເວັ້ນການລົ້ມລະລາຍຈຶ່ງຈະປະກົດຂຶ້ນ. ຖ້າໜ່ວຍງານເສດຖະກິດທີ່ມີການຈັດຕັ້ງທີ່ຍືນຍົງຍັງຄົງມີຢູ່ໃນຂະນະທີ່ຮັກສາຕົວຕົນຂອງຕົນ, ກຳລັງແຮງງານຍັງສາມາດໂອນຍ້າຍໄດ້ໂດຍການດຳເນີນງານຂອງກົດໝາຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າຫຼັງຈາກການລົ້ມລະລາຍ. ການປະເມີນດັ່ງກ່າວຫັນໄປຫາຂໍ້ເທັດຈິງ ແລະ ບໍ່ແມ່ນຢູ່ໃນປ້າຍຊື່ "ການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ຂອງການລົ້ມລະລາຍ", ແລະ ກົດໝາຍກໍລະນີຂອງຊຸມປີມໍ່ໆມານີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນຜົນໄດ້ຮັບທັງສອງຢ່າງ.

ໃນແງ່ຂອງການປະຕິບັດຕົວຈິງ, ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າທ່ານບໍ່ສາມາດປະຕິບັດຕໍ່ອິດສະລະພາບໃນການເລືອກ ແລະ ການເລືອກ, ເຊິ່ງການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ມັກຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນ, ຕາມທີ່ກຳນົດໄວ້. ຖ້າທ່ານເອົາກຳລັງແຮງງານທັງໝົດກັບຄືນມາໃນສະພາບທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່າເກົ່າ ໃນຂະນະທີ່ທຸລະກິດດຳເນີນຕໍ່ໄປຢ່າງບໍ່ມີຂໍ້ບົກຜ່ອງ, ມັນມີຄວາມສ່ຽງທີ່ແທ້ຈິງທີ່ສານຈະພົບເຫັນການໂອນກິດຈະການຫຼັງຈາກທີ່ທັງໝົດ, ພ້ອມກັບສິດທິທັງໝົດທີ່ນຳມາໃຫ້. ຂໍ້ຫ້າມກ່ຽວກັບການຈຳແນກຍັງສືບຕໍ່ນຳໃຊ້ຢ່າງເຕັມທີ່.

ຜູ້ຄຸ້ມຄອງຊັບສິນຈະຢຸດຕິສັນຍາຈ້າງງານທີ່ດຳເນີນຢູ່ໂດຍປະຕິບັດຕາມໄລຍະເວລາແຈ້ງການບໍ່ເກີນຫົກອາທິດ, ເຊິ່ງຕ້ອງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກຜູ້ພິພາກສາທີ່ຄວບຄຸມ; ຈາກການປະກາດລົ້ມລະລາຍ, ຄ່າແຮງງານ ແລະ ເງິນປະກອບສ່ວນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງແມ່ນໜີ້ສິນຂອງຊັບສິນ ( ມາດຕາ 40 Fw ).

ການປະຕິບັດຢ່າງຄົບຖ້ວນຕໍ່ຕຳແໜ່ງຂອງພະນັກງານ, ພ້ອມດ້ວຍກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການໂອນວຽກ, ໂຄງການຮັບປະກັນຄ່າຈ້າງ UWV, ການຈ່າຍເງິນປ່ຽນຕຳແໜ່ງ ແລະ ຕຳແໜ່ງເມື່ອເຈັບປ່ວຍ ຫຼື ການຖືພາ, ແມ່ນໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນ ນາຍຈ້າງຊາວໂຮນລັງຂອງທ່ານລົ້ມລະລາຍ: ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບວຽກຂອງທ່ານ . ໃຫ້ສັງເກດຄວາມແຕກຕ່າງກັບເສັ້ນທາງການລົ້ມລະລາຍອື່ນໆ: ໃນການໂອນໃນລະຫວ່າງ ການຢຸດການຈ່າຍເງິນ, ຂໍ້ຍົກເວັ້ນຂອງມາດຕາ 7:666 ບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ ແລະ ພະນັກງານເຮັດການໂອນໂດຍຫຼັກການແລ້ວໂດຍການດຳເນີນງານຂອງກົດໝາຍ.

