ລອງນຶກພາບເຖິງສະຖານະການທີ່ຊື່ສຽງ, ອາຊີບ ແລະ ຄວາມສຳພັນສ່ວນຕົວຂອງເຈົ້າຖືກທຳລາຍໃນຄືນດຽວໂດຍການຕົວະພຽງຄັ້ງດຽວ. ສຳລັບຄົນສ່ວນໃຫຍ່, ລະບົບກົດໝາຍແມ່ນເຄື່ອງກຳບັງທີ່ຖືກອອກແບບມາເພື່ອປົກປ້ອງພວກເຂົາຈາກອັນຕະລາຍ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ສຳລັບບຸກຄົນຈຳນວນໜ້ອຍແຕ່ມີຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ, ລະບົບດຽວກັນນັ້ນຖືກໃຊ້ເປັນອາວຸດຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາ. ນີ້ແມ່ນຂອບເຂດຂອງ "ຜູ້ກ່າວຫາທີ່ເປັນພິດ" - ປະກົດການທີ່ສິດໃນການລາຍງານອາຊະຍາກຳຖືກໃຊ້ໃນທາງທີ່ຜິດເພື່ອສ້າງຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ຝ່າຍທີ່ບໍລິສຸດ. ໃນຂະນະທີ່ສັງຄົມໄດ້ສຸມໃສ່ການສະໜັບສະໜູນຜູ້ເຄາະຮ້າຍຈາກອາຊະຍາກຳຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ໂດຍສະເພາະຫຼັງຈາກການເຄື່ອນໄຫວເຊັ່ນ #MeToo, ຍັງມີຄວາມເປັນຈິງທີ່ມືດມົວກວ່າ ແລະ ມັກຈະຖືກກ່າວເຖິງໜ້ອຍເກີນໄປ: ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຈາກການກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ເປັນອັນຕະລາຍ (lasterlijke aanklacht).

ຜົນກະທົບຂອງບົດລາຍງານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ (valse aangifte) ຄື້ນຟອງໄປໄກກວ່າຄວາມບໍ່ສະດວກທາງກົດໝາຍໃນທັນທີ. ມັນສາມາດນໍາໄປສູ່ການກັກຂັງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ການສູນເສຍວຽກເຮັດງານທໍາ, ການແຍກຕົວອອກຈາກເດັກນ້ອຍໃນລະຫວ່າງການຕໍ່ສູ້ເພື່ອການດູແລເດັກ, ແລະ ການບາດເຈັບທາງຈິດໃຈທີ່ຮ້າຍແຮງ. ໃນປະເທດເນເທີແລນ, ລະບົບກົດໝາຍມີບັນຫາກັບການດຸ່ນດ່ຽງທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ. ມັນຕ້ອງຮັກສາຂອບເຂດຕໍ່າສໍາລັບການລາຍງານອາຊະຍາກໍາເພື່ອຮັບປະກັນວ່າຜູ້ເຄາະຮ້າຍທີ່ແທ້ຈິງຈະໄດ້ຍິນ, ໃນຂະນະດຽວກັນກໍ່ໃຫ້ການປົກປ້ອງຕໍ່ຜູ້ທີ່ໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກການເຂົ້າເຖິງນີ້ເພື່ອການແກ້ແຄ້ນຫຼືການຫຼອກລວງ. ບົດຄວາມນີ້ໃຫ້ການວິເຄາະທີ່ສົມບູນແບບກ່ຽວກັບຂອບກົດໝາຍຂອງເນເທີແລນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ການສໍາຫຼວດວິທີແກ້ໄຂທາງອາຍາແລະແພ່ງທີ່ມີໃຫ້ກັບຜູ້ເຄາະຮ້າຍ, ໂປຣໄຟລ໌ທາງຈິດໃຈຂອງຜູ້ກ່າວຫາທີ່ເປັນພິດ, ແລະ ພາລະທີ່ເຂັ້ມງວດຂອງຫຼັກຖານທີ່ຕ້ອງການເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຮັບຜິດຊອບ.

ຂອບກົດໝາຍ: ສິດໃນການລາຍງານທຽບກັບການໃຊ້ອຳນາດໃນທາງທີ່ຜິດ

ເພື່ອເຂົ້າໃຈວ່າການກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງເກີດຂຶ້ນແນວໃດ, ກ່ອນອື່ນໝົດຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າລະບົບກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງຖືກອອກແບບມາເພື່ອອຳນວຍຄວາມສະດວກໃນການລາຍງານອາຊະຍາກຳແນວໃດ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 161 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີທາງອາຍາ (Wetboek van Strafvordering ຫຼື Sv), ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ມີຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບການກະທຳຜິດທາງອາຍາມີສິດລາຍງານ. ມາດຕາ 163 Sv ອະທິບາຍຕື່ມອີກວ່າລາຍງານເຫຼົ່ານີ້ສາມາດເຮັດໄດ້ດ້ວຍປາກເປົ່າ ຫຼື ເປັນລາຍລັກອັກສອນ. ຂອບເຂດຕ່ຳນີ້ແມ່ນເສົາຄ້ຳພື້ນຖານຂອງກົດລະບຽບການເຮັດວຽກຂອງ ກົດຫມາຍມັນຮັບປະກັນວ່າຜູ້ເຄາະຮ້າຍ ຫຼື ພະຍານຈະບໍ່ຖືກທໍ້ຖອຍໃຈຈາກອຸປະສັກຂອງລັດຖະການເມື່ອຊອກຫາຄວາມຍຸຕິທຳ.

ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ການເຂົ້າເຖິງໄດ້ນີ້ສ້າງຄວາມສ່ຽງພາຍໃນລະບົບ. ເນື່ອງຈາກວ່າຕຳຫຼວດ ແລະ ອົງການໄອຍະການສາທາລະນະ (ລັດຖະມົນຕີ Openbaar ຫຼື OM) ມີພັນທະທີ່ຕ້ອງສືບສວນລາຍງານທີ່ຊີ້ບອກວ່າການກະທຳຜິດທາງອາຍາໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ບຸກຄົນທີ່ມີຈຸດປະສົງຮ້າຍສາມາດກະຕຸ້ນການສືບສວນຂອງລັດຢ່າງເຕັມຮູບແບບໂດຍອີງໃສ່ການປະດິດຂຶ້ນຢ່າງດຽວ. ລະບົບດັ່ງກ່າວດຳເນີນການໂດຍອີງໃສ່ການສົມມຸດຕິຖານໃນເບື້ອງຕົ້ນວ່າລາຍງານແມ່ນເຮັດດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດ. “ຜູ້ກ່າວຫາທີ່ເປັນພິດ” ໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກການສົມມຸດຕິຖານນີ້, ໂດຍຮູ້ວ່າການມີຢູ່ຂອງການສືບສວນສາມາດພຽງພໍທີ່ຈະທຳລາຍຊື່ສຽງຂອງຜູ້ຖືກກ່າວຫາ (ຊື່ສຽງ), ໂດຍບໍ່ຄໍານຶງເຖິງຜົນໄດ້ຮັບທາງກົດໝາຍໃນທີ່ສຸດ.

