ເມື່ອພໍ່ແມ່ຢ່າຮ້າງ ຫຼື ແຍກກັນຢູ່, ຄຳຖາມກ່ຽວກັບການຈັດການຢ້ຽມຢາມມັກຈະເປັນຫົວຂໍ້ໜຶ່ງທີ່ມີອາລົມແຮງທີ່ສຸດ. ພໍ່ແມ່ມີຄວາມປາດຖະໜາ ແລະ ແນວຄວາມຄິດຂອງຕົນເອງ, ແຕ່ບົດບາດຂອງເດັກເອງແມ່ນຫຍັງ? ຄວາມຄິດເຫັນຂອງເດັກມີຄວາມໝາຍຕັ້ງແຕ່ອາຍຸເທົ່າໃດ? ແລະ ເດັກສາມາດປະຕິເສດການຢ້ຽມຢາມ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ບໍ?
ໃນບລັອກນີ້, ພວກເຮົາອະທິບາຍວ່າເວລາໃດ ແລະ ວິທີການທີ່ຄວາມປາດຖະໜາຂອງເດັກມີຄວາມກ່ຽວຂ້ອງທາງກົດໝາຍໃນການຈັດການການຢ້ຽມຢາມໃນປະເທດເນເທີແລນ.
ຂອບກົດໝາຍ: ຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກແມ່ນສິ່ງສຳຄັນທີ່ສຸດ
ມາດຕາ 1:253a ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ (BW) ກຳນົດວ່າ ເມື່ອກຳນົດການຈັດແຈງການຢ້ຽມຢາມ, ສານຕ້ອງປະຕິບັດຕາມຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າສານບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄວາມປາດຖະໜາຂອງພໍ່ແມ່ໂດຍອັດຕະໂນມັດ ແຕ່ພິຈາລະນາສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດສຳລັບເດັກ.
ກົດໝາຍ ຂອງໂຮນ ລັງໃຫ້ສິດເດັກຢ່າງຊັດເຈນໃນການຕິດຕໍ່ກັບທັງພໍ່ແມ່ ແລະ ຜູ້ອື່ນໆທີ່ເຂົາເຈົ້າມີຄວາມຜູກພັນສ່ວນຕົວຢ່າງໃກ້ຊິດ. ສານຈະຈັດແຈງການໄປຢ້ຽມຢາມຕາມການຮ້ອງຂໍ, ໂດຍຄຳນຶງເຖິງຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກເປັນສິ່ງສຳຄັນສະເໝີ.
ຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກປະກອບມີຫຼາຍປັດໃຈຄື:
- ຄວາມຜູກພັນຂອງເດັກກັບພໍ່ແມ່ທັງສອງ;
- ຄວາມປາດຖະໜາຂອງເດັກ, ໂດຍຄຳນຶງເຖິງອາຍຸ ແລະ ລະດັບຄວາມເປັນຜູ້ໃຫຍ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ;
- ຜົນສະທ້ອນຕໍ່ເດັກຈາກການປ່ຽນແປງສະພາບການດຳລົງຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າ;
- ຄວາມສາມາດຂອງພໍ່ແມ່ໃນການເບິ່ງແຍງ ແລະ ລ້ຽງດູເດັກ.
ດັ່ງນັ້ນ, ຄວາມປາດຖະໜາຂອງເດັກຈຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການປະເມີນຜົນຢ່າງຊັດເຈນ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເງື່ອນໄຂດຽວ. ສານສູງສຸດເນັ້ນໜັກວ່າຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກແມ່ນການຕັດສິນໃຈສະເໝີ, ແລະການຢ້ຽມຢາມສາມາດຖືກປະຕິເສດໄດ້ພຽງແຕ່ຖ້າມີອັນຕະລາຍຮ້າຍແຮງຕໍ່ການພັດທະນາຂອງເດັກ ຫຼື ຜົນປະໂຫຍດອັນສຳຄັນຕົກຢູ່ໃນຄວາມສ່ຽງ (ECLI:NL:HR:2014:91; ECLI:NL:HR:2007:BA6246).
ຄວາມຄິດເຫັນຂອງເດັກນັບຕັ້ງແຕ່ອາຍຸເທົ່າໃດ?
ໂດຍຫຼັກການແລ້ວ, ເດັກນ້ອຍທຸກໄວສາມາດຮັບຟັງຄະດີໂດຍສານ ຫຼື ຄະນະກຳມະການປົກປ້ອງເດັກໄດ້. ກົດໝາຍ ບໍ່ໄດ້ກຳນົດອາຍຸຂັ້ນຕ່ຳຢ່າງແທ້ຈິງ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ນ້ຳໜັກທີ່ກຳນົດໃຫ້ກັບຄວາມຄິດເຫັນຂອງເດັກແມ່ນຂຶ້ນກັບອາຍຸ ແລະ ຄວາມເປັນຜູ້ໃຫຍ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ເດັກນ້ອຍ (0-6 ປີ)
ສຳລັບເດັກນ້ອຍ, ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວສານຈະຖືວ່າເຂົາເຈົ້າຍັງບໍ່ທັນສາມາດສ້າງຄວາມຄິດເຫັນທີ່ດີກ່ຽວກັບການໄປຢ້ຽມຢາມໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ, ຄວາມປາດຖະໜາຂອງເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ຄ່ອຍຈະເປັນຕົວຕັດສິນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ສານອາດຈະພິຈາລະນາເຖິງຄວາມຜູກພັນຂອງເດັກກັບພໍ່ແມ່ທັງສອງ ແລະ ວິທີທີ່ເດັກມີປະຕິກິລິຍາຕໍ່ກັບການຢ້ຽມຢາມ.
