ເມື່ອທ່ານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຈ່າຍຄ່າລ້ຽງດູໃນປະເທດເນເທີແລນ

ທ່ານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຈ່າຍຄ່າລ້ຽງດູໃນກໍລະນີທີ່ບໍ່ມີພັນທະໃນການລ້ຽງດູເກີດຂຶ້ນ, ຫຼືໃນກໍລະນີທີ່ພັນທະທີ່ມີຢູ່ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໂດຍການດຳເນີນງານຂອງກົດໝາຍ ຫຼື ຕາມຄຳສັ່ງຂອງສານ. ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ, ຄ່າລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດແມ່ນຕ້ອງຈ່າຍຫຼັງຈາກແຕ່ງງານ ຫຼື ລົງທະບຽນຄູ່ສົມລົດແລ້ວເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ເຄີຍຫຼັງຈາກການຢູ່ຮ່ວມກັນໂດຍບໍ່ມີການແຕ່ງງານໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ຕົກລົງໃດໆ, ແລະ ມັນຈະສິ້ນສຸດລົງເມື່ອໄລຍະເວລາຕາມກົດໝາຍໝົດອາຍຸ, ເມື່ອຜູ້ຮັບແຕ່ງງານໃໝ່ ຫຼື ຢູ່ຮ່ວມກັນກັບຄົນອື່ນຄືກັບວ່າແຕ່ງງານແລ້ວພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1:160 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ (BW), ຫຼື ເມື່ອອະດີດຄູ່ສົມລົດເສຍຊີວິດ. ຄ່າລ້ຽງດູລູກແມ່ນປະຕິບັດຕາມກົດລະບຽບທີ່ແຕກຕ່າງກັນໝົດ ແລະ ບໍ່ສາມາດຍົກເວັ້ນໄດ້.

ບົດຄວາມນີ້ກ່າວເຖິງພຽງແຕ່ເຫດຜົນທີ່ບໍ່ມີພັນທະໃນການລ້ຽງດູ ຫຼື ສິ້ນສຸດລົງ. ວິທີການຄິດໄລ່ຄ່າລ້ຽງດູ, ໄລຍະເວລາທີ່ປົກກະຕິແລ້ວມັນດຳເນີນໄປ ແລະ ວິທີການກຳນົດຈຳນວນເງິນແມ່ນໄດ້ກວມເອົາຢູ່ໃນ ຄູ່ມືທີ່ສົມບູນຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບການລ້ຽງດູລູກ ແລະ ຄູ່ສົມລົດໃນປະເທດເນເທີແລນ . ອ່ານກ່ອນຖ້າຄຳຖາມຂອງທ່ານແມ່ນຈຳນວນເທົ່າໃດ; ອ່ານອັນນີ້ຖ້າຄຳຖາມຂອງທ່ານແມ່ນວ່າມີສິ່ງໃດເປັນໜີ້ຫຼືບໍ່.

ເມື່ອບໍ່ມີພັນທະໃນການບຳລຸງຮັກສາຕັ້ງແຕ່ຕອນທຳອິດ

ມີຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພັນທະທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ ແລະ ພັນທະທີ່ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ, ແລະ ມັນຕັດສິນໃຈວ່າຂັ້ນຕອນໃດທີ່ທ່ານຕ້ອງການ. ບອກພວກເຮົາກ່ຽວກັບສະຖານະການຂອງທ່ານ. ພວກເຮົາຈະແຈ້ງໃຫ້ທ່ານຊາບທາງເລືອກຂອງທ່ານພາຍໃນໜຶ່ງມື້ເຮັດວຽກ. ຖ້າອັນໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ, ທ່ານອາດຈະຍັງຕ້ອງການການຕັດສິນໃຈ ຫຼື ຂໍ້ຕົກລົງເພື່ອສ້າງຕັ້ງສິ່ງນັ້ນ, ເພາະວ່າຄຳສັ່ງຮັກສາຍັງຄົງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຈົນກວ່າມັນຈະຖືກຍົກເລີກ.

ການດູແລຮັກສາຄູ່ສົມລົດພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງໝາຍເຖິງການແຕ່ງງານ ຫຼື ການຈົດທະບຽນຄູ່ສົມລົດ. ຄູ່ຮ່ວມຊີວິດທີ່ຢູ່ຮ່ວມກັນໂດຍບໍ່ມີທັງສອງຢ່າງ, ບໍ່ວ່າຈະດົນປານໃດ, ກໍ່ບໍ່ເປັນໜີ້ບຸນຄຸນເຊິ່ງກັນແລະກັນຫຼັງຈາກການແຍກກັນ. ຂໍ້ຍົກເວັ້ນພຽງຢ່າງດຽວແມ່ນຂໍ້ກຳນົດການຮັກສາໃນຂໍ້ຕົກລົງການຢູ່ຮ່ວມກັນ, ເຊິ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ເປັນສັນຍາ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນການດູແລຮັກສາຄູ່ສົມລົດໃນຄວາມໝາຍທາງກົດໝາຍ, ສະນັ້ນກົດລະບຽບທາງກົດໝາຍກ່ຽວກັບໄລຍະເວລາ ແລະ ການຢູ່ຮ່ວມກັນກັບຄູ່ຮ່ວມຊີວິດໃໝ່ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ກັບມັນ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າຂໍ້ຕົກລົງໄດ້ກຳນົດໄວ້.

ພັນທະບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນພຽງແຕ່ຍ້ອນວ່າອະດີດຄູ່ສົມລົດຄົນໜຶ່ງມີລາຍໄດ້ຫຼາຍກວ່າອີກຄົນໜຶ່ງ. ຕ້ອງມີເງື່ອນໄຂສະສົມສອງຢ່າງຄື: ຜູ້ທີ່ຮຽກຮ້ອງຄ່າລ້ຽງດູຕ້ອງຂາດລາຍໄດ້ພຽງພໍທີ່ຈະລ້ຽງຕົນເອງ ແລະ ບໍ່ສາມາດຄາດຫວັງໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນວ່າຈະໄດ້ຮັບມັນ, ແລະ ອີກຄົນໜຶ່ງຕ້ອງມີຄວາມສາມາດໃນການຈ່າຍ. ຖ້າອັນໃດອັນໜຶ່ງລົ້ມເຫຼວ, ຈະບໍ່ມີການຈ່າຍຄ່າລ້ຽງດູ. ຜູ້ຈ່າຍເງິນທີ່ມີລາຍໄດ້ຫຼຸດລົງຫຼາຍຈົນການຈ່າຍເງິນຄ່າລ້ຽງດູຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຕໍ່າກວ່າລະດັບຕໍ່າສຸດທີ່ສານຄິດໄລ່ວ່າຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການດຳລົງຊີວິດທີ່ຈຳເປັນ, ໃນພາສາຂອງການປະຕິບັດຂອງໂຮນລັງ, ບໍ່ມີຄ່າ draagkracht, ແລະ ຄ່າລ້ຽງດູຖືກກຳນົດໄວ້ທີ່ສູນ.

ອະດີດຄູ່ສົມລົດອາດຈະຕົກລົງເຫັນດີວ່າຈະບໍ່ມີການຈ່າຍຄ່າລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດເລີຍ. ມາດຕາ 1:158 BW ອະນຸຍາດໃຫ້ມີການຕົກລົງດັ່ງກ່າວກ່ອນ ຫຼື ໃນເວລາຢ່າຮ້າງ, ແລະ ມັນຖືກບັນທຶກໄວ້ໂດຍທົ່ວໄປໃນສັນຍາຢ່າຮ້າງ. ການຍົກເວັ້ນນັ້ນຖືກຕ້ອງ, ແລະ ມັນສາມາດເສີມດ້ວຍຂໍ້ກຳນົດທີ່ບໍ່ດັດແປງ, ເຊິ່ງສານຈະຍົກເລີກໄດ້ພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີທີ່ການປ່ຽນແປງສະຖານະການຮຸນແຮງຫຼາຍຈົນການຖືເອົາຝ່າຍຕ່າງໆເປັນທີ່ຍອມຮັບບໍ່ໄດ້ຕາມມາດຕະຖານຂອງຄວາມສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳ. ນີ້ແມ່ນຂອບເຂດທີ່ສູງໂດຍເຈດຕະນາ, ແລະ ມັນເປັນເຫດຜົນທີ່ການຍົກເວັ້ນຄ່າລ້ຽງດູຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະເຈລະຈາຢ່າງລະມັດລະວັງແທນທີ່ຈະຍອມຮັບເປັນຕົວຢ່າງ.

ຄ່າລ້ຽງດູເດັກແມ່ນຂໍ້ຍົກເວັ້ນສຳລັບເກືອບທັງໝົດນີ້. ພໍ່ແມ່ບໍ່ສາມາດຍົກເວັ້ນມັນໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ເພາະວ່າມັນມີຢູ່ໃນຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກແທນທີ່ຈະເປັນຂອງພໍ່ແມ່, ແລະຂໍ້ຕົກລົງລະຫວ່າງພໍ່ແມ່ທີ່ຈະບໍ່ມີການຈ່າຍຄ່າລ້ຽງດູເດັກບໍ່ໄດ້ຜູກມັດເດັກ ແລະ ສານສາມາດຍົກເລີກໄດ້. ການສົມມຸດຕິຖານກ່ຽວກັບຜູ້ທີ່ເປັນໜີ້ມັນກໍ່ມັກຈະຜິດ, ແລະນັ້ນແມ່ນຫົວຂໍ້ຂອງພາກແຍກຕ່າງຫາກຂ້າງລຸ່ມນີ້.

ເຫດຜົນທີ່ການລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດສິ້ນສຸດລົງ

ເມື່ອການລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດໄດ້ຮັບການຕົກລົງ ຫຼື ສັ່ງແລ້ວ, ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງໄດ້ກຳນົດເຫດຜົນຈຳນວນໜຶ່ງທີ່ມັນຈະສິ້ນສຸດລົງ. ສີ່ຢ່າງໃນນັ້ນດຳເນີນການຕາມກົດໝາຍ ແລະ ໜຶ່ງຢ່າງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຕັດສິນໃຈ.

ຂໍ້ທຳອິດແມ່ນການໝົດອາຍຸຂອງໄລຍະເວລາຕາມກົດໝາຍ. ຂໍ້ທີສອງແມ່ນການເສຍຊີວິດຂອງອະດີດຄູ່ຄອງຄົນໃດຄົນໜຶ່ງ: ພັນທະດັ່ງກ່າວແມ່ນສ່ວນຕົວ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຜ່ານໄປສູ່ຊັບສິນຂອງຜູ້ທີ່ເປັນໜີ້ມັນ, ແລະ ມັນຈະບໍ່ສືບຕໍ່ເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງຜູ້ສືບທອດຂອງຜູ້ທີ່ມີສິດໄດ້ຮັບມັນ. ຂໍ້ທີສາມແມ່ນການແຕ່ງງານໃໝ່ຂອງຜູ້ຮັບ, ຫຼື ການເຂົ້າສູ່ຄູ່ຮ່ວມທຸລະກິດທີ່ໄດ້ລົງທະບຽນໃໝ່. ຂໍ້ທີສີ່ແມ່ນການຢູ່ຮ່ວມກັນໂດຍຜູ້ຮັບກັບບຸກຄົນອື່ນຄືກັບວ່າພວກເຂົາແຕ່ງງານແລ້ວ, ເຊິ່ງໄດ້ກ່າວເຖິງຢ່າງລະອຽດຂ້າງລຸ່ມນີ້. ເຫດຜົນທີຫ້າບໍ່ແມ່ນອັດຕະໂນມັດເລີຍ: ການປ່ຽນແປງສະຖານະການທີ່ເຮັດໃຫ້ຄຳສັ່ງທີ່ມີຢູ່ບໍ່ຕອບສະໜອງມາດຕະຖານທາງກົດໝາຍອີກຕໍ່ໄປ, ເຊິ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຍື່ນຄຳຮ້ອງຕໍ່ສານ.