ໄດ້ ກົດຫມາຍ ບໍ່ໄດ້ເບິ່ງຂ້າມອັນຕະລາຍນີ້, ແຕ່ກົນໄກໃນການຕ້ານມັນແມ່ນການຕອບສະໜອງແທນທີ່ຈະເປັນການປ້ອງກັນ. ໃນຂະນະທີ່ສິດໃນການຮ້ອງທຸກແມ່ນກວ້າງຂວາງ, ແຕ່ມັນບໍ່ແມ່ນສິດທິທີ່ສົມບູນແບບ. ຜູ້ອອກກົດໝາຍໄດ້ກຳນົດໃຫ້ການລະເມີດສິດນີ້ເປັນຄວາມຜິດທາງອາຍາຜ່ານມາດຕາສະເພາະຫຼາຍມາດຕາໃນປະມວນກົດໝາຍອາຍາ (Wetboek van Strafrecht ຫຼື Sr), ສ້າງຕາໜ່າງຄວາມປອດໄພທາງດ້ານກົດໝາຍ ເຊິ່ງໂຊກບໍ່ດີ, ມັກຈະເປັນເລື່ອງຍາກສຳລັບຜູ້ເຄາະຮ້າຍທີ່ຈະເຂົ້າເຖິງໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບໂດຍບໍ່ມີການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍພິເສດ.

ການກະທຳຜິດທາງອາຍາ: ການຈຳແນກລາຍງານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຈາກການໝິ່ນປະໝາດ

ເມື່ອວິເຄາະໂຄງສ້າງທາງກົດໝາຍຂອງການກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງຈຳແນກລະຫວ່າງຖະແຫຼງການທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງທົ່ວໄປ ແລະ ອາຊະຍາກຳສະເພາະຕໍ່ການບໍລິຫານຄວາມຍຸຕິທຳ. ປະມວນກົດໝາຍອາຍາຂອງໂຮນລັງສະເໜີສີ່ຊ່ອງທາງຫຼັກສຳລັບການຈັດປະເພດການກະທຳເຫຼົ່ານີ້ຄື: ການລາຍງານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ການໝິ່ນປະໝາດ, ການໝິ່ນປະໝາດ ແລະ ການກ່າວຫາທີ່ມີເຈດຕະນາຮ້າຍ.

ການກະທຳຜິດທີ່ກວ້າງຂວາງທີ່ສຸດແມ່ນພົບເຫັນຢູ່ໃນມາດຕາ 188 ຊັ້ນ Sr, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ການກະທຳຜິດໂດຍການຍື່ນລາຍງານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງເປັນຄວາມຜິດທາງອາຍາ. ມາດຕານີ້ກຳນົດວ່າຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຮູ້ເທົ່າທັນຍື່ນລາຍງານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບການກະທຳຜິດທາງອາຍາຕໍ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ຈະຖືກດຳເນີນຄະດີ. ອົງປະກອບຫຼັກຢູ່ທີ່ນີ້ແມ່ນວ່າການລາຍງານຕ້ອງໄດ້ເຮັດຕໍ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ (ຕຳຫຼວດ ຫຼື ກະຊວງຍຸຕິທຳ) ແລະ ກ່ຽວຂ້ອງກັບອາຊະຍາກຳທີ່ສົມມຸດຂຶ້ນ. ມັນເປັນການກະທຳຜິດຕໍ່ອຳນາດການປົກຄອງຂອງລັດ ເພາະມັນເຮັດໃຫ້ເສຍຊັບພະຍາກອນຂອງຕຳຫຼວດ ແລະ ທຳລາຍຄວາມສົມບູນຂອງລະບົບຍຸຕິທຳ.

ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ເມື່ອການກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຖືກອອກແບບມາເພື່ອທຳລາຍລັກສະນະນິໄສຂອງບຸກຄົນ, ພວກເຮົາຈະເຂົ້າສູ່ອານາເຂດຂອງການໝິ່ນປະໝາດ (ສະມາດ) ແລະ ການໝິ່ນປະໝາດ (ຮອງ). ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 261 ຊັ້ນ Sr, ການໝິ່ນປະໝາດໝາຍເຖິງການກະທຳໂດຍເຈດຕະນາໂຈມຕີກຽດສັກສີ ຫຼື ຊື່ສຽງຂອງບຸກຄົນໃດໜຶ່ງໂດຍການກ່າວຫາເຂົາເຈົ້າກ່ຽວກັບຄວາມຈິງສະເພາະໃດໜຶ່ງ, ໂດຍມີຈຸດປະສົງເພື່ອໃຫ້ຄວາມຈິງດັ່ງກ່າວເປັນທີ່ຍອມຮັບ. ຖ້າຜູ້ກ່າວຫາຮູ້ວ່າຄວາມຈິງສະເພາະນັ້ນບໍ່ເປັນຄວາມຈິງ, ການກະທຳຜິດດັ່ງກ່າວຈະເພີ່ມຂຶ້ນເປັນການໝິ່ນປະໝາດພາຍໃຕ້ມາດຕາ 262 ຊັ້ນ Sr. ການກະທຳຜິດເຫຼົ່ານີ້ມັກຈະເກີດຂຶ້ນໃນສານຂອງສາທາລະນະຊົນ, ເຊັ່ນ: ໃນສື່ສັງຄົມ ຫຼື ໃນສະຖານທີ່ເຮັດວຽກ, ແທນທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນພຽງແຕ່ຢູ່ໃນສະຖານີຕຳຫຼວດ.

ການກ່າວຫາທີ່ຮ້າຍແຮງ ແລະ ກ່ຽວຂ້ອງທີ່ສຸດໃນສະພາບການຂອງການຕໍ່ສູ້ທາງກົດໝາຍທີ່ເປັນພິດແມ່ນ “ການກ່າວຫາທີ່ມີເຈດຕະນາຮ້າຍ” (lasterlijke aanklacht), ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນມາດຕາ 268 ຊັ້ນ Sr. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອບຸກຄົນໃດໜຶ່ງຍື່ນຄຳຮ້ອງທຸກທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຫຼື ລາຍງານເປັນລາຍລັກອັກສອນຕໍ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ໂດຍສະເພາະເພື່ອໂຈມຕີກຽດສັກສີ ຫຼື ຊື່ສຽງຂອງບຸກຄົນໃດໜຶ່ງ. ນີ້ແມ່ນການກະທຳຜິດທີ່ສັບສົນ; ມັນລວມເອົາການຫຼອກລວງຂອງເຈົ້າໜ້າທີ່ເຂົ້າກັບເຈດຕະນາຮ້າຍທີ່ຈະໝິ່ນປະໝາດຊື່ສຽງ. ມັນເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງຜູ້ກ່າວຫາທີ່ເປັນພິດທີ່ໃຊ້ຕຳຫຼວດເປັນເຄື່ອງມືໃນການແກ້ແຄ້ນສ່ວນຕົວ.

ຈິດຕະວິທະຍາຂອງຜູ້ກ່າວຫາທີ່ເປັນພິດ

ການເຂົ້າໃຈຄຳນິຍາມທາງກົດໝາຍແມ່ນພຽງແຕ່ເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງການຕໍ່ສູ້ເທົ່ານັ້ນ; ຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານກົດໝາຍ ແລະ ຜູ້ເຄາະຮ້າຍກໍ່ຕ້ອງເຂົ້າໃຈແຮງຈູງໃຈເຊັ່ນກັນ. “ຜູ້ກ່າວຫາທີ່ເປັນພິດ” ບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ຮັບແຮງຈູງໃຈຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດງ່າຍໆ. ພຶດຕິກຳຂອງເຂົາເຈົ້າມັກຈະມີຮາກຖານຢ່າງເລິກເຊິ່ງໃນຮູບແບບທາງຈິດໃຈ ແລະ ຄວາມຮ້ອງທຸກທາງສັງຄົມສະເພາະ.

ການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ການປະຕິບັດທາງອາຍາຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າການແກ້ແຄ້ນແມ່ນແຮງຈູງໃຈທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດ. ສິ່ງນີ້ມັກສັງເກດເຫັນໃນຜົນສະທ້ອນຂອງການຢ່າຮ້າງທີ່ຮຸນແຮງ ຫຼື ການແຕກແຍກຂອງສາຍພົວພັນ. ໃນສະຖານະການເຫຼົ່ານີ້, ລາຍງານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບຄວາມຮຸນແຮງໃນຄອບຄົວ ຫຼື ການລ່ວງລະເມີດອາດຈະຖືກຍື່ນເພື່ອເອົາຜົນປະໂຫຍດໃນການຕໍ່ສູ້ເພື່ອຄຸ້ມຄອງລູກ ຫຼື ເພື່ອລົງໂທດອະດີດຄູ່ຮ່ວມງານ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ຂໍ້ຂັດແຍ່ງໃນບ່ອນເຮັດວຽກສາມາດກາຍເປັນການກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບການລ່ວງລະເມີດ ຫຼື ການສໍ້ໂກງ, ເຊິ່ງຖືກອອກແບບມາເພື່ອຢຸດຕິການຈ້າງງານຂອງຄູ່ແຂ່ງ ຫຼື ຜູ້ຈັດການທີ່ເຂັ້ມງວດ.

ປັດໄຈທີ່ພົບເລື້ອຍອີກອັນໜຶ່ງແມ່ນການສ້າງຂໍ້ແກ້ຕົວ. ບຸກຄົນອາດກ່າວຫາຄົນອື່ນຢ່າງບໍ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບອາຊະຍາກຳເພື່ອປົກປິດການກະທຳຜິດຂອງຕົນເອງ ຫຼື ເພື່ອອະທິບາຍສະຖານທີ່ ຫຼື ການບາດເຈັບຂອງເຂົາເຈົ້າ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຜູ້ກ່າວຫາບາງຄົນຖືກກະຕຸ້ນໂດຍຄວາມຕ້ອງການຄວາມສົນໃຈ ຫຼື ຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ. ໃນຈິດຕະວິທະຍາທາງດ້ານຄລີນິກ, ບາງຄັ້ງສິ່ງນີ້ສາມາດຊ້ອນກັນກັບຄວາມຜິດປົກກະຕິທາງດ້ານຂໍ້ເທັດຈິງ, ບ່ອນທີ່ບຸກຄົນປະດິດແຕ່ງຄວາມເປັນຜູ້ເຄາະຮ້າຍເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮັບການດູແລ ແລະ ການຢືນຢັນຈາກບຸກຄົນທີ່ມີອຳນາດເຊັ່ນ: ຕຳຫຼວດ ຫຼື ນັກສັງຄົມສົງເຄາະ.

ມັນຍັງມີຄວາມສຳຄັນທີ່ຈະຮັບຮູ້ວ່າຜູ້ກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງສ່ວນໃຫຍ່ອາດຈະປະສົບກັບບັນຫາສຸຂະພາບຈິດທີ່ຕິດພັນ, ເຊັ່ນ: ຄວາມຜິດປົກກະຕິດ້ານບຸກຄະລິກກະພາບ (ເຊັ່ນ: ຄວາມຜິດປົກກະຕິດ້ານບຸກຄະລິກກະພາບແບບຊາຍແດນ ຫຼື ແບບເຫັນແກ່ຕົວ), ອາການຊຶມເສົ້າ, ຫຼື ຄວາມພິການທາງປັນຍາ. ປັດໄຈເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ຍົກເວັ້ນຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງອາຍາໃຫ້ພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກມັນເພີ່ມຄວາມສັບສົນໃຫ້ກັບການສືບສວນ. “ຜູ້ກ່າວຫາທີ່ເປັນພິດ” ທີ່ໄດ້ອະທິບາຍໄວ້ໃນກົດໝາຍກໍລະນີ, ເຊັ່ນໃນຄຳຕັດສິນຂອງສານອຸທອນໃນເມືອງເຮກ (ECLI:NL:GHDHA:2022:1547), ມັກຈະສະແດງຮູບແບບພຶດຕິກຳ. ໃນກໍລະນີນີ້, ສານໄດ້ລະບຸຮູບແບບການລາຍງານທີ່ບໍ່ມີມູນຄວາມຈິງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ, ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າບຸກຄົນດຽວສາມາດລົບກວນຜູ້ເຄາະຮ້າຍຢ່າງເປັນລະບົບຜ່ານຊ່ອງທາງຕຸລາການໄດ້ແນວໃດ.

ມາດຕະຖານສູງ: ພາລະໜ້າທີ່ຂອງຫຼັກຖານ ແລະ ຄຳແນະນຳກ່ຽວກັບການດຳເນີນຄະດີ

ໜຶ່ງໃນລັກສະນະທີ່ໜ້າອຸກໃຈທີ່ສຸດສຳລັບຜູ້ເຄາະຮ້າຍຈາກການກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງແມ່ນຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການຮັບປະກັນການຕັດສິນລົງໂທດຜູ້ກ່າວຫາ. ລະບົບກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງກຳນົດມາດຕະຖານທີ່ສູງຫຼາຍສຳລັບການພິສູດວ່າລາຍງານດັ່ງກ່າວຖືກສ້າງຂຶ້ນ "ບໍ່ຖືກຕ້ອງ" ໃນຄວາມໝາຍທາງອາຍາ. ມັນບໍ່ພຽງພໍທີ່ຈະພິສູດວ່າຜູ້ຖືກກ່າວຫາບໍລິສຸດ; ຄົນເຮົາຕ້ອງພິສູດວ່າຜູ້ກ່າວຫາ ຮູ້ ພວກເຂົາຕົວະ.

