ເຕັກນິກການໄກ່ເກ່ຍແມ່ນວິທີການເຮັດວຽກທີ່ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍໃຊ້ເພື່ອຍ້າຍຝ່າຍຕ່າງໆຈາກຕຳແໜ່ງທີ່ຄົງທີ່ໄປສູ່ຂໍ້ຕົກລົງທີ່ໃຊ້ໄດ້. ໃນປະເທດເນເທີແລນ, ການໄກ່ເກ່ຍແມ່ນເປັນການສະໝັກໃຈ, ບໍ່ມີກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການໄກ່ເກ່ຍທົ່ວໄປໃດຄວບຄຸມອາຊີບ, ແລະບໍ່ມີຫຍັງທີ່ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍເຮັດມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ໃນຕົວມັນເອງ. ສິ່ງທີ່ຜູກມັດຝ່າຍຕ່າງໆແມ່ນຂໍ້ຕົກລົງການຕົກລົງທີ່ພວກເຂົາລົງນາມໃນຕອນທ້າຍ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການໄກ່ເກ່ຍທີ່ກວ້າງຂວາງຂອງມາດຕາ 7:900 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ. ເຕັກນິກກຳນົດວ່າທ່ານຈະໄປຮອດຈຸດນັ້ນຫຼືບໍ່; ການຮ່າງກຳນົດວ່າມັນຖືກຕ້ອງຫຼືບໍ່.
ບ່ອນທີ່ການໄກ່ເກ່ຍຕັ້ງຢູ່ໃນກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ
ບໍ່ມີກົດໝາຍສະບັບໃດທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍ ຫຼື ກຳນົດຂັ້ນຕອນການໄກ່ເກ່ຍ. ຄວາມພະຍາຍາມທາງກົດໝາຍຕໍ່ໆກັນເພື່ອສ້າງຂັ້ນຕອນການໄກ່ເກ່ຍໄດ້ຖືກຍົກເລີກ, ແລະ ອາຊີບດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນເປັນສ່ວນຕົວ: ທະບຽນ MfN ແລະ ທະບຽນທີ່ທຽບເທົ່າກັນໄດ້ກຳນົດຂໍ້ກຳນົດການຝຶກອົບຮົມ, ລະຫັດການປະພຶດ ແລະ ການຮ້ອງທຸກ ແລະ ຂັ້ນຕອນວິໄນ, ແລະ ສານ ແລະ ຄະນະກຳມະການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍເຮັດວຽກຮ່ວມກັບຜູ້ໄກ່ເກ່ຍທີ່ໄດ້ລົງທະບຽນ. ຜູ້ພິພາກສາສາມາດຍົກບັນຫາການໄກ່ເກ່ຍໃນຂັ້ນຕອນໃດກໍໄດ້ຂອງການດຳເນີນຄະດີ ແລະ ສົ່ງຕໍ່ຝ່າຍຕ່າງໆໄປຫາໂຕະໄກ່ເກ່ຍຂອງສານ, ແຕ່ບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຫ້ພວກເຂົາເຂົ້າຮ່ວມ ຫຼື ຕົກລົງກັນໄດ້. ຂໍ້ສັນຍາທີ່ບັງຄັບໃຫ້ຝ່າຍຕ່າງໆໄກ່ເກ່ຍກ່ອນການດຳເນີນຄະດີບໍ່ໄດ້ປິດປະຕູສານເຊັ່ນກັນ, ເຖິງແມ່ນວ່າການບໍ່ສົນໃຈມັນສາມາດສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ວິທີການຈັດການຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ.
ຄວາມສະໝັກໃຈນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ວ່າເຕັກນິກມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍ. ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍບໍ່ມີອຳນາດໃນການສັ່ງໃຫ້ເປີດເຜີຍ, ຮັບຟັງພະຍານ ຫຼື ກຳນົດຜົນ. ອິດທິພົນດຽວທີ່ມີຢູ່ແມ່ນຄຸນນະພາບຂອງຂະບວນການ: ບໍ່ວ່າຝ່າຍຕ່າງໆຮູ້ສຶກວ່າໄດ້ຮັບການຮັບຟັງ, ບໍ່ວ່າຜົນປະໂຫຍດທີ່ແທ້ຈິງຈະປາກົດຂຶ້ນ, ແລະ ບໍ່ວ່າທາງເລືອກອື່ນນອກຈາກຂໍ້ຕົກລົງຈະຖືກປະເມີນຢ່າງເປັນຈິງຫຼືບໍ່. ຫ້າວິທີການຂ້າງລຸ່ມນີ້ແມ່ນວິທີທີ່ໃຊ້ຫຼາຍທີ່ສຸດໃນການປະຕິບັດຂອງໂຮນລັງ, ແລະ ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍທີ່ມີປະສົບການເຄື່ອນຍ້າຍລະຫວ່າງພວກເຂົາພາຍໃນກໍລະນີດຽວແທນທີ່ຈະເລືອກອັນໜຶ່ງ. ພາບລວມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງທາງເລືອກໃນປະເທດເນເທີແລນ ວາງການໄກ່ເກ່ຍຄຽງຄູ່ກັບການຕັດສິນຊີ້ຂາດ ແລະ ຄໍາແນະນໍາທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້.