ເດັກນ້ອຍອາຍຸ 6-12 ປີ
ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸປະມານ 6 ປີ, ເດັກນ້ອຍມັກຈະສາມາດສະແດງຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະ ຄວາມປາດຖະໜາຂອງເຂົາເຈົ້າອອກມາໄດ້. ສານຈະພິຈາລະນາຄວາມຄິດເຫັນນີ້ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນສະເໝີໄປທີ່ຈະຕັດສິນ.
ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1:377g BW, ສານອາດຈະພິຈາລະນາຄະດີເດັກອາຍຸຕ່ຳກວ່າສິບສອງປີໄດ້ ຖ້າພວກເຂົາຖືກຖືວ່າມີຄວາມສາມາດໃນການປະເມີນຜົນປະໂຫຍດຂອງເຂົາເຈົ້າຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ. ສານຈະກຳນົດວິທີການທີ່ເດັກຈະຖືກພິຈາລະນາຄະດີ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນໃນການສຳພາດເດັກ ຫຼື ຜ່ານຜູ້ຊ່ຽວຊານ.
ສານຈະກວດສອບຢ່າງລະອຽດວ່າເດັກກຳລັງເວົ້າເພື່ອຕົນເອງ ຫຼື ຄວາມຄິດເຫັນຂອງເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮັບອິດທິພົນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຈາກພໍ່ແມ່ທີ່ເຂົາເຈົ້າອາໄສຢູ່ນຳ. ການຂັດແຍ້ງຄວາມຈົງຮັກພັກດີແມ່ນພົບເລື້ອຍໃນໄວນີ້.
ເດັກນ້ອຍອາຍຸ 12 ປີຂຶ້ນໄປ
ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸ 12 ປີຂຶ້ນໄປ, ເດັກມີສິດຕາມກົດໝາຍທີ່ຈະໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາຄະດີໃນການດຳເນີນຄະດີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເຂົາເຈົ້າ (ມາດຕາ 809 ປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ ແລະ ມາດຕາ 1:251a BW). ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າສານມີພັນທະທີ່ຕ້ອງໃຫ້ໂອກາດເດັກສະແດງຄວາມຄິດເຫັນຂອງເຂົາເຈົ້າ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າສິ່ງນີ້ບໍ່ເປັນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກ.
ມາດຕາ 1:377a BW ກຳນົດວ່າສານອາດຈະປະຕິເສດສິດໃນການຢ້ຽມຢາມຖ້າເດັກອາຍຸສິບສອງປີຂຶ້ນໄປໄດ້ສະແດງການຄັດຄ້ານຢ່າງຮ້າຍແຮງຕໍ່ການໄປຢ້ຽມຢາມໃນລະຫວ່າງການພິຈາລະນາຄະດີຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ຄວາມຄິດເຫັນຂອງເດັກອາຍຸ 12 ປີຂຶ້ນໄປມີນ້ຳໜັກເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆໃນການປະຕິບັດ. ຜູ້ພິພາກສາລັງເລທີ່ຈະບັງຄັບໃຊ້ຂໍ້ຕົກລົງການຢ້ຽມຢາມທີ່ຂັດກັບຄວາມປາດຖະໜາຢ່າງຈະແຈ້ງຂອງໄວລຸ້ນທີ່ມີອາຍຸຫຼາຍກວ່າ.
ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ນີ້ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຄວາມປາດຖະໜາຂອງເດັກຈະເປັນສິ່ງຕັດສິນສະເໝີໄປ. ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເປັນໄວລຸ້ນກໍຕາມ, ສານຈະສືບສວນວ່າມີອິດທິພົນ, ຄວາມຂັດແຍ້ງກ່ຽວກັບຄວາມຈົງຮັກພັກດີ, ຫຼື ອາລົມຊົ່ວຄາວຫຼືບໍ່.
ເດັກໄດ້ຍິນແນວໃດ?
ສານສາມາດກຳນົດຄວາມຄິດເຫັນຂອງເດັກໄດ້ຫຼາຍວິທີຄື:
ການສຳພາດເດັກກັບຜູ້ພິພາກສາ
ຜູ້ພິພາກສາອາດຈະຕັດສິນໃຈຟັງເດັກໃນການສຳພາດເດັກ. ສິ່ງນີ້ມັກຈະເກີດຂຶ້ນໃນສະຖານທີ່ທີ່ບໍ່ເປັນທາງການ, ໂດຍບໍ່ມີພໍ່ແມ່ຢູ່ນຳ. ການສົນທະນາແມ່ນສຸມໃສ່ການຄົ້ນຫາຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະ ຄວາມປາດຖະໜາຂອງເດັກ, ບໍ່ແມ່ນການສອບສວນ.
ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 799a ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີທາງແພ່ງ, ຄຳຮ້ອງຕ້ອງລະບຸວ່າຄຳຮ້ອງຂໍດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກປຶກສາຫາລືກັບຜູ້ເຍົາຫຼືບໍ່ ແລະ ແນວໃດ ແລະ ຄຳຕອບຂອງເຂົາເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ.