ສານສູງສຸດ (ສານສູງສຸດ) ໄດ້ສ້າງນິຕິສາດທີ່ເຂັ້ມງວດກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້. ໃນຄຳຕັດສິນທີ່ສຳຄັນເຊັ່ນ ECLI:NL:HR:2014:3493 ແລະ ECLI:NL:HR:2018:2245, ສານໄດ້ກຳນົດວ່າ ສຳລັບການຕັດສິນລົງໂທດຂໍ້ກ່າວຫາທີ່ມີເຈດຕະນາຮ້າຍ ຫຼື ການລາຍງານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, “ເຈດຕະນາແບບມີເງື່ອນໄຂ” (voorwaardelijk opzet) ບໍ່ພຽງພໍ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າຍັງບໍ່ພຽງພໍທີ່ຜູ້ກ່າວຫາສ່ຽງວ່າຄຳເວົ້າຂອງເຂົາເຈົ້າອາດຈະເປັນຄວາມຈິງ. ຝ່າຍຟ້ອງຕ້ອງພິສູດວ່າຜູ້ກ່າວຫາມີຄວາມຮູ້ຕົວຈິງວ່າຄວາມຈິງບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ. ສິ່ງນີ້ປົກປ້ອງຜູ້ເຄາະຮ້າຍທີ່ແທ້ຈິງທີ່ອາດຈະຮັບຮູ້ສະຖານະການວ່າເປັນຄະດີອາຍາໂດຍອີງໃສ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດ ຫຼື ການຕີຄວາມຄວາມເປັນຈິງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ນອກຈາກນັ້ນ, ການຕັດສິນລົງໂທດບໍ່ສາມາດອີງໃສ່ຄຳຖະແຫຼງຂອງຜູ້ເຄາະຮ້າຍຈາກການກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງໄດ້ຢ່າງດຽວ. ໂດຍສອດຄ່ອງກັບກົດລະບຽບຫຼັກຖານທົ່ວໄປ ແລະ ໄດ້ຮັບການເສີມໂດຍການສະຫຼຸບທີ່ຜ່ານມາ (ເຊັ່ນ: ECLI:NL:PHR:2024:461), ຕ້ອງມີຫຼັກຖານທີ່ຢືນຢັນຈາກແຫຼ່ງທີ່ເປັນອິດສະຫຼະ. ນີ້ອາດຈະເປັນພາບຈາກກ້ອງຖ່າຍຮູບທີ່ພິສູດວ່າຜູ້ຖືກກ່າວຫາຢູ່ບ່ອນອື່ນ, ການກວດສອບທາງດ້ານນິຕິວິທະຍາດິຈິຕອລທີ່ສະແດງຫຼັກຖານທີ່ປອມແປງ, ຫຼື ຄຳໃຫ້ການຂອງພະຍານທີ່ຂັດແຍ້ງກັບເສັ້ນເວລາຂອງຜູ້ກ່າວຫາ.

ອົງການໄອຍະການສາທາລະນະດຳເນີນການພາຍໃຕ້ “ຄຳແນະນຳສຳລັບຂັ້ນຕອນທາງອາຍາກ່ຽວກັບລາຍງານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ” (Richtlijn voor strafvordering valse aangifte). ແນວທາງນີ້ຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມຮ້າຍແຮງຂອງການກະທຳຜິດ ແຕ່ຍັງຊຸກຍູ້ໃຫ້ມີວິທີການທີ່ລະມັດລະວັງ. OM ລະມັດລະວັງໃນການດຳເນີນຄະດີລາຍງານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຢ່າງຮຸນແຮງເກີນໄປ, ໂດຍຢ້ານວ່າມັນອາດຈະສ້າງ "ຜົນກະທົບທີ່ໜ້າຢ້ານກົວ" ທີ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ເຄາະຮ້າຍທີ່ແທ້ຈິງບໍ່ກ້າອອກມາເປີດເຜີຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ການດຳເນີນຄະດີສຳລັບ lasterlijke aanklacht ແມ່ນຫາຍາກພໍສົມຄວນ ແລະ ມັກຈະສະຫງວນໄວ້ສຳລັບກໍລະນີທີ່ຫຼັກຖານຂອງຄວາມເຈດຕະນາຮ້າຍມີຫຼາຍເກີນໄປ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນແມ່ນຮ້າຍແຮງ.

ສິດທິ ແລະ ວິທີແກ້ໄຂ: ການຕໍ່ສູ້ກັບຄືນ

ເຖິງວ່າຈະມີອຸປະສັກ, ຜູ້ເຄາະຮ້າຍຈາກການກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງກໍ່ບໍ່ແມ່ນຄົນທີ່ບໍ່ມີອຳນາດ. ມີອາວຸດຍຸດທະສາດຂອງການແກ້ໄຂທາງອາຍາ ແລະ ທາງແພ່ງທີ່ມີໃຫ້ເພື່ອລຶບລ້າງຊື່ສຽງ ແລະ ຊອກຫາຄ່າຊົດເຊີຍ.

ວິທີແກ້ໄຂກົດໝາຍອາຍາ

ຂັ້ນຕອນທຳອິດສຳລັບຜູ້ເຄາະຮ້າຍມັກຈະເປັນການຍື່ນລາຍງານຕອບໂຕ້ (tegenaangifte). ສິ່ງນີ້ຮຽກຮ້ອງຢ່າງເປັນທາງການໃຫ້ຕຳຫຼວດສືບສວນຜູ້ກ່າວຫາໃນຂໍ້ຫາລາຍງານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ (ມາດຕາ 188 ເຊ), ການໝິ່ນປະໝາດ (ມາດຕາ 261 ເຊ), ຫຼື ການກ່າວຫາທີ່ມີເຈດຕະນາຮ້າຍ (ມາດຕາ 268 ເຊ). ໃນຂະນະທີ່ຕຳຫຼວດອາດຈະລັງເລທີ່ຈະດຳເນີນການກໍລະນີດັ່ງກ່າວທັນທີ - ເຊິ່ງມັກຈະມັກລໍຖ້າຜົນຂອງການສືບສວນໃນເບື້ອງຕົ້ນ - ການຍື່ນບົດລາຍງານນີ້ແມ່ນສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບການບັນທຶກ.

ຖ້າອົງການໄອຍະການປະຕິເສດທີ່ຈະດຳເນີນຄະດີຕໍ່ຜູ້ກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ - ເຊິ່ງເປັນເຫດການທີ່ພົບເລື້ອຍເນື່ອງຈາກພາລະການພິສູດທີ່ສູງ - ຜູ້ເຄາະຮ້າຍສາມາດລິເລີ່ມຂັ້ນຕອນມາດຕາ 12 Sv. ນີ້ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຍື່ນຄຳຮ້ອງທຸກໂດຍກົງຕໍ່ສານອຸທອນເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ສານອຸທອນດຳເນີນຄະດີ. ໃນລະຫວ່າງຂັ້ນຕອນນີ້, ສານຈະທົບທວນຄືນເອກະສານເພື່ອເບິ່ງວ່າມີຕົວຊີ້ບອກພຽງພໍວ່າການຕັດສິນລົງໂທດສາມາດບັນລຸໄດ້ຫຼືບໍ່. ກົນໄກນີ້ເປັນການກວດສອບທີ່ສຳຄັນຕໍ່ການຕັດສິນໃຈຂອງສານອຸທອນ (ມາດຕາ 167 Sv).

ວິທີແກ້ໄຂກົດໝາຍແພ່ງ

ເນື່ອງຈາກຂໍ້ກຳນົດທີ່ເຂັ້ມງວດຂອງກົດໝາຍອາຍາ, ກົດໝາຍແພ່ງມັກຈະສະໜອງເສັ້ນທາງທີ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນສຳລັບຄວາມຍຸຕິທຳ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:162 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ (Burgerlijk Wetboek ຫຼື BW), ການກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຖືວ່າເປັນ "ການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ" (ແຜນການ). ໃນສານແພ່ງ, ພາລະຂອງການພິສູດໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວແມ່ນບໍ່ເຂັ້ມງວດກ່ວາໃນສານອາຍາ, ໂດຍມັກຈະອີງໃສ່ຄວາມສົມດຸນຂອງຄວາມເປັນໄປໄດ້ແທນທີ່ຈະເປັນຫຼັກຖານທີ່ເກີນຄວາມສົງໄສທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ, ເຖິງແມ່ນວ່າການກ່າວຫາການກະທຳຜິດທາງອາຍາຍັງຕ້ອງການຫຼັກຖານທີ່ໜັກແໜ້ນ.