ເຕັກນິກທີໜຶ່ງ: ການແຍກຕຳແໜ່ງອອກຈາກຄວາມສົນໃຈ
ການເຄື່ອນໄຫວທຳອິດໃນການໄກ່ເກ່ຍເກືອບທຸກໆຄັ້ງແມ່ນການເອົາຝ່າຍຕ່າງໆອອກຈາກຄວາມຕ້ອງການທີ່ລະບຸໄວ້ ແລະ ໄປຫາເຫດຜົນທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງພວກເຂົາ. ທ່າທີແມ່ນສິ່ງທີ່ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງເວົ້າວ່າພວກເຂົາຕ້ອງການ; ຜົນປະໂຫຍດແມ່ນເຫດຜົນທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງການມັນ, ແລະ ຜົນປະໂຫຍດມັກຈະເຂົ້າກັນໄດ້ຫຼາຍກວ່າທ່າທີ. ໃນ ຂໍ້ຂັດແຍ່ງສັນຍາ ຝ່າຍໜຶ່ງອາດຈະຢືນຢັນໃຫ້ຈ່າຍເງິນເຕັມຈຳນວນທັນທີ ໃນຂະນະທີ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງຢືນຢັນໃຫ້ເລື່ອນເວລາອອກໄປເປັນເວລາດົນນານ. ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຕຳແໜ່ງເຫຼົ່ານັ້ນອາດມີຜູ້ສະໜອງທີ່ມີບັນຫາສະພາບຄ່ອງຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະ ຜູ້ຊື້ທີ່ມີການຄັດຄ້ານບໍ່ແມ່ນຈຳນວນເງິນ ແຕ່ເປັນໄລຍະເວລາຂອງງວດດຽວ, ແລະ ຂໍ້ຕົກລົງທີ່ຕາມມາແມ່ນຕາຕະລາງການຈ່າຍເງິນທີ່ບໍ່ມີຝ່າຍໃດຈະສະເໜີໃຫ້ເປັນຕຳແໜ່ງເປີດ.
ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍເຂົ້າຫາດ້ວຍການຖາມຄຳຖາມທີ່ມີໂຄງສ້າງຫຼາຍກວ່າການຊັກຊວນ: ເງິນນີ້ມີຫຍັງແດ່ສຳລັບທ່ານ, ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນໃນທຸລະກິດຂອງທ່ານຖ້າບັນຫານີ້ບໍ່ໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂໃນໄຕມາດນີ້, ທ່ານຈະມີຫຍັງແດ່ທີ່ຈະສາມາດອະທິບາຍໃຫ້ຄະນະກຳມະການຂອງທ່ານ. ເຕັກນິກດັ່ງກ່າວຍັງມີໜ້າທີ່ການວິນິດໄສ. ຖ້າຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງບໍ່ສາມາດສະແດງຄວາມສົນໃຈໃດໆນອກເໜືອຈາກການພິສູດວ່າຖືກຕ້ອງ, ກໍລະນີອາດຈະບໍ່ເໝາະສົມສຳລັບການໄກ່ເກ່ຍເລີຍ, ແລະນັ້ນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະສ້າງຕັ້ງໃນກອງປະຊຸມຄັ້ງທຳອິດແທນທີ່ຈະເປັນຄັ້ງທີສີ່.