ຄະນະກຳມະການປົກປ້ອງເດັກ
ສານສາມາດຂໍໃຫ້ຄະນະກຳມະການປົກປ້ອງເດັກ (RvdK) ດຳເນີນການສືບສວນ. RvdK ຈະລົມກັບເດັກ, ພໍ່ແມ່, ແລະ ສ່ວນຫຼາຍແລ້ວແມ່ນພາກສ່ວນອື່ນໆ ເຊັ່ນ ໂຮງຮຽນ, ທ່ານໝໍປະຈຳຄອບຄົວ, ຫຼື ຄອບຄົວ.
ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 810 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ, ຄະນະກຳມະການປົກປ້ອງເດັກມີບົດບາດໃນການໃຫ້ຄຳປຶກສາທີ່ເປັນອິດສະຫຼະ. ສານພິຈາລະນາຄຳແນະນຳນີ້ໃນການປະເມີນຂອງຕົນ ແຕ່ບໍ່ມີພັນທະຕາມຄຳແນະນຳດັ່ງກ່າວ. ສານຍັງຄົງຮັບຜິດຊອບຢ່າງເປັນອິດສະຫຼະຕໍ່ການຕັດສິນໃຈສຸດທ້າຍ.
ຖ້າສານບໍ່ປະຕິບັດຕາມຄໍາແນະນໍາຂອງຄະນະກໍາມະການ, ສານມີໜ້າທີ່ເພີ່ມເຕີມໃນການໃຫ້ເຫດຜົນ. ສານຕ້ອງລະບຸຢ່າງຊັດເຈນ ແລະ ໂດຍສະເພາະວ່າເປັນຫຍັງສານຈຶ່ງບໍ່ປະຕິບັດຕາມຄໍາແນະນໍາ.
ການກວດສອບຜູ້ຊ່ຽວຊານ
ໃນກໍລະນີທີ່ສັບສົນ, ສານອາດຈະແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ຊ່ຽວຊານ (ເຊັ່ນ: ນັກຈິດຕະວິທະຍາ ຫຼື ຄູສອນ) ເພື່ອກວດເດັກ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍສະເພາະເມື່ອມີຄວາມສົງໄສວ່າເດັກໄດ້ຮັບອິດທິພົນ ຫຼື ເມື່ອມີບັນຫາຮ້າຍແຮງເກີດຂຶ້ນ.
ພໍ່ແມ່ຍັງສາມາດຮ້ອງຂໍການກວດສອບຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານເພີ່ມເຕີມໄດ້ ຖ້າຄຳແນະນຳຂອງຄະນະກຳມະການປົກປ້ອງເດັກບໍ່ຊັດເຈນ ຫຼື ບໍ່ມີເຫດຜົນທີ່ພຽງພໍ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 810a ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ, ສານຕ້ອງອະນຸຍາດໃຫ້ພໍ່ແມ່ສົ່ງບົດລາຍງານຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງຈາກສານ.
ຜູ້ປົກຄອງພິເສດ
ໃນບາງກໍລະນີ, ສານແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ປົກຄອງພິເສດ. ນີ້ແມ່ນບຸກຄົນທີ່ເປັນອິດສະຫຼະ (ມັກຈະເປັນທະນາຍຄວາມ ຫຼື ຜູ້ສອນ) ຜູ້ທີ່ເປັນຕົວແທນຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກໃນການດຳເນີນຄະດີ.
ຜູ້ປົກຄອງພິເສດຖືກແຕ່ງຕັ້ງພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1:250 BW ເມື່ອມີຄວາມຂັດແຍ້ງທາງດ້ານຜົນປະໂຫຍດລະຫວ່າງພໍ່ແມ່ (ຄົນໜຶ່ງ) ແລະ ຜູ້ເຍົາ. ຜູ້ປົກຄອງເປັນຕົວແທນຂອງເດັກທັງໃນ ແລະ ນອກສານ ແລະ ມີໜ້າທີ່ສືບສວນຄວາມປາດຖະໜາ, ຄວາມຕ້ອງການ ແລະ ຜົນປະໂຫຍດທີ່ແທ້ຈິງຂອງເດັກ ແລະ ລາຍງານຕໍ່ສານ.
ສານອາດຈະຂໍໃຫ້ຜູ້ປົກຄອງສືບສວນຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າຄວາມປາດຖະໜາຂອງເດັກນັ້ນມາຈາກເດັກແທ້ ຫຼື ອາດຈະເປັນຜົນມາຈາກອິດທິພົນ (ECLI:NL:RBZWB:2025:9312; ECLI:NL:RBGEL:2025:10080).
ເດັກສາມາດປະຕິເສດການຢ້ຽມຢາມໄດ້ບໍ?
ໂດຍຫຼັກການແລ້ວ, ເດັກບໍ່ສາມາດປະຕິເສດການຢ້ຽມຢາມໄດ້ງ່າຍໆ. ກົດໝາຍຖືວ່າການຕິດຕໍ່ກັບພໍ່ແມ່ທັງສອງແມ່ນຢູ່ໃນຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າສິ່ງນີ້ຂັດກັບຜົນປະໂຫຍດອັນໜັກໜ່ວງຂອງເດັກ (ມາດຕາ 1:377a ວັກ 3 BW).