ຜ່ານການດຳເນີນຄະດີແພ່ງ, ຜູ້ເຄາະຮ້າຍສາມາດຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍທັງສຳລັບການສູນເສຍທາງດ້ານເສດຖະກິດ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ຊື່ສຽງ. ຄວາມເສຍຫາຍທາງດ້ານເສດຖະກິດອາດຈະປະກອບມີຄ່າທຳນຽມທາງກົດໝາຍ, ການສູນເສຍລາຍໄດ້ຍ້ອນການໄລ່ອອກ, ຫຼື ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ເກີດຂຶ້ນສຳລັບການປິ່ນປົວ. ນອກຈາກນັ້ນ, ມາດຕາ 6:106 BW ອະນຸຍາດໃຫ້ມີການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍທີ່ບໍ່ແມ່ນທາງດ້ານເສດຖະກິດ (ວິສະວະກຳສະຫຼາດ) ສຳລັບຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ບຸກຄົນ, ເຊິ່ງລວມທັງຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ກຽດສັກສີ ແລະ ຊື່ສຽງ. ສານຕັດສິນຄ່າເສຍຫາຍເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງຍຸດຕິທຳຕາມມາດຕາ 612 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີທາງແພ່ງ (Rv).

ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງປະຕິບັດພາຍໃນໄລຍະເວລາຈຳກັດ. ໃນຂະນະທີ່ໄລຍະເວລາຈຳກັດທົ່ວໄປສຳລັບການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍທາງແພ່ງແມ່ນຫ້າປີນັບຈາກເວລາທີ່ຜູ້ເຄາະຮ້າຍຮູ້ເຖິງຄວາມເສຍຫາຍແລະຜູ້ກະທຳຜິດ, ມາດຕາ 3:310 BW ໄດ້ຂະຫຍາຍໄລຍະເວລານີ້ໃນກໍລະນີທີ່ການກະທຳດັ່ງກ່າວປະກອບເປັນການກະທຳຜິດທາງອາຍາ. ໃນກໍລະນີດັ່ງກ່າວ, ສິດໃນການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍທາງແພ່ງຈະບໍ່ໝົດອາຍຸຕາບໃດທີ່ການດຳເນີນຄະດີທາງອາຍາຕໍ່ຜູ້ກະທຳຜິດຍັງເປັນໄປໄດ້.

ພາລະບົດບາດຂອງສານ: ການລ່ວງລະເມີດສິດທິທາງດ້ານລະບຽບການ

ສານມີບົດບາດສຳຄັນໃນຖານະຜູ້ຕັດສິນຂໍ້ຂັດແຍ່ງເຫຼົ່ານີ້, ບໍ່ພຽງແຕ່ໃນການຕັດສິນຂໍ້ເທັດຈິງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງປົກປ້ອງຄວາມຊື່ສັດຂອງຂະບວນການດັ່ງກ່າວອີກດ້ວຍ. ໃນສະຖານະການພິເສດ, ສານອາຍາອາດຈະປະກາດວ່າອົງການໄອຍະການສາທາລະນະບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້ ຖ້າການດຳເນີນຄະດີນັ້ນເປັນຜົນມາຈາກການຫຼອກລວງລະບົບທີ່ເປັນພິດທີ່ອົງການໄອຍະການບໍ່ສາມາດກັ່ນຕອງອອກໄດ້.

ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຂອບເຂດຈຳກັດສຳລັບສິ່ງນີ້ແມ່ນສູງຫຼາຍ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 283 Sv, ສານຈະທົບທວນຄືນການຍອມຮັບການດຳເນີນຄະດີ. ນິຕິສາດ, ລວມທັງຄຳຕັດສິນທີ່ຜ່ານມາເຊັ່ນ ECLI:NL:HR:2025:217, ເນັ້ນໜັກວ່າສານໃຊ້ຄວາມຍັບຍັ້ງ. ການປະກາດການບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້ແມ່ນການລົງໂທດສຸດທ້າຍ, ເຊິ່ງນຳໃຊ້ໄດ້ພຽງແຕ່ເມື່ອຫຼັກການຂອງການພິຈາລະນາຄະດີທີ່ຍຸດຕິທຳໄດ້ຖືກລະເມີດຢ່າງຮ້າຍແຮງຈົນບໍ່ມີວິທີແກ້ໄຂອື່ນ (ເຊັ່ນ: ການຫຼຸດໂທດ ຫຼື ການຍົກເວັ້ນຫຼັກຖານ) ພຽງພໍ.

ຄວາມຈິງທີ່ວ່າການກ່າວຫາເປັນຄວາມຈິງບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າ OM ຈະບໍ່ສາມາດຮັບຟັງການດຳເນີນຄະດີໄດ້ໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ສານພິຈາລະນາວ່າ OM, ໂດຍການສືບຕໍ່ດຳເນີນຄະດີ, ໄດ້ບໍ່ສົນໃຈຜົນປະໂຫຍດຂອງຜູ້ຕ້ອງສົງໄສໂດຍຮູ້ເທົ່າທັນ ຫຼື ວ່າຂະບວນການໂດຍລວມໄດ້ກາຍເປັນບໍ່ຍຸດຕິທຳ. ສິ່ງນີ້ເນັ້ນໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງໄລຍະການສືບສວນ; ຝ່າຍຈຳເລີຍຕ້ອງສະໜອງຫຼັກຖານຢ່າງຈິງຈັງກ່ຽວກັບລັກສະນະ "ພິດ" ຂອງການກ່າວຫາໃນຕອນຕົ້ນຂອງຂະບວນການເພື່ອຊັກຊວນ OM ໃຫ້ຍົກເລີກຄະດີ, ແທນທີ່ຈະອີງໃສ່ສານເພື່ອຍົກເລີກຄະດີໃນພາຍຫຼັງ.

ຄຳແນະນຳທີ່ເປັນປະໂຫຍດສຳລັບຜູ້ເຄາະຮ້າຍ

ສຳລັບຜູ້ທີ່ພົບວ່າຕົນເອງຕົກຢູ່ໃນຈຸດໝາຍຂອງຜູ້ກ່າວຫາທີ່ເປັນພິດ, ຕ້ອງມີການປະຕິບັດຢ່າງທັນທີທັນໃດ ແລະ ມີຍຸດທະສາດ. ສະຕິປັນຍາທີ່ຈະຮ້ອງອອກມາຈາກຫຼັງຄາເຮືອນເພື່ອສະແດງຄວາມບໍລິສຸດຂອງຕົນ ຫຼື ປະເຊີນໜ້າກັບຜູ້ກ່າວຫາໂດຍກົງຕ້ອງຖືກສະກັດກັ້ນ, ເພາະວ່າສິ່ງນີ້ມັກຈະຖືກຫມູນໃຊ້ໄປສູ່ການກ່າວຫາກ່ຽວກັບການຂົ່ມຂູ່ ຫຼື ການລ່ວງລະເມີດຕື່ມອີກ.