ເຕັກນິກທີສອງ: ການໄກ່ເກ່ຍແບບອຳນວຍຄວາມສະດວກ, ບ່ອນທີ່ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍດຳເນີນການພຽງແຕ່ຂະບວນການເທົ່ານັ້ນ
ການໄກ່ເກ່ຍແບບອຳນວຍຄວາມສະດວກແມ່ນຮູບແບບທີ່ໂດດເດັ່ນໃນປະເທດເນເທີແລນ ແລະ ເປັນຮູບແບບທີ່ຫ້ອງການໄກ່ເກ່ຍຂອງສານເຮັດວຽກຮ່ວມກັບ. ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍສ້າງໂຄງສ້າງການສົນທະນາ, ກຳນົດກົດລະບຽບພື້ນຖານ, ຕັດສິນໃຈວ່າຈະຍ້າຍຈາກກອງປະຊຸມຮ່ວມໄປສູ່ການປະຊຸມແຍກຕ່າງຫາກກັບແຕ່ລະຝ່າຍ, ແລະ ຮັກສາວາລະກອງປະຊຸມໃຫ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄວາມຄິດເຫັນກ່ຽວກັບຂໍ້ດີ ແລະ ບໍ່ໄດ້ສະເໜີວິທີແກ້ໄຂ. ບັນດາຝ່າຍຄວບຄຸມທັງເນື້ອໃນ ແລະ ຜົນໄດ້ຮັບ; ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍຮັບຜິດຊອບພຽງແຕ່ຂະບວນການເທົ່ານັ້ນ.
ທັກສະແມ່ນຢູ່ທີ່ການຈັດລຳດັບ. ການລະບາຍຄວາມຂັດແຍ້ງມາກ່ອນການຄົ້ນຫາຜົນປະໂຫຍດ, ການຄົ້ນຫາຜົນປະໂຫຍດກ່ອນທີ່ຈະສ້າງທາງເລືອກ, ແລະການສ້າງທາງເລືອກກ່ອນການເຈລະຈາໃດໆກ່ຽວກັບທາງເລືອກທີ່ຈະເລືອກ. ບັນດາຝ່າຍທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເລີ່ມການຕໍ່ລອງໃນຊົ່ວໂມງທຳອິດມັກຈະມີການຢຸດສະງັກໃນຊົ່ວໂມງທີສອງ. ກອງປະຊຸມແຍກຕ່າງຫາກ, ເຊິ່ງເອີ້ນວ່າກອງປະຊຸມກຸ່ມ, ຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອທົດສອບຜົນກຳໄລທີ່ແທ້ຈິງຂອງພັກໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຈາກທົ່ວໂຕະ, ແລະທຸກຢ່າງທີ່ເວົ້າໃນການປະຊຸມກຸ່ມຈະຍັງຄົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າພັກຕົກລົງເປັນຢ່າງອື່ນ. ກົດລະບຽບການຮັກສາຄວາມລັບນັ້ນແມ່ນເລື່ອງຂອງຂໍ້ຕົກລົງການໄກ່ເກ່ຍ, ບໍ່ແມ່ນກົດໝາຍທົ່ວໄປ, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ມັນຈໍາເປັນຕ້ອງຂຽນລົງ.
ເຕັກນິກທີສາມ: ການໄກ່ເກ່ຍການຫັນປ່ຽນ, ບ່ອນທີ່ຄວາມສຳພັນເປັນຈຸດສຳຄັນ
ການໄກ່ເກ່ຍແບບຫັນປ່ຽນມີຈຸດປະສົງສອງຢ່າງກ່ອນທີ່ຈະມຸ່ງໄປສູ່ການຕົກລົງຄື: ການສ້າງຄວາມເຂັ້ມແຂງ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າແຕ່ລະຝ່າຍຈະຟື້ນຟູຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ສາມາດຕັດສິນໃຈດ້ວຍຕົນເອງ, ແລະ ການຮັບຮູ້, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າແຕ່ລະຄົນສາມາດຮັບຮູ້ທັດສະນະຂອງອີກຝ່າຍໜຶ່ງໂດຍບໍ່ຍອມຮັບຂໍ້ດີ. ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍເຝົ້າເບິ່ງຊ່ວງເວລາທີ່ທັງສອງຢ່າງເປັນໄປໄດ້ ແລະ ເຮັດໃຫ້ການສົນທະນາຊ້າລົງເພື່ອປ່ອຍໃຫ້ມັນເກີດຂຶ້ນ, ແທນທີ່ຈະມຸ່ງໄປສູ່ຂໍ້ຕົກລົງ.
ມັນໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງຂອງມັນບ່ອນທີ່ຝ່າຍຕ່າງໆຍັງຈະຕ້ອງໄດ້ຕິດຕໍ່ກັນໃນພາຍຫຼັງ: ຄູ່ຮ່ວມທຸລະກິດທີ່ບໍ່ໄດ້ແຍກກັນ, ທຸລະກິດຄອບຄົວ, ພໍ່ແມ່ຮ່ວມ, ເພື່ອນບ້ານ, ສະພາແຮງງານ ແລະ ຄະນະກຳມະການ. ໃນກໍລະນີເຫຼົ່ານັ້ນ, ຂໍ້ຕົກລົງທີ່ແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ນຳສະເໜີໃນຂະນະທີ່ປ່ອຍໃຫ້ຮູບແບບຍັງຄົງຢູ່ພຽງແຕ່ສ້າງຂໍ້ຂັດແຍ່ງຕໍ່ໄປ. ມັນເປັນເຕັກນິກທີ່ຜິດບ່ອນທີ່ຄວາມສຳພັນສິ້ນສຸດລົງຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະ ຄວາມໄວມີຄວາມສຳຄັນ, ແລະ ມັນເປັນການເໝາະສົມທີ່ບໍ່ດີທີ່ຝ່າຍໜຶ່ງກຳລັງໃຊ້ຂະບວນການເພື່ອຍືດອາຍຸການຕິດຕໍ່. ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການຢ່າຮ້າງຮ່ວມກັນ ອະທິບາຍວິທີການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໃນເລື່ອງຄອບຄົວ.
ເຕັກນິກທີສີ່: ການກວດສອບຄວາມເປັນຈິງແບບປະເມີນຜົນ
ໃນການໄກ່ເກ່ຍແບບປະເມີນຜົນ, ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນທະນາຍຄວາມ, ໃຫ້ທັດສະນະທີ່ມີເຫດຜົນແກ່ບັນດາຝ່າຍກ່ຽວກັບວິທີການປະເມີນຂໍ້ຂັດແຍ່ງໃນສານ ແລະ ການດຳເນີນຄະດີຈະມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ ແລະ ໃຊ້ເວລາເທົ່າໃດ. ມັນຖືກໃຊ້ເມື່ອການເຈລະຈາຢຸດສະງັກລົງຍ້ອນທັດສະນະທີ່ບໍ່ສອດຄ່ອງກັນກ່ຽວກັບຖານະທາງກົດໝາຍແທນທີ່ຈະເປັນອາລົມ, ເຊິ່ງເປັນເລື່ອງປົກກະຕິຂອງຂໍ້ຂັດແຍ່ງທາງການຄ້າ, ການປະກັນໄພ ແລະ ການກໍ່ສ້າງ.
ເຕັກນິກນີ້ມີຄວາມສ່ຽງຫຼາຍທີ່ສຸດໃນຫ້າຢ່າງ, ເພາະວ່າໃນເວລາທີ່ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍໃຫ້ຄວາມຄິດເຫັນ, ຝ່າຍທີ່ໄດ້ຍິນເຄິ່ງໜຶ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບອາດຈະສະຫຼຸບໄດ້ວ່າຜູ້ໄກ່ເກ່ຍບໍ່ມີຄວາມເປັນກາງອີກຕໍ່ໄປ. ສາມມາດຕະການປ້ອງກັນເຮັດໃຫ້ມັນໃຊ້ໄດ້. ຂໍຄວາມຍິນຍອມຢ່າງຊັດເຈນຈາກຝ່າຍຕ່າງໆກ່ອນທີ່ຈະໃຫ້ການປະເມີນໃດໆ, ແລະບັນທຶກຄວາມຍິນຍອມນັ້ນ. ປະເມີນທັງສອງກໍລະນີ, ລວມທັງຈຸດອ່ອນໃນທ່າທີຂອງຝ່າຍທີ່ທ່ານເຫັນໄດ້ຊັດເຈນ. ແລະລະບຸຢ່າງຊັດເຈນວ່ານີ້ແມ່ນການຄາດຄະເນຂອງຜົນໄດ້ຮັບທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນຫຼາຍຢ່າງ, ບໍ່ແມ່ນການຄາດຄະເນ, ແລະການຕັດສິນໃຈຍັງຄົງເປັນຂອງເຂົາເຈົ້າທັງໝົດ. ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍທີ່ບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້ທັງສາມຢ່າງຄວນເປັນຜູ້ອຳນວຍຄວາມສະດວກ.