ຜົນປະໂຫຍດທີ່ສຳຄັນແມ່ນຫຍັງ? ພິຈາລະນາ:
- ການລ່ວງລະເມີດເດັກ ຫຼື ຄວາມຮຸນແຮງໃນຄອບຄົວ;
- ການລະເລີຍຢ່າງຮ້າຍແຮງໂດຍພໍ່ແມ່ທີ່ມາຢ້ຽມຢາມ;
- ການລ່ວງລະເມີດໂດຍພໍ່ແມ່ທີ່ມາຢ້ຽມຢາມ;
- ສະຖານະການທີ່ການຢ້ຽມຢາມເປັນອັນຕະລາຍຢ່າງຮ້າຍແຮງຕໍ່ເດັກທາງດ້ານຈິດໃຈ.
ເດັກທີ່ຊີ້ບອກຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ແລະ ມີເນື້ອໃນວ່າການຕິດຕໍ່ກັບພໍ່ແມ່ເປັນອັນຕະລາຍບໍ່ສາມາດຖືກລະເລີຍໄດ້. ສານມັກຈະສັ່ງໃຫ້ມີການສືບສວນຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນກໍລະນີດັ່ງກ່າວ.
ຖ້າການສືບສວນນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າການປະຕິເສດຂອງເດັກແມ່ນຄວາມຈິງ ແລະ ບໍ່ແມ່ນຜົນມາຈາກອິດທິພົນ, ສານອາດຈະຕັດສິນໃຈຈຳກັດ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ຢຸດຕິການຢ້ຽມຢາມ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນທາງປະຕິບັດ, ສິ່ງນີ້ບໍ່ຄ່ອຍເກີດຂຶ້ນ.
ອິດທິພົນຂອງພໍ່ແມ່: ສິ່ງນີ້ຖືກກຳນົດແນວໃດ?
ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກໍລະນີສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າອິດທິພົນຂອງພໍ່ແມ່ໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນຖືກກຳນົດຜ່ານການກວດສອບຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານພຶດຕິກຳ, ການສືບສວນຂອງຄະນະກຳມະການ, ຫຼື ຜູ້ປົກຄອງພິເສດ. ສານຊອກຫາສັນຍານຕ່າງໆເຊັ່ນ:
- ຂໍ້ຂັດແຍ່ງກ່ຽວກັບຄວາມຈົງຮັກພັກດີ;
- ຄວາມບໍ່ມັກພໍ່ແມ່ຢ່າງກະທັນຫັນ ຫຼື ຢ່າງຮຸນແຮງໂດຍບໍ່ມີສາເຫດທີ່ຊັດເຈນ;
- ຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງໃນບັນຊີຂອງເດັກ;
- ພຶດຕິກໍາຂອງພໍ່ແມ່ທັງສອງ (ECLI:NL:GHARL:2025:7041; ECLI:NL:RBZWB:2025:5492).
ພໍ່ແມ່ສາມາດສະແດງໃຫ້ເຫັນອິດທິພົນໂດຍ:
- ການກວດສອບໂດຍຜູ້ຊ່ຽວຊານ (ຕົວຢ່າງເຊັ່ນຜ່ານຄະນະກຳມະການປົກປ້ອງເດັກ ຫຼື ນັກຈິດຕະວິທະຍາ);
- ການສົ່ງບົດລາຍງານ ຫຼື ຖະແຫຼງການຈາກຜູ້ປົກຄອງພິເສດ;
- ການບັນທຶກການປ່ຽນແປງພຶດຕິກຳ, ຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງ ຫຼື ບັນຫາຄວາມຈົງຮັກພັກດີໃນເດັກ;
- ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຄວາມຮູ້ສຶກທາງລົບຂອງເດັກຕໍ່ພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງບໍ່ສາມາດອະທິບາຍໄດ້ຈາກປະສົບການຂອງຕົນເອງ ແຕ່ມັນກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງພໍ່ແມ່.
ສານສູງສຸດເນັ້ນໜັກວ່າ ການຄັດຄ້ານພຽງຢ່າງດຽວຂອງພໍ່ແມ່ຜູ້ດູແລເດັກນັ້ນບໍ່ພຽງພໍ; ຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າເດັກຖືກຈັບຢູ່ກາງທາງ ຫຼື ໄດ້ຮັບບາດເຈັບສາຫັດຈາກການຢ້ຽມຢາມ (ECLI:NL:HR:2014:91).
ເດັກສາມາດບັງຄັບໃຫ້ໄປຢ້ຽມຢາມຕົນເອງໄດ້ບໍ?
ແມ່ນແລ້ວ, ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸ 12 ປີຂຶ້ນໄປ, ເດັກສາມາດຍື່ນຄຳຮ້ອງຂໍຕໍ່ສານໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງເພື່ອສ້າງ ຫຼື ດັດແປງການຈັດການຢ້ຽມຢາມ (ມາດຕາ 1:377a BW ພ້ອມກັບມາດຕາ 798 ປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີທາງແພ່ງ). ສານອາດຈະຕັດສິນໃຈໂດຍທາງໜ້າພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1:377g BW ຖ້າເດັກອາຍຸສິບສອງປີຂຶ້ນໄປຮ້ອງຂໍ.
ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າເດັກທີ່ອາໄສຢູ່ກັບພໍ່ແມ່ຄົນໜຶ່ງທີ່ຕ້ອງການຕິດຕໍ່ກັບພໍ່ແມ່ອີກຄົນໜຶ່ງຫຼາຍຂຶ້ນສາມາດໄປສານໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງ. ໃນທາງປະຕິບັດ, ສິ່ງນີ້ບໍ່ຄ່ອຍຈະເກີດຂຶ້ນເພາະວ່າເດັກນ້ອຍມັກຈະບໍ່ຮູ້ເຖິງຄວາມເປັນໄປໄດ້ນີ້ ແລະ ເພາະວ່າການກ້າວດັ່ງກ່າວອາດຈະເປັນພາລະທາງດ້ານຈິດໃຈ.
ຕົວຢ່າງເຊັ່ນເດັກທີ່ອາໄສຢູ່ກັບແມ່ຂອງເຂົາເຈົ້າທີ່ຕ້ອງການຕິດຕໍ່ກັບພໍ່ຂອງເຂົາເຈົ້າຫຼາຍຂຶ້ນ. ຖ້າແມ່ປະຕິເສດ ຫຼື ຂັດຂວາງເລື່ອງນີ້, ເດັກສາມາດລິເລີ່ມການດຳເນີນຄະດີດ້ວຍຕົນເອງ. ຫຼັງຈາກນັ້ນສານຈະສືບສວນສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກ ແລະ ສາມາດສ້າງຂໍ້ຕົກລົງການຢ້ຽມຢາມ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຂັດກັບຄວາມປາດຖະໜາຂອງພໍ່ແມ່ຜູ້ດູແລເດັກກໍຕາມ.
ການເຂົ້າເຖິງບົດລາຍງານຂອງຄະນະກຳມະການປົກປ້ອງເດັກ
ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 811 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ, ພໍ່ແມ່, ຜູ້ປົກຄອງ, ຜູ້ດູແລ ແລະ ເດັກອາຍຸສິບສອງປີຂຶ້ນໄປມີສິດກວດກາ ແລະ ຮັບສຳເນົາຄຳແນະນຳທີ່ຄົບຖ້ວນຈາກຄະນະກຳມະການປົກປ້ອງເດັກ.
ສານອາດຈະຈຳກັດສິດນີ້ ຖ້າຄວາມສົນໃຈໃນການເຄົາລົບຄວາມເປັນສ່ວນຕົວ ຫຼື ການປ້ອງກັນຄວາມເສຍຫາຍທີ່ບໍ່ສົມສ່ວນຕໍ່ພາກສ່ວນທີສາມມີຫຼາຍກວ່າຄວາມເປັນຈິງ. ໃນທາງປະຕິບັດ, ສານອາດຈະລຶບຂໍ້ມູນທີ່ລະອຽດອ່ອນ (ເຊັ່ນ: ບ່ອນຢູ່ຂອງເດັກ) ອອກຈາກບົດລາຍງານກ່ອນທີ່ຈະສົ່ງໃຫ້ພໍ່ແມ່.
ຄຳແນະນຳຂອງຄະນະກຳມະການສາມາດຖືກທ້າທາຍໃນການດຳເນີນຄະດີ: ພໍ່ແມ່ສາມາດຄັດຄ້ານເນື້ອໃນຂອງບົດລາຍງານໄດ້ຢ່າງມີຫຼັກຖານ ແລະ ຮ້ອງຂໍໃຫ້ສານດຳເນີນການສືບສວນເພີ່ມເຕີມ ຫຼື ຄັດຄ້ານຄວາມຊ່ຽວຊານ. ມີພຽງແຕ່ການຕັດສິນຄະດີເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງກົດໝາຍເທົ່ານັ້ນທີ່ມີໃຫ້ຕໍ່ກັບການຕັດສິນໃຈທີ່ຈະປະຕິເສດການເຂົ້າເຖິງ.
ຈະເປັນແນວໃດຖ້າເດັກຕ້ານທານການມາຢ້ຽມຢາມ?
ບາງຄັ້ງເດັກກໍ່ຕໍ່ຕ້ານການມາຢ້ຽມຢາມຢ່າງຫ້າວຫັນ. ສິ່ງນີ້ສາມາດມີຕັ້ງແຕ່ 'ຮູ້ສຶກຢາກ' ຈົນເຖິງການປະຕິເສດຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະ ລະເບີດອາລົມອອກມາເມື່ອຖືກພໍ່ແມ່ທີ່ມາຢ້ຽມຢາມຮັບ.
ໃນສະຖານະການດັ່ງກ່າວ, ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງສືບສວນວ່າຄວາມຕ້ານທານມາຈາກໃສ:
- ເດັກໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກພໍ່ແມ່ທີ່ເປັນຜູ້ດູແລເດັກບໍ?
- ມີຂໍ້ຂັດແຍ່ງກ່ຽວກັບຄວາມຈົງຮັກພັກດີບໍ?
- ເດັກມີເຫດຜົນທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ມີຫຼັກຖານພຽງພໍທີ່ບໍ່ຕ້ອງການໄປຢ້ຽມຢາມບໍ?
- ມີບັນຫາຮ້າຍແຮງບໍ (ການລ່ວງລະເມີດ, ການລະເລີຍ)?