ບຸລິມະສິດອັນດັບໜຶ່ງແມ່ນການຮັບປະກັນການເປັນຕົວແທນທາງດ້ານກົດໝາຍທີ່ເປັນມືອາຊີບຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານກົດໝາຍອາຍາ. ທະນາຍຄວາມສາມາດແຊກແຊງເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ຜູ້ຖືກກ່າວຫາໃຫ້ຖະແຫຼງການທີ່ກ່າວຫາຕໍ່ຕຳຫຼວດໃນລະຫວ່າງການຈັບກຸມ ຫຼື ການສອບສວນຄັ້ງທຳອິດ. ເອກະສານແມ່ນບຸລິມະສິດອັນດັບສອງ. ທຸກໆຂໍ້ຄວາມ, ອີເມວ, ບັນທຶກ GPS, ແລະ ຄຳໃຫ້ການຂອງພະຍານທີ່ຂັດແຍ້ງກັບເລື່ອງລາວຂອງຜູ້ກ່າວຫາຕ້ອງໄດ້ຮັບການຮັກສາໄວ້. ໃນຍຸກດິຈິຕອນ, ຫຼັກຖານສາມາດຖືກລຶບ ຫຼື ປ່ຽນແປງໄດ້ຢ່າງວ່ອງໄວ; ການຮັກສາຂໍ້ມູນດິບແມ່ນມີຄວາມຈຳເປັນ.

ມັນຍັງມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍທີ່ຈະຈັດການຜົນກະທົບທາງຊື່ສຽງຢ່າງມີປະສິດທິພາບແຕ່ລະມັດລະວັງ. ພະແນກຊັບພະຍາກອນມະນຸດ ແລະ ນາຍຈ້າງມັກຈະບໍ່ມີຄວາມພ້ອມທີ່ຈະຈັດການກັບຂໍ້ກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ອາດຈະຜິດນັດໂດຍການໂຈະ ຫຼື ໄລ່ອອກເພື່ອປົກປ້ອງພາບລັກຂອງບໍລິສັດ. ທີ່ປຶກສາທາງດ້ານກົດໝາຍສາມາດຊ່ວຍໃນການສື່ສານກັບນາຍຈ້າງເພື່ອຮັບປະກັນວ່າການສົມມຸດຕິຖານວ່າບໍ່ມີຄວາມຜິດໄດ້ຮັບການເຄົາລົບ ແລະ ການຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບການຈ້າງງານທີ່ບໍ່ສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້ບໍ່ໄດ້ເຮັດໂດຍອີງໃສ່ການຮຽກຮ້ອງທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນ.

ສະຫຼຸບ

ຜູ້ກ່າວຫາທີ່ເປັນພິດໄດ້ນຳສະເໜີສິ່ງທ້າທາຍຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕໍ່ລະບົບກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ. ພວກເຂົາໃຊ້ອາວຸດການປົກປ້ອງທີ່ຖືກອອກແບບມາເພື່ອຮັບໃຊ້ຄວາມຍຸຕິທຳ, ປ່ຽນໄສ້ປ້ອງກັນຂອງກົດໝາຍໃຫ້ກາຍເປັນດາບ. ໃນຂະນະທີ່ຂອບກົດໝາຍໃຫ້ການປົກປ້ອງທາງທິດສະດີທີ່ເຂັ້ມແຂງຕໍ່ກັບລາຍງານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ - ຕັ້ງແຕ່ການດຳເນີນຄະດີທາງອາຍາພາຍໃຕ້ມາດຕາ 268 Sr ຈົນເຖິງຄ່າເສຍຫາຍທາງແພ່ງພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:162 BW - ຄວາມເປັນຈິງໃນທາງປະຕິບັດແມ່ນການຕໍ່ສູ້ທີ່ຫຍຸ້ງຍາກສຳລັບຜູ້ຖືກກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ຄວາມຕ້ອງການຄວາມຮູ້ຕົວຈິງກ່ຽວກັບຄວາມບໍ່ຈິງ ແລະ ຄວາມຕ້ອງການຫຼັກຖານທີ່ຢືນຢັນແມ່ນອຸປະສັກສູງທີ່ຖືກອອກແບບມາເພື່ອປ້ອງກັນການເຮັດໃຫ້ການລາຍງານທີ່ແທ້ຈິງເປັນເລື່ອງທີ່ໜ້າຢ້ານກົວ, ແຕ່ພວກມັນສາມາດເຮັດໃຫ້ຜູ້ເຄາະຮ້າຍຈາກການຕົວະທີ່ມີເຈດຕະນາຮ້າຍຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ.

ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ດ້ວຍຍຸດທະສາດທາງດ້ານກົດໝາຍທີ່ລະອຽດອ່ອນ, ເອກະສານຫຼັກຖານ, ແລະ ການນໍາໃຊ້ທັງຊ່ອງທາງທາງອາຍາ ແລະ ທາງແພ່ງ, ມັນເປັນໄປໄດ້ທີ່ຈະທໍາລາຍເລື່ອງເລົ່າທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຜູ້ກ່າວຫາທີ່ເປັນພິດຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ. ສານກໍາລັງຮັບຮູ້ເຖິງຜົນກະທົບທີ່ຮ້າຍແຮງຂອງຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ຊື່ສຽງ, ແລະ ໃນຂະນະທີ່ເສັ້ນທາງໄປສູ່ການຍົກເວັ້ນຄວາມຜິດແມ່ນຍາກລໍາບາກ, ແຕ່ມັນກໍ່ສາມາດນໍາທາງໄດ້. ສໍາລັບທຸກຄົນທີ່ປະເຊີນກັບຂໍ້ກ່າວຫາດັ່ງກ່າວ, ຂໍ້ຄວາມແມ່ນຈະແຈ້ງ: ຢ່າຢູ່เฉยໆ. ກົດໝາຍສະເໜີເຄື່ອງມືສໍາລັບການປ້ອງກັນ, ແຕ່ພວກມັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການນໍາໃຊ້ດ້ວຍຄວາມແນ່ນອນ ແລະ ຄວາມຊໍານານ.

ຄຳຖາມທີ່ຖາມເລື້ອຍໆ: ການປົກປ້ອງທາງກົດໝາຍຕໍ່ກັບການກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ

1. ຜູ້ເຄາະຮ້າຍຈາກລາຍງານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຫຼື ເປັນພິດມີທາງເລືອກທາງອາຍາ ແລະ ທາງແພ່ງອັນໃດແດ່ເພື່ອປ້ອງກັນຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ຊື່ສຽງ?

ຜູ້ເຄາະຮ້າຍມີສອງເສັ້ນທາງຫຼັກ. ໃນທາງອາຍາ, ທ່ານສາມາດຍື່ນລາຍງານຕອບໂຕ້ໄດ້ (tegenaangifte) ສຳລັບການໝິ່ນປະໝາດ (ມາດຕາ 261 ຊັ້ນ Sr), ການໝິ່ນປະໝາດ (ມາດຕາ 262 ຊັ້ນ Sr), ຫຼື ການກ່າວຫາທີ່ມີເຈດຕະນາຮ້າຍ (ມາດຕາ 268 ຊັ້ນ Sr). ສິ່ງນີ້ກະຕຸ້ນໃຫ້ມີການສືບສວນຂອງຕຳຫຼວດຕໍ່ຜູ້ກ່າວຫາ. ໃນທາງແພ່ງ, ທ່ານສາມາດຟ້ອງຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍໂດຍອີງໃສ່ "ການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ" (ມາດຕາ 6:162 BW). ສິ່ງນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານສາມາດຮຽກຮ້ອງຄ່າຊົດເຊີຍສຳລັບທັງການສູນເສຍທາງດ້ານການເງິນ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ບໍ່ສຳຄັນ, ເຊັ່ນ: ການບາດເຈັບຕໍ່ຊື່ສຽງຂອງທ່ານ (ມາດຕາ 6:106 BW). ເສັ້ນທາງແພ່ງມັກຈະໄວກວ່າ ແລະ ມີພາລະໃນການພິສູດທີ່ແຕກຕ່າງຈາກເສັ້ນທາງອາຍາ.