ເຕັກນິກທີຫ້າ: ການປັບໂຄງສ້າງເລື່ອງລາວຄືນໃໝ່
ຂໍ້ຂັດແຍ່ງຕ່າງໆມັກຈະດຳເນີນໄປດ້ວຍເລື່ອງລາວຕ່າງໆ. ແຕ່ລະຝ່າຍມາພ້ອມກັບບັນຊີກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ໃຜເປັນສາເຫດ ແລະ ສິ່ງທີ່ຈະແກ້ໄຂມັນໃຫ້ຖືກຕ້ອງ, ແລະ ບັນຊີເຫຼົ່ານັ້ນມັກຈະສອດຄ່ອງກັນພາຍໃນ ແລະ ບໍ່ເຂົ້າກັນໄດ້. ເຕັກນິກການເລົ່າເລື່ອງເຮັດວຽກກ່ຽວກັບບັນຊີແທນທີ່ຈະອີງໃສ່ການຮຽກຮ້ອງ: ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍດຶງເອົາແຕ່ລະສະບັບອອກມາຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ຈາກນັ້ນຖາມຄຳຖາມທີ່ເຮັດໃຫ້ມີພື້ນທີ່ສຳລັບບັນຊີທີສາມທີ່ບັນຫາ, ແທນທີ່ຈະເປັນອີກຝ່າຍໜຶ່ງ, ແມ່ນສັດຕູ.
ເຄື່ອງມືທີ່ໃຊ້ໄດ້ຈິງແມ່ນເຄື່ອງມືທຳມະດາ. ຖາມກ່ຽວກັບໄລຍະເວລາທີ່ສາຍພົວພັນໄດ້ຜົນ ແລະ ມີຫຍັງແຕກຕ່າງກັນໃນຕອນນັ້ນ. ຖາມວ່າຄົນພາຍນອກທີ່ເປັນກາງທີ່ເຝົ້າເບິ່ງປະຫວັດສາດທັງໝົດຈະເວົ້າຫຍັງ. ກ່າວຄຳເວົ້າທີ່ເປັນປໍລະປັກຄືນໃໝ່ໃນແງ່ຂອງຄວາມຕ້ອງການທີ່ມັນສະແດງອອກ. ນີ້ແມ່ນເຕັກນິກທີ່ໃຊ້ໄດ້ຜົນຫຼາຍທີ່ສຸດໃນເອກະສານຂ້າມວັດທະນະທຳ ແລະ ສາກົນ, ບ່ອນທີ່ການປະພຶດດຽວກັນມີຄວາມໝາຍທີ່ແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍ, ແລະ ໃນຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ຍືດເຍື້ອມາດົນນານ ບ່ອນທີ່ເຫດການເດີມໄດ້ຖືກຄອບງຳໂດຍປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ຂັດແຍ່ງກ່ຽວກັບມັນ.
ການຮັກສາຄວາມລັບ: ສິ່ງທີ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຕົວຈິງ
ການຮັກສາຄວາມລັບແມ່ນເຫດຜົນທີ່ບັນດາຝ່າຍເວົ້າຢ່າງເສລີໃນການໄກ່ເກ່ຍ, ແລະມັນອ່ອນແອກວ່າທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຄິດ. ບໍ່ມີສິດທິພິເສດທາງວິຊາຊີບຕາມກົດໝາຍທົ່ວໄປສຳລັບຜູ້ໄກ່ເກ່ຍໃນການດຳເນີນຄະດີແພ່ງຂອງໂຮນລັງທີ່ທຽບເທົ່າກັບທະນາຍຄວາມ, ນາຍທະບຽນ ແລະ ທ່ານໝໍ. ສິ່ງທີ່ປົກປ້ອງຂະບວນການດັ່ງກ່າວແມ່ນຂໍ້ຕົກລົງການໄກ່ເກ່ຍເອງ: ບັນດາຝ່າຍ ແລະ ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍໃຫ້ຄຳໝັ້ນສັນຍາເປັນລາຍລັກອັກສອນວ່າຈະບໍ່ເປີດເຜີຍສິ່ງທີ່ເວົ້າ ຫຼື ຜະລິດອອກມາ, ບໍ່ໃຫ້ເອີ້ນຜູ້ໄກ່ເກ່ຍເປັນພະຍານ, ແລະ ບໍ່ໃຫ້ໃຊ້ເອກະສານທີ່ສ້າງຂຶ້ນສຳລັບການໄກ່ເກ່ຍໃນການດຳເນີນຄະດີຕໍ່ມາ. ຄຳໝັ້ນສັນຍານັ້ນແມ່ນສັນຍາ, ແລະ ມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະເສີມສ້າງດ້ວຍຂໍ້ລົງໂທດ, ເພາະວ່າຄ່າເສຍຫາຍສຳລັບການລະເມີດຄວາມໄວ້ວາງໃຈແມ່ນຍາກທີ່ຈະວັດແທກໄດ້.