ສອງຄວາມເຊື່ອທີ່ແຜ່ລາມຢ່າງກວ້າງຂວາງແມ່ນຜິດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນເສຍເງິນ. ເງິນລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດບໍ່ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໂດຍອັດຕະໂນມັດເມື່ອຜູ້ຮັບເງິນຮອດອາຍຸບຳນານຂອງລັດ; ເງິນບຳນານອາດຈະປ່ຽນແປງການຄິດໄລ່ ແລະ ໃຫ້ເຫດຜົນໃນການຍື່ນຄຳຮ້ອງຂໍຫຼຸດຜ່ອນ ຫຼື ຢຸດຕິເງິນລ້ຽງດູ, ແຕ່ບໍ່ມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນດ້ວຍຕົວມັນເອງ. ແລະ ເງິນລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດບໍ່ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເພາະວ່າຜູ້ຮັບເງິນໄດ້ພົບວຽກເຮັດງານທຳແລ້ວ: ການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງລາຍໄດ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຈະຂໍໃຫ້ສານປ່ຽນແປງຄຳສັ່ງ, ບໍ່ແມ່ນໃບອະນຸຍາດໃຫ້ຢຸດຈ່າຍເງິນ.

ການຢູ່ຮ່ວມກັນກັບຄົນອື່ນຄືກັບວ່າແຕ່ງງານແລ້ວ: ມາດຕາ 1:160 BW

ມາດຕາ 1:160 BW ເປັນເຫດຜົນທີ່ຖືກກ່າວເຖິງເລື້ອຍໆທີ່ສຸດ ແລະ ຖືກເຂົ້າໃຈຜິດເລື້ອຍໆທີ່ສຸດ. ມັນກຳນົດວ່າພັນທະໃນການຮັກສາຈະສິ້ນສຸດລົງເມື່ອຜູ້ຮັບແຕ່ງງານໃໝ່, ເຂົ້າຮ່ວມເປັນຄູ່ຮ່ວມຊີວິດທີ່ໄດ້ລົງທະບຽນ, ຫຼື ເລີ່ມຢູ່ກັບຄົນອື່ນຄືກັບວ່າພວກເຂົາແຕ່ງງານແລ້ວ. ຜົນສະທ້ອນແມ່ນຮ້າຍແຮງ ແລະ ຖາວອນ: ພັນທະດັ່ງກ່າວຈະສິ້ນສຸດລົງໂດຍການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍ ແລະ ຈະບໍ່ຟື້ນຟູຄືນມາໃໝ່ຖ້າຄວາມສຳພັນໃໝ່ສິ້ນສຸດລົງໃນພາຍຫຼັງ.

ເນື່ອງຈາກຜົນສະທ້ອນມີຄວາມກວ້າງຂວາງຫຼາຍ, ສານສູງສຸດຈຶ່ງໃຊ້ຂໍ້ກຳນົດດັ່ງກ່າວຢ່າງຈຳກັດ, ແລະ ຂໍ້ກຳນົດແມ່ນສະສົມ. ຕ້ອງມີຄວາມສຳພັນທາງດ້ານອາລົມໃນໄລຍະເວລາໜຶ່ງ; ຄູ່ຮັກຕ້ອງຢູ່ຮ່ວມກັນ; ພວກເຂົາຕ້ອງດຳເນີນຄົວເຮືອນຮ່ວມກັນ; ແລະ ຕ້ອງມີຄວາມເປັນຫ່ວງເຊິ່ງກັນແລະກັນ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າພວກເຂົາປະກອບສ່ວນເຊິ່ງກັນແລະກັນໃນຮູບແບບ ຫຼື ທາງດ້ານການເງິນ. ຄວາມສຳພັນທີ່ຄູ່ຮັກຮັກສາເຮືອນຂອງຕົນເອງ, ຫຼື ຜູ້ທີ່ພຽງແຕ່ພັກຢູ່ເປັນປະຈຳ, ບໍ່ໄດ້ຜ່ານການທົດສອບ. ຂໍ້ຕົກລົງການຢູ່ຮ່ວມກັນລະຫວ່າງຜູ້ຮັບ ແລະ ຄູ່ຮັກໃໝ່ກໍ່ບໍ່ໄດ້ແກ້ໄຂບັນຫາໂດຍອັດຕະໂນມັດ, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນເປັນຫຼັກຖານທີ່ມີພະລັງ.

ພາລະໃນການພິສູດແມ່ນຂຶ້ນກັບຜູ້ທີ່ຕ້ອງການຢຸດການຈ່າຍເງິນ, ແລະມັນເປັນພາລະທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ. ການລົງທະບຽນຢູ່ທີ່ຢູ່ດຽວກັນໃນບັນທຶກຂອງເທດສະບານແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ, ບໍ່ແມ່ນຫຼັກຖານ; ຜູ້ຮັບທີ່ຕັ້ງໃຈເກັບຮັກສາການລົງທະບຽນແຍກຕ່າງຫາກຍັງສາມາດຕົກຢູ່ໃນມາດຕາ, ແລະຜູ້ທີ່ລົງທະບຽນຮ່ວມກັນຍັງສາມາດຕົກຢູ່ນອກມາດຕາໄດ້. ໃນທາງປະຕິບັດຫຼັກຖານແມ່ນສ້າງຂຶ້ນຈາກລາຍງານທະນາຄານ, ການຊື້ຮ່ວມກັນ, ສື່ສັງຄົມ, ລາຍງານຈາກເພື່ອນບ້ານ ແລະ, ໃນກໍລະນີທີ່ສັດສ່ວນ ແລະ ຖືກກົດໝາຍ, ການສັງເກດ. ມາດຕາ 1:160 BW ບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ກັບຄ່າລ້ຽງດູເດັກ: ຄວາມສຳພັນໃໝ່ຂອງພໍ່ແມ່ຜູ້ຮັບບໍ່ມີຜົນກະທົບຕໍ່ພັນທະຕໍ່ເດັກ.

ໄລຍະເວລາການລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດດຳເນີນໄປຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 1 ມັງກອນ 2020 ເປັນຕົ້ນໄປ

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປະຕິຮູບຄ່າລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດ (Wet herziening partneralimentatie) ໃຊ້ໄດ້ກັບຄຳຮ້ອງຂໍຢ່າຮ້າງທີ່ຍື່ນໃນວັນທີ 1 ມັງກອນ 2020 ຫຼືຫຼັງຈາກນັ້ນ. ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍດັ່ງກ່າວ, ຄ່າລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດຈະດຳເນີນໄປເປັນເວລາເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງໄລຍະເວລາແຕ່ງງານ, ໂດຍມີໄລຍະເວລາສູງສຸດຫ້າປີ. ກ່ອນວັນທີດັ່ງກ່າວ, ໄລຍະເວລາມາດຕະຖານສູງສຸດແມ່ນສິບສອງປີ, ແລະກໍລະນີທີ່ກົດໝາຍເກົ່າຄວບຄຸມຍັງຄົງຮັກສາລະບອບດັ່ງກ່າວໄວ້.

ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນສາມຢ່າງທີ່ຍືດໄລຍະເວລາອອກໄປ, ແລະພວກມັນມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍກວ່າກົດລະບຽບຫຼັກ. ໃນກໍລະນີທີ່ການແຕ່ງງານມີລູກທີ່ຍັງບໍ່ທັນຮອດອາຍຸສິບສອງປີ, ການລ້ຽງດູຈະດຳເນີນໄປຈົນກວ່າລູກຄົນນ້ອຍຈະມີອາຍຸສິບສອງປີ. ໃນກໍລະນີທີ່ການແຕ່ງງານມີຢ່າງໜ້ອຍສິບຫ້າປີ ແລະ ຜູ້ຮັບຈະຮອດອາຍຸບຳນານຂອງລັດພາຍໃນສິບປີ, ການລ້ຽງດູຈະດຳເນີນໄປຈົນກວ່າຈະຮອດອາຍຸນັ້ນ. ແລະ ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ຮັບເກີດໃນວັນທີ 1 ມັງກອນ 1970 ຫຼື ກ່ອນນັ້ນ ແລະ ການແຕ່ງງານມີຢ່າງໜ້ອຍສິບຫ້າປີ, ແຕ່ອາຍຸບຳນານຂອງລັດຢູ່ໄກກວ່າ, ໄລຍະເວລາແມ່ນສິບປີ. ໃນກໍລະນີທີ່ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຢ່າງ, ໄລຍະເວລາທີ່ຍາວທີ່ສຸດຈະມີຜົນ.

ນອກນັ້ນຍັງມີຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກອີກດ້ວຍ. ຕາມຄຳຮ້ອງຂໍຂອງຜູ້ຮັບ, ສານອາດຈະຕໍ່ໄລຍະເວລາທີ່ການຢຸດຕິການບຳລຸງຮັກສາຈະກວ້າງຂວາງເກີນໄປຈົນບໍ່ສາມາດຮຽກຮ້ອງໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນຈາກເຂົາເຈົ້າ. ຄຳຮ້ອງຂໍດັ່ງກ່າວຕ້ອງເຮັດກ່ອນໄລຍະເວລາໝົດອາຍຸ, ເຊິ່ງເປັນເສັ້ນຕາຍທີ່ຜູ້ຮັບແທນທີ່ຈະຕ້ອງຕິດຕາມ, ແລະ ການຕໍ່ເວລາທີ່ໄດ້ຮັບໂດຍອີງໃສ່ນີ້ສາມາດມີເວລາຈຳກັດໄດ້.

ສຸດທ້າຍ, ບັນດາຝ່າຍສາມາດແຍກອອກຈາກໄລຍະເວລາຕາມກົດໝາຍໄດ້ໂດຍການຕົກລົງກັນ, ໃນທິດທາງໃດກໍໄດ້. ສັນຍາຢ່າຮ້າງອາດຈະກຳນົດໄລຍະເວລາທີ່ສັ້ນກວ່າ, ຍາວກວ່າ ຫຼື ບໍ່ມີເລີຍ, ແລະ ບ່ອນທີ່ມັນມີ, ສັນຍາແທນທີ່ຈະເປັນກົດໝາຍຄວບຄຸມ. ການກວດສອບສິ່ງທີ່ສັນຍາຂອງທ່ານເອງກ່າວແມ່ນຂັ້ນຕອນທຳອິດໃນບັນຫາໃດໆກ່ຽວກັບໄລຍະເວລາ, ແລະ ມັນເປັນຂັ້ນຕອນທີ່ມັກຂ້າມໄປ. ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ເວລາທີ່ພັນທະການຮັກສາສິ້ນສຸດ ລົງກຳນົດກົດລະບຽບການກຳນົດເວລາໃນລາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມ.

ເມື່ອບໍ່ຕ້ອງຈ່າຍຄ່າລ້ຽງດູເດັກ

ການລ້ຽງດູເດັກສິ້ນສຸດລົງໃນສະຖານະການໜ້ອຍກວ່າທີ່ຜູ້ຈ່າຍເງິນຫວັງໄວ້, ແລະກຸ່ມຄົນທີ່ເປັນໜີ້ມັນກວ້າງຂວາງກວ່າທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຄາດຫວັງ.

ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຜູ້ທີ່ເປັນໜີ້ບຸນຄຸນ. ພໍ່ແມ່ຕາມກົດໝາຍມີໜີ້ສິນລ້ຽງດູລູກຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແຕ່ພໍ່ຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດລູກກໍ່ມີໜີ້ສິນເຊັ່ນກັນ ເຖິງແມ່ນວ່າລາວບໍ່ເຄີຍຮັບຮູ້ກໍຕາມ, ແລະຄູ່ຮ່ວມຊີວິດທີ່ຍິນຍອມໃຫ້ມີການຖືພາກໍ່ມີໜີ້ສິນເຊັ່ນກັນ. ພໍ່ລ້ຽງມີໜີ້ສິນລ້ຽງດູລູກຂອງຄູ່ສົມລົດ ຫຼື ຄູ່ຮ່ວມຊີວິດທີ່ຈົດທະບຽນແລ້ວ ເຊິ່ງເປັນຂອງຄອບຄົວຂອງເຂົາເຈົ້າໃນລະຫວ່າງການແຕ່ງງານ ຫຼື ການເປັນຄູ່ຮ່ວມງານນັ້ນ, ພ້ອມກັບພໍ່ແມ່ຕາມກົດໝາຍ. ການສະຫຼຸບທີ່ວ່າບໍ່ມີໜີ້ສິນລ້ຽງດູເພາະວ່າບໍ່ມີການເປັນພໍ່ແມ່ຕາມກົດໝາຍຈຶ່ງມັກຈະຜິດ, ແລະ ມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະກວດສອບກ່ອນທີ່ຈະດຳເນີນການ.

ດຽວນີ້ໄລຍະເວລາ. ຈົນກວ່າເດັກຈະມີອາຍຸສິບແປດປີ, ພໍ່ແມ່ທັງສອງຝ່າຍຈະປະກອບສ່ວນຕາມອັດຕາສ່ວນຂອງເຂົາເຈົ້າ. ລະຫວ່າງອາຍຸສິບແປດປີຫາຊາວເອັດປີ, ພັນທະຍັງສືບຕໍ່ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1:395a BW, ແລະນີ້ແມ່ນຈຸດທີ່ມັກຖືກລະບຸຜິດ: ມັນໃຊ້ໄດ້ບໍ່ວ່າໄວໜຸ່ມຈະຮຽນຢູ່ຫຼືບໍ່, ແລະໄວໜຸ່ມບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຕ້ອງການໃນຄວາມໝາຍທຳມະດາ. ວຽກເຮັດງານທຳຂ້າງຄຽງຈະຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຈຳນວນເງິນແຕ່ບໍ່ໄດ້ລົບລ້າງພັນທະນັ້ນດ້ວຍຕົວມັນເອງ. ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຊາວເອັດປີເປັນຕົ້ນໄປ, ການລ້ຽງດູຈະເປັນໜີ້ພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີທີ່ເດັກບໍ່ສາມາດລ້ຽງດູຕົນເອງໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນຍ້ອນຄວາມພິການ.

ມີສາມເຫດຜົນທີ່ແທ້ຈິງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄ່າລ້ຽງດູລູກສິ້ນສຸດລົງ ຫຼື ຖືກຫຼຸດລົງເປັນສູນ. ເດັກຈະກາຍເປັນເອກະລາດທາງດ້ານການເງິນ, ເຊິ່ງສຳລັບໄວໜຸ່ມທີ່ມີອາຍຸລະຫວ່າງສິບແປດຫາຊາວເອັດປີໝາຍເຖິງລາຍໄດ້ທີ່ຄອບຄຸມຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການດຳລົງຊີວິດຂອງຕົນເອງ. ພໍ່ແມ່ທີ່ຈ່າຍເງິນຈະສູນເສຍຄວາມສາມາດໃນການຈ່າຍ, ເຊິ່ງໃນກໍລະນີນີ້ສານສາມາດກຳນົດຄ່າປະກອບສ່ວນເປັນສູນ, ເຖິງແມ່ນວ່າພໍ່ແມ່ຄາດວ່າຈະມີຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງຈິງຈັງເພື່ອຫາເງິນ ແລະ ການຫຼຸດຜ່ອນລາຍໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງຈະບໍ່ຖືກຍອມຮັບ. ຫຼື ເດັກ ຫຼື ພໍ່ແມ່ເສຍຊີວິດ. ໃຫ້ສັງເກດວ່າຕັ້ງແຕ່ອາຍຸສິບແປດປີເປັນຕົ້ນໄປ ໄວໜຸ່ມແມ່ນເຈົ້າໜີ້: ຄ່າລ້ຽງດູຕ້ອງຈ່າຍໃຫ້ພວກເຂົາ ແລະ ບໍ່ແມ່ນພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ, ແລະ ຄຳຮ້ອງຂໍປ່ຽນແປງໃດໆກໍ່ຕ້ອງໄດ້ຍື່ນຕໍ່ພວກເຂົາ.

ການປ່ຽນແປງ ຫຼື ການຢຸດຕິຄຳສັ່ງບຳລຸງຮັກສາທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ

ຄຳສັ່ງ ຫຼື ຂໍ້ຕົກລົງທີ່ຈົດທະບຽນແລ້ວຍັງຄົງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ຈົນກວ່າມັນຈະມີການປ່ຽນແປງ. ນັ້ນແມ່ນຫົວໃຈທີ່ເປັນປະໂຫຍດຂອງເລື່ອງ: ເຖິງແມ່ນວ່າມີເຫດຜົນສຳລັບການຢຸດຕິຢ່າງຈະແຈ້ງ, ຜູ້ຮັບສາມາດສືບຕໍ່ບັງຄັບໃຊ້ຜ່ານເຈົ້າໜ້າທີ່ຕຳຫຼວດ ຫຼື ຜ່ານອົງການເກັບເງິນຮັກສາແຫ່ງຊາດ (LBIO) ຈົນກວ່າຕຳແໜ່ງດັ່ງກ່າວຈະຖືກກຳນົດໃຫ້ເປັນລະບຽບ, ແລະ ໜີ້ຄ້າງຊຳລະຈະເພີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາດຽວກັນພ້ອມກັບການດັດສະນີປະຈຳປີຕາມກົດໝາຍ.

