ອຸບັດຕິເຫດໃນບ່ອນເຮັດວຽກໃນປະເທດເນເທີແລນ: ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງນາຍຈ້າງ

ພະນັກງານທີ່ໄດ້ຮັບບາດເຈັບໃນບ່ອນເຮັດວຽກໃນປະເທດເນເທີແລນສາມາດຖືເອົານາຍຈ້າງຮັບຜິດຊອບພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:658 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ (BW). ທ່ານພຽງແຕ່ຕ້ອງພິສູດວ່າທ່ານໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍໃນການປະຕິບັດວຽກງານຂອງທ່ານ; ຫຼັງຈາກນັ້ນນາຍຈ້າງຕ້ອງພິສູດວ່າມັນໄດ້ປະຕິບັດຕາມໜ້າທີ່ໃນການດູແລຂອງຕົນ, ຫຼືວ່າຄວາມເສຍຫາຍດັ່ງກ່າວເກີດຈາກເຈດຕະນາຂອງທ່ານເອງ ຫຼື ຄວາມບໍ່ລະມັດລະວັງໂດຍຮູ້ຕົວ. ຖ້າມັນບໍ່ສາມາດພິສູດໄດ້ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ມັນຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການສູນເສຍທັງໝົດ.

ການປີ້ນກັບພາລະໜ້າທີ່ໃນການພິສູດນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ພະນັກງານໂຮນລັງຢູ່ໃນຖານະທີ່ເຂັ້ມແຂງກວ່າປະໂຫຍກທີ່ວ່າ "ທ່ານຕ້ອງພິສູດຄວາມລະເລີຍ" ຊີ້ໃຫ້ເຫັນ. ບໍ່ມີໂຄງການຊົດເຊີຍຂອງຜູ້ອອກແຮງງານແຍກຕ່າງຫາກໃນປະເທດເນເທີແລນ ແລະ ບໍ່ມີອັດຕາພາສີຜົນປະໂຫຍດຕາມກົດໝາຍ: ການຮຽກຮ້ອງຂອງທ່ານແມ່ນການຮຽກຮ້ອງທາງແພ່ງຕໍ່ນາຍຈ້າງ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຈະຖືກຈັດການໂດຍບໍລິສັດປະກັນໄພຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງນາຍຈ້າງ. ບົດຄວາມນີ້ອະທິບາຍສິ່ງທີ່ມີຄຸນສົມບັດເປັນອຸບັດຕິເຫດໃນບ່ອນເຮັດວຽກ, ສິ່ງທີ່ແຕ່ລະຝ່າຍຕ້ອງພິສູດ, ຜູ້ອື່ນສາມາດຮັບຜິດຊອບໄດ້, ວິທີການລາຍງານອຸບັດຕິເຫດ, ວິທີການ ຮຽກຮ້ອງຄ່າຊົດເຊີຍ ຈາກຜູ້ຮັບຜິດຊອບຕາມຫຼັກການ, ແລະ ໄລຍະເວລາທີ່ທ່ານຕ້ອງຍື່ນຄຳຮຽກຮ້ອງ. ມັນກວມເອົາກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈ້າງງານ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບ; ການຄິດໄລ່ຄ່າເສຍຫາຍຈາກການບາດເຈັບສ່ວນບຸກຄົນ (letselschade) ແມ່ນຂົງເຂດຜູ້ຊ່ຽວຊານທີ່ຢູ່ນອກຂອບເຂດຂອງມັນ.

ສິ່ງໃດແດ່ທີ່ຖືວ່າເປັນອຸບັດຕິເຫດໃນບ່ອນເຮັດວຽກ?

ອຸບັດຕິເຫດໃນບ່ອນເຮັດວຽກແມ່ນເຫດການກະທັນຫັນໃນລະຫວ່າງການປະຕິບັດໜ້າທີ່ທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການບາດເຈັບທາງຮ່າງກາຍ ຫຼື ຈິດໃຈ. ສະຖານທີ່ທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນມີຄວາມສຳຄັນໜ້ອຍກວ່າການເຊື່ອມຕໍ່ກັບວຽກງານ: ສະຖານທີ່ຂອງນາຍຈ້າງ, ສະຖານທີ່ຂອງລູກຄ້າ, ສະຖານທີ່ກໍ່ສ້າງ, ການຂົນສົ່ງສິນຄ້າ ຫຼື ບ້ານຂອງລູກຄ້າ ລ້ວນແຕ່ມີຄຸນສົມບັດ, ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າທ່ານກຳລັງປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງທ່ານໃນເວລານັ້ນ. ພາຍໃຕ້ ກົດໝາຍ ຕາມທີ່ສານໂຮນລັງນຳໃຊ້, ປະໂຫຍກທີ່ວ່າ "ໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່" ໃນມາດຕາ 7:658 BW ຖືກອ່ານຢ່າງກວ້າງຂວາງ.