2. ອົງການໄອຍະການສາທາລະນະ (OM) ສາມາດຕັດສິນໃຈດຳເນີນຄະດີຕໍ່ຜູ້ກ່າວຫາໃນຂໍ້ກ່າວຫາທີ່ມີເຈດຕະນາຮ້າຍໄດ້ບໍ່, ແລະ ພາລະໜ້າທີ່ຂອງຫຼັກຖານແມ່ນຫຍັງ?

ແມ່ນແລ້ວ, OM ສາມາດດຳເນີນຄະດີໄດ້ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 268 ຊັ້ນ Sr. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ພາລະໃນການພິສູດແມ່ນຂຶ້ນກັບ OM ຢ່າງໜັກໜ່ວງ. ພວກເຂົາຕ້ອງພິສູດວ່າຜູ້ກ່າວຫາໄດ້ຍື່ນຄຳຮ້ອງທຸກເປັນລາຍລັກອັກສອນຕໍ່ເຈົ້າໜ້າທີ່, ວ່າຄຳຮ້ອງທຸກນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ, ແລະ—ສິ່ງສຳຄັນ—ວ່າຜູ້ກ່າວຫາ ຮູ້ ມັນເປັນຄວາມຈິງ ແລະ ມີຈຸດປະສົງທີ່ຈະທຳລາຍຊື່ສຽງຂອງທ່ານ. ພຽງແຕ່ຄວາມສົງໄສ ຫຼື “ເຈດຕະນາແບບມີເງື່ອນໄຂ” ຍັງບໍ່ພຽງພໍ (ECLI:NL:HR:2014:3493); ຕ້ອງມີຫຼັກຖານສະແດງເຈດຕະນາຮ້າຍຕົວຈິງ ແລະ ຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບຄວາມບໍ່ຈິງ.

3. ຜູ້ພິພາກສາມີບົດບາດແນວໃດໃນການປະເມີນຄວາມຍອມຮັບຂອງບົດລາຍງານຖ້າມີຕົວຊີ້ບອກເຖິງການລ່ວງລະເມີດຂອງລະບົບການລາຍງານ?

ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ ຜູ້ພິພາກສາຈະທົບທວນຄືນຄວາມຍອມຮັບໄດ້ຂອງການດຳເນີນຄະດີທີ່ລິເລີ່ມໂດຍ OM, ແທນທີ່ຈະເປັນບົດລາຍງານຕົວມັນເອງ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 283 Sv, ຜູ້ພິພາກສາສາມາດປະກາດວ່າ OM ບໍ່ຍອມຮັບໄດ້, ແຕ່ພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີພິເສດທີ່ຫຼັກການຂອງການພິຈາລະນາຄະດີທີ່ຍຸດຕິທຳໄດ້ຖືກລະເມີດຢ່າງຮ້າຍແຮງ. ຜູ້ພິພາກສາໃຊ້ຄວາມຍັບຍັ້ງຢູ່ທີ່ນີ້; ການພິສູດວ່າບົດລາຍງານເປັນຄວາມຈິງບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການດຳເນີນຄະດີບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້ໂດຍອັດຕະໂນມັດ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າພຶດຕິກຳຂອງ OM ໃນການດຳເນີນຄະດີໄດ້ລະເມີດສິດທິພື້ນຖານຂອງຂະບວນການທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ.

4. ແຮງຈູງໃຈທາງຈິດໃຈຫຼັກໆທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງການລາຍງານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງແມ່ນຫຍັງ?

ອີງຕາມການຄົ້ນຄວ້າທາງອາຍາ ແລະ ການປະຕິບັດທາງກົດໝາຍ, ແຮງຈູງໃຈທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດລວມມີການແກ້ແຄ້ນ (ມັກເຫັນໃນການຢ່າຮ້າງທີ່ສັບສົນ ຫຼື ຫຼັງຈາກການລ່ວງລ້ຳທາງຄວາມຮັກທີ່ຖືກປະຕິເສດ), ຄວາມຕ້ອງການທີ່ຈະສ້າງຂໍ້ແກ້ຕົວສຳລັບການປະພຶດຜິດຂອງຕົນເອງ, ແລະ ພຶດຕິກຳທີ່ຕ້ອງການຄວາມສົນໃຈ (ບາງຄັ້ງກໍ່ເຊື່ອມໂຍງກັບບັນຫາສຸຂະພາບຈິດເຊັ່ນ: ໂຣກມັນຊໍເຊັນ). ຜົນປະໂຫຍດທາງດ້ານການເງິນ ຫຼື ການໄດ້ຮັບອິດທິພົນໃນການຕໍ່ສູ້ເພື່ອການຄຸມຂັງຍັງເປັນແຮງຈູງໃຈທີ່ເປັນປະໂຫຍດເລື້ອຍໆສຳລັບ "ຜູ້ກ່າວຫາທີ່ເປັນພິດ".

5. ຜູ້ຕ້ອງສົງໄສມີວິທີແກ້ໄຂທາງກົດໝາຍອັນໃດແດ່ ຖ້າ OM ຖືກປະກາດວ່າບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້ ເນື່ອງຈາກການໃຊ້ລະບົບລາຍງານໃນທາງທີ່ຜິດ?

ຖ້າສານປະກາດວ່າ OM ບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້, ຄະດີອາຍາຕໍ່ຜູ້ຕ້ອງສົງໄສຈະສິ້ນສຸດລົງ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້ລົບລ້າງຄວາມເສຍຫາຍໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຜູ້ຕ້ອງສົງໄສສາມາດຮຽກຮ້ອງຄ່າຊົດເຊີຍສຳລັບເວລາທີ່ໃຊ້ໃນການຄຸມຂັງ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທາງກົດໝາຍ (ມາດຕາ 530 ແລະ 533 Sv). ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ການຄົ້ນພົບຂອງສານນີ້ເປັນຫຼັກຖານທີ່ມີພະລັງໃນການຮຽກຮ້ອງທາງແພ່ງຕໍ່ມາຕໍ່ຜູ້ກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງສຳລັບການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ (ມາດຕາ 6:162 BW).

6. ຜູ້ຕ້ອງສົງໄສສາມາດຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຈາກ OM ໃນກໍລະນີທີ່ບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້ຍ້ອນການລ່ວງລະເມີດສິດທິທາງດ້ານລະບຽບການໄດ້ບໍ?