ການຫຸ້ມຫໍ່ລ່ວງໜ້າ: ບ່ອນທີ່ມີຄວາມສຳຄັນ

ໃນຊຸດກ່ອນການຫຸ້ມຫໍ່, ການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ຈະຖືກກະກຽມຢ່າງງຽບໆກ່ອນການປະກາດລົ້ມລະລາຍ, ພາຍໃຕ້ການຊີ້ນຳຂອງຜູ້ຮັບຜິດຊອບທີ່ຄາດຫວັງ ແລະ ຜູ້ພິພາກສາທີ່ຄາດຫວັງ, ໂດຍມີຈຸດປະສົງເພື່ອຮັກສາມູນຄ່າ ແລະ ການຈ້າງງານ. ສຳລັບຜູ້ຊື້, ສິ່ງດຶງດູດໃຈແມ່ນເຫັນໄດ້ຊັດເຈນ: ທຸລະກິດສູນເສຍມູນຄ່າໜ້ອຍລົງເພາະວ່າລູກຄ້າ ແລະ ພະນັກງານບໍ່ໄດ້ຖືກປະໄວ້ໃນສະພາບທີ່ບໍ່ແນ່ນອນເປັນເວລາຫຼາຍອາທິດ.

ຕໍ່ກັບສິ່ງນັ້ນ, ທ່ານຕ້ອງຊັ່ງນໍ້າໜັກກ່ອນການເຮັດທຸລະກໍາ. ສານຍຸຕິທໍາຂອງ EU ໄດ້ກໍານົດ ເງື່ອນໄຂທີ່ຂໍ້ຍົກເວັ້ນການລົ້ມລະລາຍຕໍ່ການປົກປ້ອງພະນັກງານແມ່ນດີ ໃນ Smallsteps ແລະ Heiploeg , ແລະໜຶ່ງໃນນັ້ນແມ່ນວ່າຂັ້ນຕອນດັ່ງກ່າວແມ່ນສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ກໍານົດທາງກົດໝາຍ ຫຼື ການບໍລິຫານ ( CJEU 22 ມິຖຸນາ 2017, C-126/16 ; CJEU 28 ເມສາ 2022, C-237/20 ). ຂໍ້ກໍານົດດັ່ງກ່າວແມ່ນຈຸດຕິດຂັດໃນປະເທດເນເທີແລນ. ສານສູງສຸດຂອງໂຮນລັງໄດ້ຕັດສິນໃນຄະດີ Heiploeg ວ່າຕໍາແຫນ່ງຂອງຜູ້ຮັບຜິດຊອບທີ່ຄາດຫວັງ ແລະ ຜູ້ພິພາກສາທີ່ຄາດຫວັງບໍ່ໄດ້ຖືກຄວບຄຸມໂດຍກົດໝາຍ, ດັ່ງນັ້ນຂັ້ນຕອນການຫຸ້ມຫໍ່ກ່ອນການປະຕິບັດຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຕອບສະໜອງເງື່ອນໄຂເຫຼົ່ານັ້ນ ( ສານສູງສຸດ 6 ຕຸລາ 2023, ECLI:NL:HR:2023:1372 ).