ຖ້າການຕໍ່ຕ້ານພິສູດວ່າເປັນເລື່ອງຈິງ ແລະ ເກີດຈາກຄວາມຢ້ານກົວຢ່າງແທ້ຈິງ ຫຼື ປະສົບການທາງລົບ, ສານອາດຈະຕັດສິນໃຈປັບການຢ້ຽມຢາມ. ນີ້ອາດໝາຍເຖິງການຢ້ຽມຢາມພາຍໃຕ້ການຊີ້ນຳຊົ່ວຄາວ, ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມຖີ່, ຫຼື ການຢຸດການຢ້ຽມຢາມຊົ່ວຄາວ.
ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ຖ້າເດັກເບິ່ງຄືວ່າຖືກຊັກຈູງ, ສານອາດຈະດຳເນີນການທີ່ເຂັ້ມງວດກວ່າ. ໃນກໍລະນີທີ່ຮ້າຍແຮງ, ສິ່ງນີ້ອາດຈະນໍາໄປສູ່ການປ່ຽນແປງທີ່ຢູ່ອາໄສຫຼັກ: ຫຼັງຈາກນັ້ນເດັກຈະອາໄສຢູ່ກັບພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ.
ຄຳແນະນຳທີ່ໃຊ້ໄດ້ຈິງສຳລັບພໍ່ແມ່
ໃນຖານະພໍ່ແມ່, ທ່ານສາມາດເຮັດສິ່ງຕໍ່ໄປນີ້ໄດ້ດີທີ່ສຸດ:
- ຟັງລູກຂອງເຈົ້າ, ແຕ່ຢ່າເປັນພາລະໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເລືອກ. ຢ່າເວົ້າວ່າ: 'ເຈົ້າສາມາດເລືອກໄດ້ວ່າເຈົ້າຢາກຢູ່ກັບໃຜ' ຫຼື 'ເຈົ້າຢາກໄປຫາພໍ່/ແມ່ແທ້ໆບໍ?'
- ຢ່າເວົ້າໃນແງ່ລົບກ່ຽວກັບພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງຕໍ່ໜ້າລູກ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມຂັດແຍ້ງດ້ານຄວາມຈົງຮັກພັກດີເພີ່ມຂຶ້ນ.
- ສົ່ງເສີມການຢ້ຽມຢາມ, ເຖິງແມ່ນວ່າທ່ານມີຄວາມຂັດແຍ້ງກັບພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງກໍຕາມ. ການຢ້ຽມຢາມແມ່ນກ່ຽວກັບຄວາມຜູກພັນລະຫວ່າງເດັກແລະພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ, ບໍ່ແມ່ນສາຍພົວພັນຂອງທ່ານກັບພໍ່ແມ່ຄົນນັ້ນ.
- ຖ້າລູກຂອງທ່ານສະແດງອາການບໍ່ສະບາຍໃຈກັບພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ, ໃຫ້ເອົາຈິງເອົາຈັງກັບເລື່ອງນີ້ ແຕ່ຢ່າຟ້າວຜິດຖຽງກັນທັນທີ. ກ່ອນອື່ນໝົດໃຫ້ພະຍາຍາມປຶກສາຫາລືກັບພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງກ່ອນ.
- ຊອກຫາຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານຖ້າຈຳເປັນ, ເຊັ່ນ: ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍ, ພະນັກງານຊາວໜຸ່ມ, ຫຼື ນັກບຳບັດຄອບຄົວ.
- ຖ້າລູກຂອງທ່ານມີອາຍຸ 12 ປີຂຶ້ນໄປ ແລະ ສະແດງຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າຕ້ອງການໃຫ້ຄົນອື່ນຮັບຟັງ, ຈົ່ງເຄົາລົບສິດນີ້. ເດັກມີສິດຕາມກົດໝາຍທີ່ຈະສະແດງຄວາມຄິດເຫັນຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ສະຫຼຸບ
ຄວາມປາດຖະໜາຂອງເດັກມີບົດບາດສຳຄັນໃນການສ້າງຂໍ້ຕົກລົງການຢ້ຽມຢາມ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເງື່ອນໄຂດຽວ. ສານຈະພິຈາລະນາຄວາມປາດຖະໜາຂອງເດັກໃນການປະເມີນໂດຍລວມ, ພ້ອມທັງພິຈາລະນາເຖິງອາຍຸ, ຄວາມສຳເລັດ, ແລະອິດທິພົນທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນຂອງເດັກ.
ເດັກອາຍຸ 12 ປີຂຶ້ນໄປມີສິດຕາມກົດໝາຍທີ່ຈະໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາຄະດີ ແລະ ສາມາດລິເລີ່ມການດຳເນີນຄະດີໄດ້ຢ່າງເປັນອິດສະຫຼະ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ສານຈະກວດສອບສະເໝີວ່າຄວາມປາດຖະໜາຂອງເດັກສອດຄ່ອງກັບຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດໃນໄລຍະຍາວຂອງເດັກຫຼືບໍ່.
ໃນກໍລະນີກົດໝາຍ, ຄວາມປາດຖະໜາຂອງເດັກຈະຖືກພິຈາລະນາຢ່າງລະອຽດແຕ່ບໍ່ແມ່ນການຕັດສິນໃຈໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ປັດໄຈຕ່າງໆເຊັ່ນ: ອາຍຸ, ຄວາມຂັດແຍ້ງກ່ຽວກັບຄວາມຈົງຮັກພັກດີ, ອິດທິພົນຂອງພໍ່ແມ່ ແລະ ສະພາບອາລົມຂອງເດັກມີບົດບາດສຳຄັນ.