ການຕິດມືຢູ່ໃນເຄື່ອງຈັກ, ການຕົກຈາກນັ່ງຮ້ານ, ການລື່ນລົງເທິງພື້ນທີ່ປຽກທີ່ບໍ່ມີເຄື່ອງໝາຍ, ການຖືກລົດຍົກຕຳ ຫຼື ການຖືກລູກຄ້າທຳຮ້າຍຮ່າງກາຍ ລ້ວນແຕ່ເປັນອຸບັດຕິເຫດໃນບ່ອນເຮັດວຽກ. ການບາດເຈັບທາງຈິດໃຈທີ່ເກີດຈາກເຫດການດຽວທີ່ສາມາດລະບຸໄດ້ໃນບ່ອນເຮັດວຽກ ເຊັ່ນ: ການປຸ້ນຈີ້ທີ່ຮຸນແຮງ.

ພະຍາດຈາກອາຊີບໄດ້ຮັບການປະຕິບັດແຕກຕ່າງຈາກອຸບັດຕິເຫດບໍ?

ແມ່ນແລ້ວ. ອຸບັດຕິເຫດຈາກການເຮັດວຽກແມ່ນເຫດການທີ່ສາມາດລະບຸໄດ້ຢ່າງໜຶ່ງ. ພະຍາດຈາກການເຮັດວຽກ (beroepsziekte) ພັດທະນາໄປຕາມການເວລາຜ່ານໄປໂດຍຜ່ານການສຳຜັດກັບສິ່ງລົບກວນໃນບ່ອນເຮັດວຽກ: ການສູນເສຍການໄດ້ຍິນຈາກສຽງດັງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ພະຍາດທາງເດີນຫາຍໃຈຈາກຝຸ່ນ ຫຼື ຕົວລະລາຍ, ການບາດເຈັບຈາກຄວາມເຄັ່ງຕຶງຊ້ຳໆ, ຫຼື ການໝົດໄຟທີ່ເກີດຈາກການໂຫຼດເກີນຂອງໂຄງສ້າງ. ທັງສອງຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ໜ້າທີ່ການດູແລດຽວກັນໃນມາດຕາ 7:658 BW, ແຕ່ຫຼັກຖານແມ່ນແຕກຕ່າງກັນໝົດ.

ໃນການຮຽກຮ້ອງຄ່າປິ່ນປົວພະຍາດ, ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກແມ່ນສາເຫດ. ທ່ານຕ້ອງຢືນຢັນວ່າການຮ້ອງຮຽນສາມາດເກີດຈາກການສຳຜັດກັບພະຍາດ, ວ່າທ່ານໄດ້ຮັບສານປ້ອງກັນໃນບ່ອນເຮັດວຽກໃນຂອບເຂດທີ່ພຽງພໍ, ແລະບໍ່ມີສາເຫດອື່ນທີ່ໜ້າເຊື່ອຖືໄດ້. ກົດໝາຍກໍລະນີຂອງໂຮນລັງຊ່ວຍຢູ່ທີ່ນີ້ຜ່ານກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມປອດໄພ: ໃນກໍລະນີທີ່ນາຍຈ້າງລະເມີດມາດຕະຖານຄວາມປອດໄພ ແລະ ພະນັກງານໄດ້ຮັບສານປ້ອງກັນອັນຕະລາຍທີ່ອາດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດອາການ, ສາເຫດອາດຈະຖືກສົມມຸດຕິຖານໄວ້ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າມັນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ວ່າການສຳຜັດກັບພະຍາດເປັນສາເຫດຂອງການຮ້ອງຮຽນ. ໃນກໍລະນີທີ່ຮູບພາບທາງການແພດບໍ່ໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນຢ່າງພຽງພໍ, ການສົມມຸດຕິຖານນັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກນຳໃຊ້, ແລະຫຼັກຖານຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານຈະກາຍເປັນສິ່ງຕັດສິນ.