ມາດຕາ 1:401 BW ກຳນົດສອງເສັ້ນທາງ. ເງິນອຸດໜູນສາມາດປ່ຽນແປງ ຫຼື ຖອນຄືນໄດ້ໃນກໍລະນີທີ່ມັນບໍ່ຕອບສະໜອງມາດຕະຖານທາງກົດໝາຍເນື່ອງຈາກການປ່ຽນແປງຂອງສະຖານະການ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນການສູນເສຍວຽກເຮັດງານທຳ, ພັນທະໃນການບຳລຸງຮັກສາໃໝ່ຕໍ່ຄອບຄົວໃໝ່, ການເຈັບປ່ວຍໄລຍະຍາວ ຫຼື ການເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນລາຍໄດ້ຂອງຜູ້ຮັບ. ມັນຍັງສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້ໃນກໍລະນີທີ່ການຕັດສິນໃຈເດີມແມ່ນອີງໃສ່ຂໍ້ມູນທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຫຼື ບໍ່ຄົບຖ້ວນຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ, ເຊິ່ງເປັນເສັ້ນທາງທີ່ຈະໄປບ່ອນທີ່ລາຍໄດ້ຖືກປິດບັງໄວ້ໃນເວລານັ້ນ.

ຂັ້ນຕອນດັ່ງກ່າວແມ່ນການຍື່ນຄຳຮ້ອງຕໍ່ສານເມືອງ, ເຊິ່ງທັງສອງຝ່າຍຕ້ອງມີທະນາຍຄວາມເປັນຕົວແທນ. ສານສາມາດໃຫ້ຜົນການປ່ຽນແປງຍ້ອນຫຼັງໄດ້, ແຕ່ມັນໃຊ້ຄວາມຍັບຍັ້ງໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ຮັບເງິນໄດ້ໃຊ້ຈ່າຍເງິນແລ້ວ, ສະນັ້ນການລໍຖ້າບໍ່ຄ່ອຍຈະປັບປຸງຜົນໄດ້ຮັບ. ໃນກໍລະນີທີ່ບັນດາຝ່າຍສາມາດຕົກລົງກັນໄດ້, ການຕົກລົງທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນຂໍ້ຕົກລົງໃໝ່ ແລະ ດີກວ່ານັ້ນ, ການຢືນຢັນໂດຍສານໃນຄຳສັ່ງຍິນຍອມແມ່ນໄວ ແລະ ລາຄາຖືກກວ່າການພິຈາລະນາຄະດີທີ່ມີການໂຕ້ແຍ້ງ; ການໄກ່ເກ່ຍ ມັກຈະເປັນບາດກ້າວທຳອິດທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ.

ຈຸດໜຶ່ງຂອງຄວາມແຕກຕ່າງເລັກນ້ອຍແມ່ນຄວນກ່າວເຖິງຢ່າງຊັດເຈນ. ໃນກໍລະນີທີ່ມາດຕາ 1:160 BW ນຳໃຊ້, ພັນທະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໂດຍການດຳເນີນງານຂອງກົດໝາຍ ແລະ ບໍ່ມີການຕັດສິນຂອງສານທີ່ສ້າງຜົນກະທົບນັ້ນ; ການຈ່າຍເງິນທີ່ເຮັດຫຼັງຈາກເວລານັ້ນບໍ່ແມ່ນໜີ້ສິນ ແລະ ໂດຍຫຼັກການແລ້ວສາມາດຮຽກຄືນໄດ້ວ່າເປັນການຈ່າຍເງິນທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ, ເຖິງແມ່ນວ່າສານຈະໃຊ້ມາດຕະການຈຳກັດຢູ່ທີ່ນີ້ເຊັ່ນກັນ. ນັ້ນບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການຢຸດພຽງຝ່າຍດຽວເປັນສິ່ງສະຫລາດ. ຜູ້ຈ່າຍມີພາລະໃນການພິສູດການຢູ່ຮ່ວມກັນ, ແລະ ຖ້າຫຼັກຖານບໍ່ຄົບຖ້ວນ ເງິນທີ່ຄ້າງຊຳລະ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການບັງຄັບໃຊ້ ແລະ ດອກເບ້ຍທັງໝົດຈະຕົກຢູ່ກັບຜູ້ຈ່າຍ. ລຳດັບທີ່ຖືກຕ້ອງແມ່ນການລວບລວມຫຼັກຖານ, ຍື່ນຄຳຮ້ອງຕໍ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງເປັນລາຍລັກອັກສອນ, ແລະ ຍື່ນຄຳຮ້ອງຕໍ່ສານເພື່ອຂໍຄຳປະກາດຖ້າມີການໂຕ້ຖຽງ.

ພາບລວມ: ເມື່ອບໍ່ຕ້ອງມີການບຳລຸງຮັກສາ

ຄວາມຜິດພາດທີ່ເຮັດໃຫ້ເສຍເງິນ

ຄວາມຜິດພາດທີ່ແພງທີ່ສຸດແມ່ນການຢຸດການຈ່າຍເງິນໂດຍບໍ່ໄດ້ຢືນຢັນເຫດຜົນ. ຄຳສັ່ງຍັງຄົງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້, LBIO ຈະເກັບເງິນຄ້າງຊຳລະລວມທັງຄ່າທຳນຽມເພີ່ມເຕີມ, ແລະ ເອກະສານຕິດຂັດກ່ຽວກັບຄ່າຈ້າງຈະໄປເຖິງນາຍຈ້າງຂອງທ່ານ. ໃນກໍລະນີທີ່ທ່ານໝັ້ນໃຈວ່າມີເຫດຜົນ, ໃຫ້ຂຽນເປັນລາຍລັກອັກສອນ, ຢຸດພຽງແຕ່ຕາມຄຳແນະນຳ, ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນຂັ້ນຕອນທັນທີແທນທີ່ຈະລໍຖ້າເບິ່ງວ່າມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນຫຼືບໍ່.