ສຳລັບພໍ່ແມ່, ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ຄວາມຄິດເຫັນຂອງເດັກຢ່າງຈິງຈັງ ໃນຂະນະທີ່ຮັບຮູ້ວ່າເດັກບໍ່ຄວນຮັບຜິດຊອບຢ່າງເຕັມທີ່ຕໍ່ການຕັດສິນໃຈທີ່ສຳຄັນດັ່ງກ່າວ. ເມື່ອມີຄວາມສົງໄສ ຫຼື ມີຂໍ້ຂັດແຍ້ງ, ມັນເປັນສິ່ງທີ່ສະຫຼາດທີ່ຈະຊອກຫາຄຳແນະນຳຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານ.
ຄໍາຖາມທີ່ຖາມເລື້ອຍ (FAQ)
ສານຄວນພິຈາລະນາຄະດີເດັກຕັ້ງແຕ່ອາຍຸເທົ່າໃດ?
ເດັກອາຍຸ 12 ປີຂຶ້ນໄປມີສິດຕາມກົດໝາຍທີ່ຈະໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາຄະດີ (ມາດຕາ 809 ປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ). ສຳລັບເດັກອາຍຸຕ່ຳກວ່າ 12 ປີ, ສານມີສິດອຳນາດຕາມການຕັດສິນໃຈ: ສານອາດຈະຕັດສິນໃຈພິຈາລະນາຄະດີເດັກ ຖ້າພວກເຂົາຖືກຖືວ່າມີຄວາມສາມາດໃນການປະເມີນຜົນປະໂຫຍດຂອງເຂົາເຈົ້າຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ (ມາດຕາ 1:377g BW).
ພໍ່ແມ່ສາມາດຄັດຄ້ານການໄດ້ຍິນສຽງເດັກອາຍຸຕ່ຳກວ່າ 12 ປີໄດ້ບໍ?
ແມ່ນແລ້ວ, ພໍ່ແມ່ສາມາດຄັດຄ້ານໄດ້ ຖ້າການພິຈາລະນາຄະດີບໍ່ເປັນຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ໃນກໍລະນີທີ່ມີຂໍ້ຂັດແຍ່ງກ່ຽວກັບຄວາມຈົງຮັກພັກດີ ຫຼື ຖ້າເດັກຖືກຈັບໄດ້ລະຫວ່າງພໍ່ແມ່. ສານຈະປະເມີນການຄັດຄ້ານໂດຍຄຳນຶງເຖິງຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກ ແຕ່ບໍ່ມີພັນທະທີ່ຈະຕ້ອງປະຕິເສດການຄັດຄ້ານດ້ວຍເຫດຜົນ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າມີສະຖານະການພິເສດ.
ສານມີພັນທະຕາມຄໍາແນະນໍາຂອງຄະນະກໍາມະການປົກປ້ອງເດັກບໍ?
ບໍ່, ສານບໍ່ໄດ້ຖືກຜູກມັດໂດຍຄໍາແນະນໍາຂອງຄະນະກໍາມະການ. ຄະນະກໍາມະການມີບົດບາດໃນການໃຫ້ຄໍາປຶກສາທີ່ເປັນເອກະລາດ ແລະ ຖືກຖືວ່າເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານ, ແຕ່ສານຍັງຄົງຮັບຜິດຊອບຢ່າງເປັນອິດສະຫຼະຕໍ່ການຕັດສິນໃຈ. ຖ້າສານບໍ່ປະຕິບັດຕາມຄໍາແນະນໍາ, ສານຕ້ອງໃຫ້ເຫດຜົນທີ່ມີເຫດຜົນ.
ໃນຖານະພໍ່ແມ່ຂ້ອຍສາມາດຈ້າງຜູ້ຊ່ຽວຊານຂອງຂ້ອຍເອງໄດ້ບໍ?
ແມ່ນແລ້ວ, ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 810a ປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ, ສານຕ້ອງອະນຸຍາດໃຫ້ພໍ່ແມ່ສົ່ງບົດລາຍງານຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໂດຍສານ, ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າບົດລາຍງານນີ້ອາດຈະປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການຕັດສິນໃຈ ແລະ ຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກບໍ່ໄດ້ຂັດຂວາງການຕັດສິນໃຈດັ່ງກ່າວ. ທ່ານຍັງສາມາດຮ້ອງຂໍການກວດສອບຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານເພີ່ມເຕີມໄດ້ ຖ້າຄໍາແນະນໍາຂອງຄະນະກໍາມະການບໍ່ຊັດເຈນ ຫຼື ບໍ່ພຽງພໍ.
ຜູ້ປົກຄອງພິເສດແມ່ນຫຍັງ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງເມື່ອໃດ?
ຜູ້ປົກຄອງພິເສດແມ່ນບຸກຄົນເອກະລາດທີ່ເປັນຕົວແທນຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກໃນການດຳເນີນຄະດີ. ສານອາດຈະແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ໜຶ່ງພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1:250 BW ເມື່ອມີຄວາມຂັດແຍ້ງທາງດ້ານຜົນປະໂຫຍດລະຫວ່າງພໍ່ແມ່ (ຄົນໜຶ່ງ) ແລະເດັກ. ຜູ້ປົກຄອງສືບສວນຄວາມປາດຖະໜາທີ່ແທ້ຈິງຂອງເດັກ ແລະລາຍງານຕໍ່ສານ.