ຮ່າງກົດໝາຍທີ່ຈະໃຫ້ພື້ນຖານທາງກົດໝາຍກ່ອນການຫຸ້ມຫໍ່ນັ້ນ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມຕໍ່ເນື່ອງທາງທຸລະກິດ I, ແມ່ນມາຮອດວັນທີ 24 ສິງຫາ 2026 ຍັງຄົງຢູ່ຕໍ່ໜ້າສະພາສູງ ແລະ ຍັງບໍ່ທັນມີຜົນບັງຄັບໃຊ້. ຕາບໃດທີ່ການຍຶດໝັ້ນດັ່ງກ່າວຍັງຂາດຫາຍໄປ, ບໍ່ມີການຮັບປະກັນວ່າການອີງໃສ່ຂໍ້ຍົກເວັ້ນການລົ້ມລະລາຍຈະຍັງຄົງຢູ່. ຜົນສະທ້ອນສຳລັບທ່ານໃນຖານະຜູ້ຊື້ແມ່ນແນ່ນອນ: ທ່ານອາດຈະພົບວ່າຕົນເອງມີກຳລັງແຮງງານທີ່ໄດ້ໂອນຍ້າຍໂດຍການດຳເນີນງານຂອງກົດໝາຍ, ຕາມເງື່ອນໄຂ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດເກົ່າ, ໃນຂະນະທີ່ການປະມູນຂອງທ່ານແມ່ນອີງໃສ່ສົມມຸດຕິຖານທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ຜູ້ອຳນວຍການຄົນກ່ອນສາມາດເລີ່ມທຸລະກິດຄືນໃໝ່ໄດ້ບໍ?

ແມ່ນແລ້ວ. ບໍ່ມີຂໍ້ຫ້າມທາງກົດໝາຍໃດໆກ່ຽວກັບການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ໂດຍຜູ້ອຳນວຍການ ຫຼື ຜູ້ຖືຫຸ້ນ. ຜູ້ຮັບຜິດຊອບຈະກວດສອບທຸລະກຳດັ່ງກ່າວຢ່າງລະອຽດ, ແລະ ມີສອງຄວາມສ່ຽງທີ່ມີນ້ຳໜັກຫຼາຍກວ່າ.

ລາຄາເປັນກັນເອງ

ເພື່ອຫຼີກເວັ້ນຄວາມລຳອຽງຕໍ່ເຈົ້າໜີ້, ການປະເມີນມູນຄ່າທີ່ເປັນເອກະລາດ ແລະ ຂະບວນການປະມູນທີ່ໂປ່ງໃສ ແມ່ນສິ່ງທີ່ຂາດບໍ່ໄດ້ ໃນກໍລະນີທີ່ຄູ່ສັນຍາເປັນພາກສ່ວນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ.

ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ ອຳ ນວຍການ

ການຊື້ຊັບສິນບໍ່ໄດ້ປົກປ້ອງຜູ້ອຳນວຍການຈາກການສືບສວນກ່ຽວກັບການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ໃນກໍລະນີທີ່ການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຢ່າງຈະແຈ້ງເປັນສາເຫດສຳຄັນຂອງການລົ້ມລະລາຍ, ຜູ້ອຳນວຍການທຸກຄົນມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນ ແລະ ແຍກຕ່າງຫາກຕໍ່ຊັບສິນສຳລັບການຂາດດຸນ ( ມາດຕາ 2:248(1) ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ ), ຄຽງຄູ່ກັບມາດຕະຖານທົ່ວໄປຂອງການປະຕິບັດໜ້າທີ່ທີ່ເໝາະສົມ ( ມາດຕາ 2:9 ). ຂອບເຂດຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນບຸກຄົນແມ່ນສູງ: ສານສູງສຸດໄດ້ຍົກເລີກຄຳຕັດສິນຂອງສານອຸທອນເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ ເພາະວ່າມັນບໍ່ມີເຫດຜົນພຽງພໍວ່າເປັນຫຍັງຜູ້ອຳນວຍການຄວນມີສ່ວນຮ່ວມກັບເຈົ້າໜີ້ຂອງບໍລິສັດໃນກຸ່ມໜຶ່ງໃນການຊຳລະໜີ້ຂອງບໍລິສັດໃນກຸ່ມອື່ນທີ່ແຍກຕ່າງຫາກ ( ສານສູງສຸດ 12 ມິຖຸນາ 2026, ECLI:NL:HR:2026:912 ). ດັ່ງນັ້ນ, ບຸກຄະລິກກະພາບທາງກົດໝາຍແຍກຕ່າງຫາກ ແລະ ຕຳແໜ່ງໜີ້ສິນແຍກຕ່າງຫາກຂອງບໍລິສັດໃນກຸ່ມຕ້ອງໄດ້ຮັບການເຄົາລົບ, ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ອຳນວຍການໂດຍກົງ ຫຼື ໂດຍທາງອ້ອມບໍ່ໄດ້ຖືກສົມມຸດຂຶ້ນໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ.