ອັນທີສອງແມ່ນການຊັກຊ້າ. ຄຳຮ້ອງຂໍປ່ຽນແປງຄ່າບຳລຸງຮັກສາປົກກະຕິແລ້ວຈະມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ນັບແຕ່ວັນທີ່ຍື່ນຢ່າງໄວທີ່ສຸດ, ແລະສານບໍ່ຢາກສັ່ງໃຫ້ຊຳລະເງິນບຳລຸງຮັກສາທີ່ໄດ້ໃຊ້ໄປແລ້ວ. ທຸກໆເດືອນລະຫວ່າງການປ່ຽນແປງສະຖານະການ ແລະ ການຍື່ນຄຳຮ້ອງແມ່ນເດືອນທີ່ທ່ານບໍ່น่าຈະໄດ້ຮັບເງິນຄືນ.

ອັນທີສາມແມ່ນຄວາມສັບສົນຂອງຄ່າລ້ຽງດູສອງປະເພດ. ໄລຍະເວລາຕາມກົດໝາຍ, ການຍົກເວັ້ນມາດຕາ 1:158 BW ແລະ ການສິ້ນສຸດມາດຕາ 1:160 BW ລ້ວນແຕ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄ່າລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດເທົ່ານັ້ນ. ບໍ່ມີອັນໃດທີ່ແຕະຕ້ອງພັນທະຕໍ່ເດັກ, ແລະ ການໂຕ້ຖຽງທີ່ປະສົມປະສານສອງຢ່າງນີ້ບໍ່ຄ່ອຍຈະລອດພົ້ນຈາກການພິຈາລະນາຄະດີຄັ້ງທຳອິດ.

ຂໍ້ທີສີ່ແມ່ນການລືມການຈັດດັດສະນີ. ຈຳນວນເງິນບຳລຸງຮັກສາຈະຖືກປັບປຸງຕາມກົດໝາຍໃນວັນທີ 1 ມັງກອນຂອງທຸກໆປີໂດຍອັດຕາສ່ວນທີ່ລັດຖະມົນຕີກຳນົດ. ຜູ້ຈ່າຍທີ່ໄດ້ຈ່າຍຕົວເລກດຽວກັນເປັນເວລາຫຼາຍປີກຳລັງສະສົມໜີ້ສິນໂດຍທີ່ບໍ່ຮູ້ຕົວ, ແລະ ໜີ້ສິນເຫຼົ່ານັ້ນຍັງຄົງຄ້າງຊຳລະເຖິງແມ່ນວ່າພັນທະດັ່ງກ່າວຈະສິ້ນສຸດລົງໃນພາຍຫຼັງ.

ຄໍາ​ຖາມ​ທີ່​ຖືກ​ຖາມ​ເລື້ອຍໆ

ຈະເປັນແນວໃດຖ້າຄູ່ຮ່ວມງານເກົ່າຂອງຂ້ອຍບໍ່ເຫັນດີວ່າການບຳລຸງຮັກສາຄວນຢຸດ?
ການຍິນຍອມຂອງເຂົາເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບ. ຖ້າມີເຫດຜົນທາງກົດໝາຍທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້, ທ່ານສາມາດຂໍໃຫ້ສານຢືນຢັນວ່າພັນທະດັ່ງກ່າວໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ ຫຼື ປ່ຽນແປງຄຳສັ່ງ, ແລະສານຈະເປັນຜູ້ຕັດສິນ. ການຄັດຄ້ານຂອງອີກຝ່າຍໜຶ່ງບໍ່ໄດ້ຂັດຂວາງຄຳຮ້ອງສະໝັກ; ມັນໝາຍຄວາມວ່າເລື່ອງດັ່ງກ່າວຖືກໂຕ້ແຍ້ງ ແລະ ຕ້ອງມີຫຼັກຖານທີ່ນຳສະເໜີ.

ຂ້ອຍສາມາດຮຽກຮ້ອງເອົາຄ່າບຳລຸງຮັກສາທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຈ່າຍໄປແລ້ວໂດຍບໍ່ຕ້ອງເປັນໜີ້ຄືນໄດ້ບໍ?
ບາງຄັ້ງ. ໃນກໍລະນີທີ່ພັນທະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວໂດຍການດຳເນີນງານຂອງກົດໝາຍ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1:160 BW, ການຈ່າຍເງິນທີ່ຈ່າຍຫຼັງຈາກນັ້ນບໍ່ແມ່ນໜີ້ສິນ ແລະ ໂດຍຫຼັກການແລ້ວສາມາດຮຽກຄືນໄດ້. ໃນກໍລະນີທີ່ການປ່ຽນແປງມາຈາກການຕັດສິນຂອງສານ, ສານຈະຕັດສິນກ່ຽວກັບຜົນກະທົບຍ້ອນຫຼັງ ແລະ ນຳໃຊ້ການຍັບຍັ້ງຖ້າເງິນຖືກໃຊ້ຈ່າຍໄປແລ້ວ. ການກະທຳຢ່າງວ່ອງໄວແມ່ນສິ່ງທີ່ປົກປ້ອງຕຳແໜ່ງ.

ກົດລະບຽບຫ້າປີໃຊ້ໄດ້ກັບການລ້ຽງດູເດັກບໍ?
ບໍ່ແມ່ນ. ໄລຍະເວລາຕາມກົດໝາຍທີ່ນຳສະເໜີໃນວັນທີ 1 ມັງກອນ 2020 ແມ່ນກ່ຽວກັບຄ່າລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດເທົ່ານັ້ນ. ຄ່າລ້ຽງດູເດັກຈະດຳເນີນໄປຈົນຮອດເດັກມີອາຍຸສິບແປດປີ ແລະ ສືບຕໍ່ຈົນຮອດຊາວເອັດປີ ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1:395a BW, ບໍ່ວ່າໄວໜຸ່ມຈະຮຽນຢູ່ຫຼືບໍ່.