ຜົນສະທ້ອນຕົວຈິງສອງຢ່າງຈະຕາມມາຄື: ຢ່າເອົາສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ເຈົ້າບໍ່ສາມາດຢູ່ລອດໄດ້ເມື່ອເຫັນເອກະສານອ້າງອີງເຂົ້າມາໃນການໄກ່ເກ່ຍ, ແລະ ໃຫ້ຊັດເຈນກ່ຽວກັບເອກະສານທີ່ກວມເອົາ, ເພາະວ່າເອກະສານທີ່ມີຢູ່ເປັນອິດສະຫຼະຈາກການໄກ່ເກ່ຍຈະບໍ່ກາຍເປັນສິດທິພິເສດໂດຍການຖືກມອບໃຫ້ໃນເອກະສານດຽວ. ສຳລັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງຂ້າມຊາຍແດນພາຍໃນສະຫະພາບເອີຣົບ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດແຍກຕ່າງຫາກສຳລັບຄຳສັ່ງໄກ່ເກ່ຍຂອງເອີຣົບຈະຖືກນຳໃຊ້ ແລະ ໃຫ້ການປົກປ້ອງຂອງຕົນເອງ.
ຈາກຂໍ້ຕົກລົງໄປສູ່ຜົນໄດ້ຮັບທີ່ທ່ານສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້
ການໄກ່ເກ່ຍຈະສິ້ນສຸດລົງ, ຖ້າມັນປະສົບຜົນສຳເລັດ, ໃນຂໍ້ຕົກລົງທີ່ກວ້າງຂວາງພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:900 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ: ຂໍ້ຕົກລົງທີ່ບັນດາຝ່າຍແກ້ໄຂສິ່ງທີ່ບໍ່ແນ່ນອນ ຫຼື ມີຂໍ້ຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງພວກເຂົາ ແລະ ຜູກມັດຕົນເອງກັບການຕົກລົງດັ່ງກ່າວ, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະແຕກຕ່າງຈາກສິ່ງທີ່ກົດໝາຍຈະມອບໃຫ້ພວກເຂົາ. ລັກສະນະສຸດທ້າຍນັ້ນແມ່ນຈຸດແຂງ ແລະ ອັນຕະລາຍຂອງມັນ, ແລະ ມັນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ການຮ່າງສົມຄວນໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈຫຼາຍເທົ່າກັບການໄກ່ເກ່ຍ. ໃຫ້ນິຍາມສິ່ງທີ່ໄດ້ຕົກລົງ ແລະ ສິ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ຕົກລົງ, ຈັດການຢ່າງຊັດເຈນກ່ຽວກັບຄວາມສຳເລັດ ແລະ ການຜ່ອນຜັນເຊິ່ງກັນແລະກັນ, ແລະ ລະບຸສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຖ້າການງວດໜຶ່ງຖືກພາດ. ຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ທີ່ກວ້າງຂວາງແລະສິ່ງທີ່ຕ້ອງສັງເກດເບິ່ງ ຜ່ານຂໍ້ກຳນົດມາດຕະຖານ.
ການຕົກລົງທີ່ໄດ້ລົງນາມແລ້ວນັ້ນບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ດ້ວຍຕົວມັນເອງ. ເພື່ອໃຫ້ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງມີການດຳເນີນຄະດີໃໝ່ ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງມີກຳມະສິດທີ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້: ບໍ່ວ່າຈະເປັນການຕົກລົງດັ່ງກ່າວຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນເອກະສານຮັບຮອງຂອງທະນາຍຄວາມ, ຫຼື ໃນກໍລະນີທີ່ການດຳເນີນຄະດີກຳລັງດຳເນີນຢູ່ແລ້ວ, ສານຈຶ່ງບັນທຶກມັນໄວ້ເພື່ອໃຫ້ບັນທຶກນັ້ນສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້. ຂັ້ນຕອນນັ້ນງ່າຍຕໍ່ການຈັດແຈງໃນເວລານັ້ນ ແລະ ມີລາຄາແພງໃນການສ້ອມແປງຫຼັງຈາກນັ້ນ. ໃຫ້ລະວັງໄລຍະເວລາຈຳກັດເຊັ່ນກັນ. ການເລີ່ມຕົ້ນການໄກ່ເກ່ຍບໍ່ໄດ້ຢຸດໄລຍະເວລາຈຳກັດຂອງໂຮນລັງຈາກການເຮັດວຽກດ້ວຍຕົວມັນເອງ, ສະນັ້ນ ໃນກໍລະນີທີ່ການຮຽກຮ້ອງໃກ້ຈະກຳນົດໃຫ້ທ່ານຂັດຂວາງມັນເປັນລາຍລັກອັກສອນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:317 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງກ່ອນທີ່ການໄກ່ເກ່ຍຈະເລີ່ມຕົ້ນ. ສຳລັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງຂ້າມຊາຍແດນຂອງເອີຣົບ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຈະໂຈະໄລຍະເວລາໃນຂະນະທີ່ການໄກ່ເກ່ຍດຳເນີນໄປ, ເຊິ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ຄວາມແຕກຕ່າງມີຄວາມສຳຄັນ.