ໃນບາງສະຖານະການ, ຄຳສັ່ງຕັດສິດອາດຈະຖືກບັງຄັບໃຊ້, ໃນບັນດາສິ່ງອື່ນໆ ສຳລັບຮູບແບບສະເພາະຂອງການເຮັດໃຫ້ຊັບສິນມີອະຄະຕິ, ສຳລັບທຸລະກຳທີ່ຖືກຍົກເລີກພາຍໃຕ້ກົດລະບຽບສິດທິພິເສດທີ່ຫຼອກລວງ, ຫຼື ສຳລັບການລະເມີດໜ້າທີ່ຢ່າງຮ້າຍແຮງໃນການແຈ້ງ ແລະ ຮ່ວມມືກັບຜູ້ຮັບຜິດຊອບ ( ມາດຕາ 106a Fw ).

ຄວາມສ່ຽງຂອງການຍົກເລີກ: ຄວາມມັກທີ່ຫຼອກລວງ

ທຸລະກຳກ່ອນການລົ້ມລະລາຍສາມາດຖືກໂຈມຕີໂດຍຜູ້ຮັບຜິດຊອບພາຍໃຕ້ກົດໝາຍ pauliana ຂອງໂຮນລັງ :

• ມາດຕາ 42 Fw: ການກະທຳທາງກົດໝາຍໂດຍສະໝັກໃຈທີ່ໄດ້ປະຕິບັດກ່ອນການລົ້ມລະລາຍທີ່ເຈົ້າໜີ້ໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍສາມາດຖືກຍົກເລີກໄດ້ ຖ້າລູກໜີ້ຮູ້ ຫຼື ຄວນຮູ້ເລື່ອງນີ້. ໃນກໍລະນີທີ່ການກະທຳດັ່ງກ່າວບໍ່ແມ່ນການກະທຳທີ່ບໍ່ມີມູນຄວາມຈິງ ເຊັ່ນ ການຂາຍ, ຕ້ອງມີຂໍ້ກຳນົດວ່າຄູ່ສັນຍາຮູ້ ຫຼື ຄວນຮູ້ (ມາດຕາ 42 Fw).
• ມາດຕາ 47 Fw: ການຈ່າຍໜີ້ສິນທີ່ຄົບກຳນົດແລ້ວສາມາດຖືກຍົກເລີກໄດ້ພຽງແຕ່ຖ້າຜູ້ຮັບຮູ້ວ່າມີການຍື່ນຄຳຮ້ອງຂໍລົ້ມລະລາຍແລ້ວ, ຫຼືບ່ອນທີ່ມີການປຶກສາຫາລືທີ່ມີຈຸດປະສົງເພື່ອເອື້ອອຳນວຍໃຫ້ເຈົ້າໜີ້ຄົນນັ້ນຫຼາຍກວ່າຄົນອື່ນ (ມາດຕາ 47 Fw).

ມີ “ຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບອະຄະຕິ” ພາຍໃນຄວາມໝາຍຂອງມາດຕາ 42 Fw ເຊິ່ງໃນເວລາກະທຳດັ່ງກ່າວ ການລົ້ມລະລາຍ ແລະ ການຂາດດຸນໃນນັ້ນສາມາດຄາດເດົາໄດ້ດ້ວຍຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ສົມເຫດສົມຜົນສຳລັບທັງລູກໜີ້ ແລະ ຄູ່ສັນຍາ. ໃນກໍລະນີທີ່ຊຸດຂອງກົດໝາຍຜູກມັດກັນ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນຊຸດຂອງທຸລະກຳທີ່ຮ່ວມກັນກະກຽມການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່, ສານສູງສຸດໄດ້ຢືນຢັນເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ວ່າຄວາມຮູ້ນີ້ຖືກປະເມີນທົ່ວທັງ: ມັນພຽງພໍທີ່ໃນບາງຈຸດໃນລະຫວ່າງການປະຕິບັດການກະທຳໜຶ່ງທີ່ເປັນຂອງຊຸດນັ້ນ ຄວາມຕ້ອງການຄວາມຮູ້ໄດ້ຖືກຕອບສະໜອງ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຜູ້ຮັບຜິດຊອບອາດຈະຍົກເລີກຊຸດທຸລະກຳທັງໝົດ, ບໍ່ພຽງແຕ່ການກະທຳສ່ວນບຸກຄົນທີ່ມີຄວາມຮູ້ຢູ່ຕົວຈິງ ( ສານສູງສຸດ 20 ມິຖຸນາ 2025, ECLI:NL:HR:2025:975 ). ສິ່ງນີ້ເພີ່ມຄວາມສ່ຽງດ້ານຄວາມມັກທີ່ຫຼອກລວງສຳລັບການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ທີ່ຈັດເປັນໄລຍະໆກ່ອນການລົ້ມລະລາຍ.