ແມ່ນແລ້ວ, ແຕ່ມັນຍາກ. ຜູ້ຕ້ອງສົງໄສສາມາດຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍໄດ້ ຖ້າການກະທຳຂອງ OM ເປັນການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ. ຖ້າ OM ຖືກປະກາດວ່າບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້ ເພາະວ່າພວກເຂົາຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າຍັງສືບຕໍ່ດຳເນີນຄະດີໂດຍອີງໃສ່ລາຍງານທີ່ເປັນອັນຕະລາຍ, ນີ້ອາດຈະເປັນການລະເມີດໜ້າທີ່ໃນການດູແລ. ຜູ້ພິພາກສາສາມາດມອບຄ່າເສຍຫາຍທີ່ຍຸດຕິທຳສຳລັບການກັກຂັງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຫຼື ຂໍ້ຈຳກັດອື່ນໆ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຜູ້ພິພາກສາຈະປະເມີນວ່າ OM ຄວນ ໄດ້ຮູ້ດີກວ່າໃນເວລານັ້ນ, ເຊິ່ງເປັນການທົດສອບທີ່ເຂັ້ມງວດ.

7. ມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນແນວໃດລະຫວ່າງການໝິ່ນປະໝາດ, ການໝິ່ນປະໝາດ, ແລະ ການກ່າວຫາທີ່ມີເຈດຕະນາຮ້າຍ, ແລະ ອັນໃດໃຊ້ໄດ້ກັບລາຍງານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ?

ການໝິ່ນປະໝາດ (ສະມາດ, ມາດຕາ 261 Sr) ກຳລັງໂຈມຕີກຽດສັກສີຂອງບຸກຄົນໃດໜຶ່ງໂດຍເຈດຕະນາໂດຍການເຜີຍແຜ່ຂໍ້ເທັດຈິງ. ການໝິ່ນປະໝາດ (ຮອງ, ມາດຕາ 262 Sr) ແມ່ນການໝິ່ນປະໝາດບ່ອນທີ່ຜູ້ໂຈມຕີຮູ້ວ່າຂໍ້ເທັດຈິງເປັນຄວາມຈິງ. ການກ່າວຫາທີ່ມີເຈດຕະນາຮ້າຍ (Lasterlijke aanklacht, ມາດຕາ 268 Sr) ເປັນການກະທຳສະເພາະຂອງການຍື່ນຟ້ອງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ລາຍລັກອັກສອນ ການຮ້ອງຮຽນ ຫຼື ລາຍງານຕໍ່ ອໍານາດການປົກຄອງ ແນໃສ່ການໂຈມຕີຊື່ສຽງ. ໃນສະພາບການຂອງລາຍງານຂອງຕຳຫຼວດທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ມາດຕາ 268 ຊັ້ນ Sr (ຫຼື ມາດຕາ 188 ຊັ້ນ Sr ສຳລັບການລາຍງານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ) ແມ່ນການກະທຳຜິດສະເພາະທີ່ໃຊ້ໄດ້, ໃນຂະນະທີ່ການໂຈມຕີສື່ສັງຄົມຈະຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ການໝິ່ນປະໝາດ.

8. OM ພິສູດໄດ້ແນວໃດວ່າບົດລາຍງານດັ່ງກ່າວເປັນຄວາມຈິງໂດຍເຈດຕະນາ ແລະ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ອີງໃສ່ຄວາມຜິດພາດ?

OM ຊອກຫາຄວາມຂັດແຍ້ງທີ່ເປັນກາງທີ່ຕັດຄວາມຜິດພາດອອກ. ສິ່ງນີ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຫຼັກຖານຢືນຢັນ (ECLI:NL:PHR:2024:461) ເຊັ່ນ: ພາບຈາກກ້ອງວົງຈອນປິດ, ຂໍ້ມູນ GPS, ຫຼື ການສື່ສານດິຈິຕອນທີ່ພິສູດວ່າເລື່ອງຂອງຜູ້ກ່າວຫາເປັນໄປບໍ່ໄດ້. ພວກເຂົາຍັງຊອກຫາຫຼັກຖານຂອງແຮງຈູງໃຈ (ເຊັ່ນ: ການຂົ່ມຂູ່ທີ່ຈະ "ທຳລາຍ" ຜູ້ເຄາະຮ້າຍ) ແລະ ຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງໃນຄຳຖະແຫຼງຂອງຜູ້ກ່າວຫາໃນໄລຍະເວລາ. ໂດຍບໍ່ມີຫຼັກຖານພາຍນອກທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຜູ້ກ່າວຫາ ຕ້ອງ ໄດ້ຮູ້ຄວາມຈິງແລ້ວ, ການຕັດສິນລົງໂທດແມ່ນບໍ່น่าຈະເປັນໄປໄດ້.

9. ກຳນົດເວລາສຳລັບການຍື່ນລາຍງານການກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຫຼື ການກ່າວຫາທີ່ມີເຈດຕະນາຮ້າຍແມ່ນເທົ່າໃດ?

ໄລຍະເວລາຈຳກັດສຳລັບການດຳເນີນຄະດີອາຍາເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຂຶ້ນກັບໂທດສູງສຸດທີ່ກະທຳຜິດ. ສຳລັບການກ່າວຫາທີ່ມີເຈດຕະນາຮ້າຍ (ມາດຕາ 268 Sr), ໄລຍະເວລາຈຳກັດໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນ 12 ປີ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນທາງປະຕິບັດ, ມັນດີທີ່ສຸດທີ່ຈະຍື່ນລາຍງານໂຕ້ແຍ້ງທັນທີທີ່ຄວາມບໍ່ເປັນຈິງປາກົດຂຶ້ນເພື່ອຮັບປະກັນວ່າຫຼັກຖານຈະຖືກຮັກສາໄວ້. ສຳລັບການຮຽກຮ້ອງທາງແພ່ງ, ໄລຍະເວລາແມ່ນ 5 ປີນັບຈາກການຄົ້ນພົບຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ຜູ້ກະທຳຜິດ (ມາດຕາ 3:310 BW).

10. ຜູ້ເຄາະຮ້າຍຈາກການກ່າວຫາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຄວນເຮັດແນວໃດກ່ອນເພື່ອປົກປ້ອງຕົນເອງ?

ກ່ອນອື່ນໝົດ, ໃຫ້ມິດງຽບຕໍ່ຕຳຫຼວດຈົນກວ່າທ່ານຈະປຶກສາທະນາຍຄວາມ; ຢ່າພະຍາຍາມ "ອະທິບາຍ" ສະຖານະການໂດຍບໍ່ມີທີ່ປຶກສາ. ອັນທີສອງ, ໃຫ້ຊອກຫາທະນາຍຄວາມປ້ອງກັນຄະດີອາຍາທັນທີ. ອັນທີສາມ, ຮັກສາຫຼັກຖານທັງໝົດ: ຢ່າລຶບຂໍ້ຄວາມ, ອີເມວ ຫຼື ບັນທຶກການໂທ, ແລະ ສຳຮອງຂໍ້ມູນການພົວພັນທາງສື່ສັງຄົມທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ອັນທີສີ່, ໃຫ້ແຈ້ງໃຫ້ທະນາຍຄວາມຂອງທ່ານຮູ້ກ່ຽວກັບແຮງຈູງໃຈທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນທີ່ຜູ້ກ່າວຫາອາດຈະມີ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເຈົ້າສາມາດຊີ້ນຳການສືບສວນໄປສູ່ການຄົ້ນພົບເຈດຕະນາຮ້າຍ.