ລູກອາຍຸ 12 ປີຂອງຂ້ອຍສາມາດໄປສານດ້ວຍຕົນເອງໄດ້ບໍ?
ແມ່ນແລ້ວ, ເດັກອາຍຸ 12 ປີຂຶ້ນໄປສາມາດຍື່ນຄຳຮ້ອງຂໍຕໍ່ສານເພື່ອສ້າງຕັ້ງ ຫຼື ດັດແປງການຈັດການຢ້ຽມຢາມ (ມາດຕາ 1:377a BW ພ້ອມກັບມາດຕາ 798 ປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີທາງແພ່ງ). ໃນທາງປະຕິບັດ, ສິ່ງນີ້ບໍ່ຄ່ອຍຈະເກີດຂຶ້ນເພາະວ່າເດັກນ້ອຍມັກຈະບໍ່ຮູ້ເຖິງຄວາມເປັນໄປໄດ້ນີ້.
ຂ້ອຍໃນຖານະພໍ່ແມ່ມີສິດກວດກາບົດລາຍງານຂອງຄະນະກຳມະການບໍ?
ແມ່ນແລ້ວ, ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 811 ປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ, ພໍ່ແມ່ມີສິດທີ່ຈະກວດກາບົດລາຍງານຂອງຄະນະກຳມະການຢ່າງຄົບຖ້ວນຕາມຫຼັກການ. ສານອາດຈະຈຳກັດສິດນີ້ໄດ້ພຽງແຕ່ຖ້າຜົນປະໂຫຍດດ້ານຄວາມເປັນສ່ວນຕົວ ຫຼື ການປ້ອງກັນຄວາມເສຍຫາຍທີ່ບໍ່ສົມສ່ວນມີນ້ຳໜັກຫຼາຍກວ່າມັນ. ມີພຽງແຕ່ການຕັດສິນຄະດີເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງກົດໝາຍເທົ່ານັ້ນທີ່ມີໃຫ້ຕໍ່ກັບການປະຕິເສດການເຂົ້າເຖິງ.
ຂ້ອຍຄວນເຮັດແນວໃດຖ້າຂ້ອຍຄິດວ່າລູກຂອງຂ້ອຍໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ?
ທ່ານສາມາດຮ້ອງຂໍໃຫ້ສານດຳເນີນການກວດສອບໂດຍຜູ້ຊ່ຽວຊານ. ບັນທຶກການປ່ຽນແປງພຶດຕິກຳ ແລະ ຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງໃນເດັກ. ສານສາມາດຈ້າງນັກຈິດຕະວິທະຍາ ຫຼື ຄະນະກຳມະການປົກປ້ອງເດັກເພື່ອສືບສວນວ່າມີອິດທິພົນຫຼືບໍ່. ຜູ້ປົກຄອງພິເສດກໍສາມາດແຕ່ງຕັ້ງໄດ້ເຊັ່ນກັນ.
ຖ້າລູກຂອງຂ້ອຍປະຕິເສດຢ່າງເດັດຂາດ, ສານສາມາດສັ່ງໃຫ້ໄປຢ້ຽມຢາມລູກໄດ້ບໍ?
ນັ້ນແມ່ນຂຶ້ນກັບອາຍຸຂອງເດັກ ແລະ ເຫດຜົນຂອງການປະຕິເສດ. ສຳລັບໄວລຸ້ນທີ່ມີອາຍຸຫຼາຍກວ່າ (16+) ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຢ່າງເດັດຂາດ, ຜູ້ພິພາກສາບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະບັງຄັບໃຫ້ໄປຢ້ຽມຢາມ. ສຳລັບເດັກນ້ອຍ, ສານຈະສືບສວນວ່າການປະຕິເສດນັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງ ຫຼື ເປັນຜົນມາຈາກອິດທິພົນ. ການຢ້ຽມຢາມສາມາດຖືກປະຕິເສດໄດ້ສະເພາະສຳລັບຜົນປະໂຫຍດທີ່ສຳຄັນເທົ່ານັ້ນ (ມາດຕາ 1:377a ວັກ 3 BW).
ຂ້ອຍມີວິທີແກ້ໄຂຫຍັງແດ່ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ເຫັນດີກັບການຕັດສິນໃຈ?
ທ່ານສາມາດຍື່ນອຸທອນຕໍ່ກັບຄຳຕັດສິນການຢ້ຽມຢາມຕໍ່ສານອຸທອນ (ມາດຕາ 806 ປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ). ຖ້າທ່ານບໍ່ເຫັນດີກັບເຫດຜົນຂອງສານອຸທອນ, ການຕັດສິນຄະດີສາມາດໃຊ້ໄດ້ຕໍ່ສານສູງສຸດ (ມາດຕາ 398 ປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ). ໝາຍເຫດ: ບໍ່ມີວິທີແກ້ໄຂທຳມະດາໃດໆທີ່ມີຢູ່ຕໍ່ການປະຕິເສດບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າເຖິງບົດລາຍງານຂອງຄະນະກຳມະການ, ມີແຕ່ການຕັດສິນຄະດີເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງກົດໝາຍເທົ່ານັ້ນ.