ນາຍຈ້າງຂອງທ່ານມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການຈະລາຈອນໃນການເດີນທາງ ແລະ ການຈະລາຈອນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການເຮັດວຽກບໍ?

ການເດີນທາງລະຫວ່າງບ້ານ ແລະ ບ່ອນເຮັດວຽກຕາມປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນຢູ່ນອກມາດຕາ 7:658 BW, ເພາະວ່ານາຍຈ້າງບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມການເດີນທາງນັ້ນໄດ້. ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຈຸດຈົບຂອງການວິເຄາະ. ໃນກໍລະນີທີ່ພະນັກງານມີສ່ວນຮ່ວມໃນການຈະລາຈອນທາງຖະໜົນໃນລະຫວ່າງການເຮັດວຽກ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນໃນຖານະເປັນຄົນຂັບລົດ, ພະນັກງານດູແລບ້ານທີ່ເດີນທາງລະຫວ່າງລູກຄ້າ, ຫຼື ຜູ້ຂີ່ລົດຖີບແລ່ນໄປມາໃຫ້ນາຍຈ້າງ, Hoge Raad ໄດ້ຖືວ່າພາຍໃຕ້ຂໍ້ກຳນົດຂອງການຈ້າງງານທີ່ດີໃນມາດຕາ 7:611 BW ວ່ານາຍຈ້າງຕ້ອງຈັດປະກັນໄພທີ່ພຽງພໍຕໍ່ຄວາມສ່ຽງຂອງອຸບັດຕິເຫດຈະລາຈອນ, ຫຼື ຮັບຜິດຊອບຜົນສະທ້ອນຂອງການບໍ່ເຮັດແນວນັ້ນ (ECLI:NL:HR:2008:BD3129, Maatzorg/Van der Graaf).

ພັນທະດັ່ງກ່າວມີຈຳກັດ. ສານສູງສຸດໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະຂະຫຍາຍມັນໄປສູ່ໜ້າທີ່ທົ່ວໄປໃນການປະກັນໄພຄວາມສ່ຽງໃນທຸກໆບ່ອນເຮັດວຽກ, ສະນັ້ນມັນຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ປ່ຽນມາດຕາ 7:611 BW ໃຫ້ກາຍເປັນລະບອບຄວາມຮັບຜິດຊອບທີສອງ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ມັນເປັນເສັ້ນທາງທີ່ ອຸບັດຕິເຫດການຈະລາຈອນໃນບ່ອນ ເຮັດວຽກຫຼາຍຢ່າງ ໄດ້ຮັບການຊົດເຊີຍໃນເວລາທີ່ນາຍຈ້າງເອງບໍ່ມີຄວາມຜິດ.

ມາດຕາ 7:658 BW ຮຽກຮ້ອງຫຍັງຈາກນາຍຈ້າງຂອງທ່ານ?

ນາຍຈ້າງຕ້ອງໃຊ້ມາດຕະການທີ່ຈຳເປັນຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ທ່ານໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍໃນບ່ອນເຮັດວຽກ, ແລະ ນາຍຈ້າງຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າມັນພິສູດໄດ້ວ່າໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ມາດຕາ 7:658(1) BW ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ນາຍຈ້າງຈັດແຈງສະຖານທີ່ເຮັດວຽກ, ອຸປະກອນ ແລະ ເຄື່ອງມືຕ່າງໆ, ແລະ ໃຫ້ຄຳແນະນຳທີ່ຈຳເປັນຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ພະນັກງານໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍໃນການປະຕິບັດວຽກງານ. ມາດຕາ 7:658(2) ຫຼັງຈາກນັ້ນ, BW ເຮັດໃຫ້ນາຍຈ້າງຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ພະນັກງານໄດ້ຮັບໃນການປະຕິບັດວຽກງານ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່ານາຍຈ້າງພິສູດໄດ້ວ່າຕົນໄດ້ປະຕິບັດຕາມໜ້າທີ່ດັ່ງກ່າວ, ຫຼື ວ່າຄວາມເສຍຫາຍດັ່ງກ່າວແມ່ນຜົນມາຈາກເຈດຕະນາ ຫຼື ຄວາມປະໝາດໂດຍເຈດຕະນາຂອງພະນັກງານໃນລະດັບທີ່ສຳຄັນ.