ເມື່ອການໄກ່ເກ່ຍແມ່ນເສັ້ນທາງທີ່ຜິດ
ການໄກ່ເກ່ຍບໍ່ແມ່ນຄຳຕອບທົ່ວໄປ, ແລະທີ່ປຶກສາທາງດ້ານກົດໝາຍທີ່ແນະນຳມັນໃນທຸກໆກໍລະນີກໍ່ບໍ່ໄດ້ເພີ່ມເຕີມຫຼາຍ. ມັນເຮັດວຽກບໍ່ດີເມື່ອມີຄວາມບໍ່ສົມດຸນທີ່ຮ້າຍແຮງຂອງອຳນາດ ຫຼື ຂໍ້ມູນທີ່ຂະບວນການບໍ່ສາມາດແກ້ໄຂໄດ້, ບ່ອນທີ່ຝ່າຍໜຶ່ງຕ້ອງການຄຳຕັດສິນທີ່ມີສິດອຳນາດໃນຈຸດຫຼັກການທີ່ຈະຄຸ້ມຄອງກໍລະນີໃນອະນາຄົດ, ບ່ອນທີ່ມາດຕະການຕ້ອງໄດ້ຮັບການດຳເນີນການຢ່າງຮີບດ່ວນ ແລະ ມີພຽງແຕ່ຂັ້ນຕອນການບັນເທົາທຸກຊົ່ວຄາວເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະເຮັດໄດ້, ແລະ ບ່ອນທີ່ພຶດຕິກຳໃນອະດີດເຮັດໃຫ້ມັນບໍ່น่าຈະປະຕິບັດຕາມຂໍ້ຕົກລົງໂດຍສະໝັກໃຈ. ມັນຍັງເປັນຄວາມເໝາະສົມທີ່ບໍ່ດີທີ່ຝ່າຍໜຶ່ງບໍ່ມີອິດສະຫຼະທີ່ຈະຕົກລົງ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ເນື່ອງຈາກບໍລິສັດປະກັນໄພ ຫຼື ຄະນະກຳມະການກຳກັບດູແລເປັນຜູ້ຕັດສິນ.
ໃນເລື່ອງການຈ້າງງານ, ການໄກ່ເກ່ຍມີບົດບາດສະເພາະ, ທັງໃນຂໍ້ຂັດແຍ່ງໃນບ່ອນເຮັດວຽກທົ່ວໄປ ແລະ ບ່ອນທີ່ທ່ານໝໍຂອງບໍລິສັດລະບຸຂໍ້ຂັດແຍ່ງດ້ານແຮງງານທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງການຂາດວຽກຍ້ອນເຈັບປ່ວຍ, ແລະ ມັນມັກຈະເປັນເສັ້ນທາງໄປສູ່ການອອກຈາກການເຈລະຈາແທນທີ່ຈະເປັນການຟ້ອງຮ້ອງ; ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການໄກ່ເກ່ຍໃນຂໍ້ຂັດແຍ່ງດ້ານແຮງງານ ແລະ ການນໍາໃຊ້ການໄກ່ເກ່ຍຢ່າງມີປະສິດທິພາບໃນຂໍ້ຂັດແຍ່ງດ້ານການຈ້າງງານ ເຂົ້າໄປໃນເລື່ອງນັ້ນ. ໃນເລື່ອງຄອບຄົວມັນໃກ້ຄຽງກັບມາດຕະຖານ, ແລະ ສຳລັບພໍ່ແມ່ຂອງເດັກນ້ອຍມັນຜະລິດແຜນການລ້ຽງດູທີ່ສານຮຽກຮ້ອງ, ດັ່ງທີ່ພວກເຮົາກຳນົດໄວ້ໃນ ການຢ່າຮ້າງໂດຍຜ່ານການໄກ່ເກ່ຍ.