ຂັ້ນຕອນການປິ່ນປົວມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເທົ່າໃດ, ແລະ ຈະເປັນແນວໃດຖ້າຂ້ອຍບໍ່ມີເງິນພໍ?
ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍປະກອບດ້ວຍຄ່າທຳນຽມທະນາຍຄວາມ ແລະ ຄ່າທຳນຽມສານ, ເຊິ່ງຖືກກຳນົດໂດຍກົດໝາຍ ແລະ ຂຶ້ນກັບປະເພດຂອງຄະດີ. ການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍທີ່ໄດ້ຮັບການອຸດໜູນແມ່ນມີໃຫ້ແກ່ບຸກຄົນທີ່ມີລາຍໄດ້ ແລະ ຊັບສິນຕໍ່າກວ່າເກນທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນແຕ່ລະປີໂດຍຄະນະກຳມະການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍ, ໃນກໍລະນີນີ້ທ່ານຕ້ອງຈ່າຍເງິນປະກອບສ່ວນສ່ວນຕົວ. ທະນາຍຄວາມສາມາດບອກທ່ານໄດ້ທີ່ການຮັບສະໝັກວ່າທ່ານມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະມີຄຸນສົມບັດຫຼືບໍ່.

ອະດີດຄູ່ຮັກຂອງຂ້ອຍໄດ້ຍ້າຍໄປຢູ່ກັບຄົນອື່ນແລ້ວ. ພຽງພໍແລ້ວບໍ?
ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຕົວມັນເອງ. ມາດຕາ 1:160 BW ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີສາຍພົວພັນທາງດ້ານອາລົມໃນໄລຍະເວລາໜຶ່ງ, ການຢູ່ຮ່ວມກັນຕົວຈິງ, ຄົວເຮືອນຮ່ວມກັນ ແລະ ການດູແລເຊິ່ງກັນແລະກັນ, ແລະ ທັງສີ່ຢ່າງຕ້ອງໄດ້ຮັບການພິສູດໂດຍຜູ້ທີ່ຕ້ອງການຢຸດການຈ່າຍເງິນ. ການແຕ່ງງານໃໝ່ ຫຼື ການຈົດທະບຽນຄູ່ຮ່ວມຊີວິດໃໝ່ແມ່ນງ່າຍກວ່າຫຼາຍທີ່ຈະພິສູດ, ເພາະວ່າມັນເປັນເລື່ອງຂອງບັນທຶກສາທາລະນະ.

ພວກເຮົາສາມາດຕົກລົງໄລຍະເວລາທີ່ຍາວກວ່າ ຫຼື ສັ້ນກວ່າທີ່ກົດໝາຍກຳນົດໄວ້ໄດ້ບໍ?
ແມ່ນແລ້ວ, ສຳລັບຄ່າລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດ. ສັນຍາການຢ່າຮ້າງສາມາດກຳນົດໄລຍະເວລາທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ບໍ່ລວມເອົາຄ່າລ້ຽງດູທັງໝົດ, ຫຼື ເພີ່ມຂໍ້ກຳນົດທີ່ບໍ່ດັດແປງ. ຄ່າລ້ຽງດູລູກບໍ່ສາມາດຍົກເວັ້ນໄດ້ໂດຍການຕົກລົງກັນລະຫວ່າງພໍ່ແມ່, ເພາະວ່າສິດທິດັ່ງກ່າວເປັນຂອງເດັກ.

ສິ່ງທີ່ຕ້ອງເຮັດຕໍ່ໄປ

ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍເອກະສານແທນທີ່ຈະເປັນກົດໝາຍ. ສັນຍາການຢ່າຮ້າງ ແລະ ຄຳສັ່ງຂອງສານກຳນົດສິ່ງທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນກ່ຽວກັບໄລຍະເວລາ, ການດັດສະນີ ແລະ ການດັດແກ້, ແລະ ພວກມັນມັກຈະມີຂໍ້ທີ່ຕັດສິນຄຳຖາມໂດຍກົງ. ຈາກນັ້ນ, ໃຫ້ກຳນົດວ່າເຈົ້າກຳລັງອີງໃສ່ເຫດຜົນໃດ ແລະ ຫຼັກຖານໃດທີ່ສະໜັບສະໜູນມັນ, ແລະ ບັນທຶກວັນທີທີ່ສະຖານະການມີການປ່ຽນແປງ, ເພາະວ່າວັນທີນັ້ນເຮັດໃຫ້ເກີດຜົນກະທົບຍ້ອນຫຼັງ.

Law & More ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາທັງຜູ້ຈ່າຍເງິນ ແລະ ຜູ້ຮັບກ່ຽວກັບພັນທະໃນການບໍາລຸງຮັກສາພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ, ກ່ຽວກັບການນໍາໃຊ້ມາດຕາ 1:160 BW, ກ່ຽວກັບກົດລະບຽບໄລຍະເວລາ ແລະ ກ່ຽວກັບການຍື່ນຄໍາຮ້ອງຂໍການປ່ຽນແປງ ຫຼື ຢຸດຕິຄໍາສັ່ງການບໍາລຸງຮັກສາ. ຖ້າທ່ານຕ້ອງການຮູ້ວ່າທ່ານຍັງມີໜີ້ການບໍາລຸງຮັກສາຢູ່ຫຼືບໍ່, ຫຼື ຄໍາສັ່ງສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້ຫຼືບໍ່, ກະລຸນາຕິດຕໍ່ຫາພວກເຮົາ ທີມງານກົດໝາຍຄອບຄົວ ເພື່ອໃຫ້ໄຟລ໌ຂອງທ່ານສາມາດຖືກປະເມີນກ່ອນທີ່ໜີ້ຄ້າງຈະສະສົມຂຶ້ນ.