ສອງລັກສະນະຂອງໂຄງສ້າງນັ້ນຕັດສິນກໍລະນີສ່ວນໃຫຍ່. ມາດຕະຖານແມ່ນສູງແຕ່ບໍ່ແມ່ນຢ່າງແທ້ຈິງ: ມັນບໍ່ແມ່ນການຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພ, ແລະມັນຖືກວັດແທກທຽບກັບສິ່ງທີ່ຕ້ອງການຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນໂດຍພິຈາລະນາລັກສະນະຂອງວຽກງານ, ຄວາມສ່ຽງທີ່ຮັບຮູ້ໄດ້ ແລະ ສະພາບຂອງເຕັກໂນໂລຢີ ແລະ ຄວາມຮູ້ໃນເວລານັ້ນ. ແລະ ພາລະແມ່ນຂຶ້ນກັບນາຍຈ້າງ, ເຊິ່ງເປັນເລື່ອງຜິດປົກກະຕິໃນການດຳເນີນຄະດີແພ່ງຂອງໂຮນລັງ ແລະ ເປັນເຫດຜົນທີ່ການຮຽກຮ້ອງເຫຼົ່ານີ້ປະສົບຜົນສຳເລັດຫຼາຍກວ່າທີ່ພະນັກງານຄາດຫວັງ.

ເຈົ້າມີຫຍັງແດ່ທີ່ຈະພິສູດໃນຖານະເປັນພະນັກງານ?

ກໍລະນີຂອງທ່ານມີສອງອົງປະກອບ. ຫນຶ່ງ, ວ່າທ່ານໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍ. ສອງ, ວ່າຄວາມເສຍຫາຍເກີດຂຶ້ນໃນການປະຕິບັດວຽກງານຂອງທ່ານ. ທ່ານບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງລະບຸມາດຕະການຄວາມປອດໄພທີ່ຂາດຫາຍໄປ, ແລະທ່ານບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງພິສູດວ່ານາຍຈ້າງຂອງທ່ານບໍ່ລະມັດລະວັງ. ໃນທາງປະຕິບັດນີ້ຫມາຍຄວາມວ່າເອກະສານຄວນພິສູດດ້ວຍເອກະສານແທນທີ່ຈະເປັນການລະນຶກເຖິງເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ເວລາແລະສະຖານທີ່ທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນ, ວ່າທ່ານກໍາລັງເຮັດວຽກໃນເວລານັ້ນ, ແລະການບາດເຈັບອັນໃດທີ່ຕິດຕາມມາ. ບັນທຶກທາງການແພດທີ່ເຮັດຫຼັງຈາກເຫດການບໍ່ດົນມີຄ່າຫຼາຍກວ່າການສ້າງຄືນໃໝ່ໃນພາຍຫຼັງ.

ໃນກໍລະນີທີ່ບໍ່ສາມາດຢືນຢັນສາເຫດທີ່ແນ່ນອນຂອງອຸບັດຕິເຫດໄດ້ເລີຍ, ການຮຽກຮ້ອງອາດຈະລົ້ມເຫຼວ: ພະນັກງານຍັງຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການເຊື່ອມໂຍງທີ່ພຽງພໍລະຫວ່າງຄວາມເສຍຫາຍແລະວຽກງານ. ນັ້ນແມ່ນຄວາມສ່ຽງຫຼັກຂອງຫຼັກຖານ, ແລະມັນເປັນອີກເຫດຜົນໜຶ່ງທີ່ຕ້ອງລາຍງານແລະບັນທຶກທັນທີ.

ນາຍຈ້າງຕ້ອງພິສູດຫຍັງແດ່?

ເພື່ອຫຼີກລ່ຽງຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ນາຍຈ້າງຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຕົນໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຮຽກຮ້ອງຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ. ນັ້ນແມ່ນການປະຕິບັດຕົວຈິງ, ບໍ່ແມ່ນຖະແຫຼງການນະໂຍບາຍ. ໜ້າທີ່ຂອງການດູແລ ແມ່ນຖືກປະເມີນຕໍ່ກັບບັນຊີສິນຄ້າຄົງຄັງ ແລະ ການປະເມີນຄວາມສ່ຽງ (risico-inventarisatie en-evaluatie, RI&E) ທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍເງື່ອນໄຂການເຮັດວຽກ, ຄຳແນະນຳທີ່ໄດ້ໃຫ້ຕົວຈິງ, ການຝຶກອົບຮົມທີ່ໄດ້ໃຫ້ຕົວຈິງ, ອຸປະກອນທີ່ສະໜອງ ແລະ ບຳລຸງຮັກສາ, ແລະ ການຊີ້ນຳທີ່ໄດ້ໃຊ້ເພື່ອຮັບປະກັນວ່າກົດລະບຽບໄດ້ຖືກປະຕິບັດຕາມ.