ການເລືອກຜູ້ໄກ່ເກ່ຍ ແລະ ການກະກຽມກອງປະຊຸມ
ກວດສອບການລົງທະບຽນກ່ອນ: ການລົງທະບຽນບອກທ່ານວ່າຜູ້ໄກ່ເກ່ຍໄດ້ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການດ້ານການຝຶກອົບຮົມ ແລະ ຕ້ອງປະຕິບັດຕາມລະຫັດການປະພຶດ ແລະ ຂັ້ນຕອນການຮ້ອງຮຽນ. ຈາກນັ້ນກວດສອບຄວາມເໝາະສົມ. ເອກະສານການຄ້າທີ່ມີຂໍ້ຂັດແຍ້ງກ່ຽວກັບການປະເມີນມູນຄ່າຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງມັນຕ້ອງການຜູ້ໄກ່ເກ່ຍທີ່ແຕກຕ່າງຈາກຂໍ້ຂັດແຍ່ງລະຫວ່າງຜູ້ຖືຫຸ້ນທີ່ເປັນພີ່ນ້ອງກັນ. ຖາມໂດຍກົງວ່າຜູ້ໄກ່ເກ່ຍເຮັດວຽກກັບວິທີການໃດຂ້າງເທິງ, ແລະ ເຂົາເຈົ້າຈັດການກັບຄຳຮ້ອງຂໍການປະເມີນແນວໃດ, ເພາະວ່າທ່ານຕ້ອງການຄຳຕອບນັ້ນກ່ອນກອງປະຊຸມແທນທີ່ຈະໃນລະຫວ່າງກອງປະຊຸມ.
ການກະກຽມແມ່ນບ່ອນທີ່ມູນຄ່າຫຼາຍທີ່ສຸດຈະໄດ້ຮັບ ຫຼື ເສຍໄປ. ກຳນົດທາງເລືອກທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງທ່ານຖ້າບໍ່ມີການຕົກລົງກັນ, ໃນເງື່ອນໄຂທີ່ແນ່ນອນ, ລວມທັງຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການດຳເນີນຄະດີຕົວຈິງ ແລະ ໄລຍະເວລາທີ່ມັນຈະໃຊ້ເວລາ. ຕັດສິນໃຈວ່າໃຜຈະເຂົ້າຮ່ວມ ແລະ ຮັບປະກັນວ່າບຸກຄົນນັ້ນສາມາດຜູກມັດຝ່າຍໄດ້ແທ້ໆ. ຕົກລົງລ່ວງໜ້າກ່ຽວກັບຄ່າທຳນຽມ ແລະ ວິທີການແບ່ງປັນ, ກ່ຽວກັບຄວາມລັບ, ແລະ ບໍ່ວ່າຈະມີທີ່ປຶກສາຢູ່ຫຼືບໍ່. ນຳເອົາເອກະສານທີ່ສຳຄັນມານຳ ແລະ ພ້ອມທີ່ຈະອະທິບາຍຄວາມສົນໃຈຂອງທ່ານແທນທີ່ຈະຢືນຢັນການຮຽກຮ້ອງຂອງທ່ານຄືນໃໝ່. ໃນກໍລະນີທີ່ທ່ານມີສິດໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍທີ່ໄດ້ຮັບການອຸດໜູນ, ການໄກ່ເກ່ຍກັບຜູ້ໄກ່ເກ່ຍທີ່ລົງທະບຽນອາດຈະໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງໂດຍການຊ່ວຍເຫຼືອດ້ານການໄກ່ເກ່ຍຈາກຄະນະກຳມະການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍ.
Law & More ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຜູ້ໄກ່ເກ່ຍ ແລະ ທີ່ປຶກສາຄຽງຄູ່ກັບການໄກ່ເກ່ຍ, ໃນເລື່ອງການຄ້າ, ການຈ້າງງານ ແລະ ຄອບຄົວ, ເປັນພາສາໂຮນລັງ ແລະ ພາສາອັງກິດ. ຖ້າທ່ານກຳລັງພິຈາລະນາການໄກ່ເກ່ຍຕໍ່ກັບການດຳເນີນຄະດີ, ໃຫ້ຕິດຕໍ່ພວກເຮົາ ທີມງານໄກ່ເກ່ຍ in Eindhoven or Amsterdam ດັ່ງນັ້ນທາງເລືອກສາມາດເຮັດໄດ້ໂດຍອີງໃສ່ຂໍ້ດີຂອງເອກະສານຂອງທ່ານແທນທີ່ຈະເປັນຄວາມຄາດຫວັງທົ່ວໄປ.
ວິທີການ Law & More ສາມາດຊ່ວຍທ່ານໄດ້ກັບເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໄວ້ໃນພວກເຮົາ ທະນາຍຄວາມພົນລະເຮືອນ ຫນ້າ.