ສັນຍາ, ສັນຍາເຊົ່າ ແລະ ໃບອະນຸຍາດ

ການລົ້ມລະລາຍບໍ່ໄດ້ຢຸດຕິສັນຍາທີ່ດຳເນີນຢູ່ໂດຍອັດຕະໂນມັດ, ແລະ ສັນຍາທຸລະກຳຊັບສິນກໍ່ບໍ່ໄດ້ຜ່ານໄປໃຫ້ຜູ້ຊື້ດ້ວຍຕົນເອງເຊັ່ນກັນ. ການມອບໝາຍສັນຍາຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີເອກະສານລະຫວ່າງຄູ່ສັນຍາເດີມ ແລະ ພາກສ່ວນທີສາມ, ພ້ອມກັບການຮ່ວມມືຢ່າງຊັດເຈນຈາກຄູ່ສັນຍາ ( ມາດຕາ 6:159 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ ). ດັ່ງນັ້ນ, ຜູ້ຊື້ຕ້ອງກວດສອບສັນຍາຕໍ່ສັນຍາວ່າການໂອນເປັນໄປໄດ້ຫຼືບໍ່ ແລະ ຕ້ອງການຄວາມຍິນຍອມຈາກຄູ່ສັນຍາຫຼືບໍ່.

ລະບອບການລົ້ມລະລາຍພິເສດນຳໃຊ້ກັບສັນຍາເຊົ່າ: ທັງຜູ້ຮັບຜິດຊອບຊັບສິນ ແລະ ເຈົ້າຂອງເຮືອນອາດຈະຍົກເລີກສັນຍາເຊົ່າກ່ອນກຳນົດ, ໂດຍມີໄລຍະເວລາແຈ້ງການສູງສຸດສາມເດືອນໃນກໍລະນີໃດກໍ່ຕາມ, ແລະ ນັບແຕ່ການປະກາດລົ້ມລະລາຍເປັນຕົ້ນໄປ ຄ່າເຊົ່າແມ່ນໜີ້ສິນຂອງຊັບສິນ ( ມາດຕາ 39 Fw ). ຜູ້ຊື້ບໍ່ໄດ້ຮັບສັນຍາເຊົ່າເກົ່າໂດຍອັດຕະໂນມັດ ແລະ ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຈະຕ້ອງເຈລະຈາສັນຍາເຊົ່າໃໝ່ກັບເຈົ້າຂອງເຮືອນ, ຫຼື ຈັດການມອບໝາຍສັນຍາແຍກຕ່າງຫາກ.

ໃບອະນຸຍາດທາງກົດໝາຍສາທາລະນະມັກຈະຖືກຜູກມັດກັບບຸກຄົນ ຫຼື ໜ່ວຍງານ ແລະ ຕາມກົດລະບຽບແລ້ວຕ້ອງໄດ້ຍື່ນຂໍອີກຄັ້ງ; ການໂອນຍ້າຍເປັນໄປໄດ້ຫຼືບໍ່ນັ້ນແມ່ນຂຶ້ນກັບລະບອບກົດໝາຍສາທາລະນະສະເພາະທີ່ຄວບຄຸມໃບອະນຸຍາດ.

ຄໍາ​ຖາມ​ທີ່​ຖືກ​ຖາມ​ເລື້ອຍໆ