ສານໂຮນລັງຖືວ່າການສະໜອງອຸປະກອນຄວາມປອດໄພແມ່ນບໍ່ພຽງພໍຖ້າການນຳໃຊ້ຂອງມັນບໍ່ໄດ້ຖືກບັງຄັບໃຊ້, ແລະ ຄຳແນະນຳເປັນລາຍລັກອັກສອນແມ່ນບໍ່ພຽງພໍຖ້ານາຍຈ້າງຮູ້ ຫຼື ຄວນຮູ້ວ່າພວກມັນຖືກລະເລີຍເປັນປະຈຳ. ນາຍຈ້າງຍັງຄາດວ່າຈະອະນຸຍາດໃຫ້ມີຄວາມຈິງທີ່ວ່າພະນັກງານກາຍເປັນຄົນບໍ່ລະມັດລະວັງໃນວຽກງານທີ່ພວກເຂົາປະຕິບັດທຸກໆມື້; ໜ້າທີ່ຂອງການດູແລຂະຫຍາຍໄປເຖິງການປົກປ້ອງຈາກການບໍ່ສົນໃຈທຳມະດານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຄວາມລົ້ມເຫຼວໃນເອກະສານຈຶ່ງຕັດທັງສອງທາງ: ຖ້າ RI&E ບໍ່ມີ ຫຼື ໝົດອາຍຸ, ນາຍຈ້າງຈະມີໜ້ອຍຫຼາຍທີ່ຈະພິສູດການປະຕິບັດຕາມ, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ວ່າເອກະສານທີ່ບໍ່ຄົບຖ້ວນມັກຈະຕັດສິນການຮຽກຮ້ອງກ່ອນທີ່ຈະມີການໂຕ້ຖຽງຂໍ້ເທັດຈິງ.

ນາຍຈ້າງມີມາດຕະການປ້ອງກັນໃດແດ່?

ນາຍຈ້າງມີສອງເສັ້ນທາງຫຼົບໜີ ແລະ ບໍ່ມີທາງອື່ນ. ອັນທຳອິດແມ່ນຫຼັກຖານການປະຕິບັດຕາມໜ້າທີ່ດູແລ. ອັນທີສອງແມ່ນຫຼັກຖານທີ່ສະແດງວ່າຄວາມເສຍຫາຍແມ່ນເກີດຈາກເຈດຕະນາ ຫຼື ຄວາມບໍ່ລະມັດລະວັງຂອງພະນັກງານ. ຄວາມບໍ່ລະມັດລະວັງໂດຍຮູ້ຕົວແມ່ນມາດຕະຖານທີ່ເຂັ້ມງວດ: ພະນັກງານຕ້ອງຮູ້ຕົວກ່ອນການກະທຳ, ເຖິງລັກສະນະທີ່ບໍ່ລະມັດລະວັງຂອງການປະພຶດຂອງເຂົາເຈົ້າ. ການບໍ່ສົນໃຈກົດລະບຽບ, ການຫຼີກລ່ຽງ, ຫຼື ການຖືກລົບກວນບໍ່ໄດ້ຕອບສະໜອງ.

ເລື່ອງນີ້ມີຄວາມສຳຄັນເພາະວ່າຄວາມລະເລີຍທີ່ເກີດຈາກການປະກອບສ່ວນທຳມະດາພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:101 BW ບໍ່ໄດ້ຫຼຸດຜ່ອນການຮຽກຮ້ອງພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:658 BW. ນອກຈາກກໍລະນີແຄບໆຂອງເຈດຕະນາ ຫຼື ການລະເລີຍໂດຍຮູ້ຕົວ, ພະນັກງານທີ່ມີຄວາມລະເລີຍບາງສ່ວນຍັງໄດ້ຮັບຜົນເສຍຫາຍເຕັມທີ່. ບໍລິສັດປະກັນໄພເປີດການເຈລະຈາເປັນປະຈຳໂດຍອີງໃສ່ສົມມຸດຕິຖານທີ່ກົງກັນຂ້າມ, ແລະ ມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະຮູ້ວ່າ ຄວາມລະເລີຍຂອງນາຍຈ້າງ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ການຮຽກຮ້ອງປະສົບຜົນສຳເລັດ.

ໃຜອີກທີ່ສາມາດຮັບຜິດຊອບໄດ້?

ຈຳເລີຍທີ່ຊັດເຈນແມ່ນນາຍຈ້າງຂອງທ່ານເອງ, ແຕ່ມາດຕາ 7:658(4) BW ຂະຫຍາຍຄວາມຮັບຜິດຊອບດຽວກັນນີ້ໃຫ້ກັບຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ມີວຽກງານທີ່ປະຕິບັດໂດຍບຸກຄົນທີ່ເຂົາເຈົ້າບໍ່ມີສັນຍາຈ້າງງານນຳ. ພະນັກງານຂອງອົງການ, ຜູ້ຮັບເໝົາທີສອງ, ພະນັກງານທີ່ໄດ້ຮັບຄ່າຈ້າງ ແລະ ຜູ້ຮັບເໝົາທີ່ເຮັດວຽກດ້ວຍຕົນເອງທີ່ລວມເຂົ້າໃນການດຳເນີນງານຂອງຜູ້ຈ້າງງານສາມາດຟ້ອງຮ້ອງບໍລິສັດທີ່ເກີດອຸບັດຕິເຫດໄດ້, ບໍ່ພຽງແຕ່ຝ່າຍທີ່ຈ່າຍເງິນໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ. ພະນັກງານຊົ່ວຄາວທີ່ໄດ້ຮັບບາດເຈັບຢູ່ໃນສະຖານທີ່ຂອງລູກຄ້າມັກຈະມີການຮຽກຮ້ອງຕໍ່ທັງອົງການ ແລະ ຜູ້ຈ້າງງານ, ເຊິ່ງແຕ່ລະຄົນຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການສູນເສຍທັງໝົດ ແລະ ສາມາດຕົກລົງຕຳແໜ່ງຂອງເຂົາເຈົ້າລະຫວ່າງຕົນເອງໄດ້ໃນພາຍຫຼັງ.

ໃຫ້ສັງເກດວ່າການປົກປ້ອງນີ້ບໍ່ໄດ້ຈຳກັດພຽງແຕ່ພະນັກງານທາງການເທົ່ານັ້ນ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍແຮງງານ (Hoge Raad) ໄດ້ນຳໃຊ້ມາດຕາ 7:658(4) BW ກັບຜູ້ອອກແຮງງານທີ່ເຮັດວຽກທີ່ເໝາະສົມກັບການດຳເນີນທຸລະກິດປົກກະຕິຂອງຜູ້ຈ້າງງານ ແລະ ຜູ້ທີ່ອາໄສຜູ້ຈ້າງງານເພື່ອຄວາມປອດໄພຂອງເຂົາເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຈ້າງເປັນຜູ້ຮັບເໝົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຢູ່ນອກລະບອບໂດຍອັດຕະໂນມັດ, ເຊິ່ງຄວນກວດສອບກ່ອນທີ່ຈະສົມມຸດວ່າບໍ່ມີການຮຽກຮ້ອງໃດໆ.

ໃນກໍລະນີທີ່ບຸກຄົນທີສາມເປັນສາເຫດຂອງອຸບັດຕິເຫດ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນຜູ້ໃຊ້ຖະໜົນຄົນອື່ນ ຫຼື ຜູ້ສະໜອງອຸປະກອນທີ່ມີຂໍ້ບົກພ່ອງ, ການຮຽກຮ້ອງແຍກຕ່າງຫາກໃນການກະທຳຜິດພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:162 BW ອາດຈະດຳເນີນການຄຽງຄູ່ກັບການຮຽກຮ້ອງຕໍ່ນາຍຈ້າງ. ທ່ານບໍ່ສາມາດຮຽກຮ້ອງເອົາການສູນເສຍດຽວກັນຄືນໄດ້ສອງຄັ້ງ, ແຕ່ທ່ານສາມາດດຳເນີນໄປຕາມເສັ້ນທາງໃດກໍໄດ້ທີ່ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນທີ່ດີທີ່ສຸດຈາກຫຼັກຖານ. ສຳລັບນາຍຈ້າງຂອງທ່ານ, ມີສິດຕາມກົດໝາຍໃນການຮຽກຮ້ອງຄືນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:107a BW ເພື່ອຮຽກຮ້ອງເອົາຄ່າຈ້າງສຸດທິທີ່ຕົນຍັງສືບຕໍ່ຈ່າຍຈາກບຸກຄົນທີສາມທີ່ຮັບຜິດຊອບ.

ປະກັນໄພຈະຈ່າຍໂດຍບໍ່ຄໍານຶງເຖິງຄວາມຜິດບໍ?

ບໍ່. ເນເທີແລນບໍ່ມີການປະກັນໄພຊົດເຊີຍຄ່າແຮງງານບັງຄັບ ແລະ ບໍ່ມີກອງທຶນອຸບັດຕິເຫດຂອງລັດທີ່ຈ່າຍອອກໂດຍບໍ່ຄໍານຶງເຖິງຄວາມຜິດ. ນາຍຈ້າງສ່ວນໃຫຍ່ຖື ປະກັນໄພຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງ ທຸລະກິດທົ່ວໄປ (aansprakelijkheidsverzekering voor bedrijven) ເຊິ່ງຕອບສະໜອງຕໍ່ການຮຽກຮ້ອງທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມມາດຕາ 7:658 BW, ແຕ່ການຄຸ້ມຄອງນັ້ນແມ່ນເປັນໄປໂດຍສະໝັກໃຈ ແລະ ຂອບເຂດຂອງມັນແມ່ນຕາມສັນຍາ. ຖ້ານາຍຈ້າງບໍ່ມີປະກັນໄພ ຫຼື ມີການປະກັນໄພບໍ່ພຽງພໍ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບຍັງຄົງຢູ່ ແລະ ຈະຖືກບັງຄັບໃຊ້ຕໍ່ບໍລິສັດເອງ.

ການປິ່ນປົວທາງການແພດໃນລະຫວ່າງນີ້ດຳເນີນຜ່ານການປະກັນໄພສຸຂະພາບຂອງທ່ານເອງພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປະກັນໄພສຸຂະພາບ, ແລະ ຄ່າແຮງງານໃນລະຫວ່າງການເຈັບປ່ວຍແມ່ນຖືກຄວບຄຸມໂດຍມາດຕາ 7:629 BW, ເຊິ່ງບັງຄັບໃຫ້ນາຍຈ້າງສືບຕໍ່ຈ່າຍຢ່າງໜ້ອຍເຈັດສິບເປີເຊັນຂອງຄ່າແຮງງານເປັນເວລາສູງສຸດ 104 ອາທິດ, ໂດຍມີຂໍ້ຕົກລົງລວມໝູ່ຫຼາຍຢ່າງທີ່ໃຫ້ຫຼາຍກວ່ານັ້ນ. ການຈ່າຍເງິນເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ແກ້ໄຂບັນຫາຄວາມຮັບຜິດຊອບ: ພວກມັນຖືກຫັກອອກຈາກ ອົງປະກອບການ ສູນເສຍລາຍໄດ້ ຂອງການຮຽກຮ້ອງໃດໆຕໍ່ຜູ້ຮັບຜິດຊອບ.

ໃຜຕ້ອງລາຍງານອຸບັດຕິເຫດ, ແລະ ອົງການແຮງງານເຮັດຫຍັງ?

ນາຍຈ້າງຕ້ອງລາຍງານອຸບັດຕິເຫດຮ້າຍແຮງໂດຍກົງຕໍ່ໜ່ວຍງານແຮງງານ; ທ່ານຄວນລາຍງານອຸບັດຕິເຫດທຸກຢ່າງເປັນລາຍລັກອັກສອນໃຫ້ນາຍຈ້າງຂອງທ່ານດ້ວຍຕົວທ່ານເອງ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 9(1) ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍເງື່ອນໄຂການເຮັດວຽກ (Arbeidsomstandighedenwet), ນາຍຈ້າງຕ້ອງລາຍງານທັນທີຕໍ່ໜ່ວຍງານກວດກາທີ່ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງ, Nederlandse Arbeidsinspectie (ໜ່ວຍງານແຮງງານເນເທີແລນ), ອຸບັດຕິເຫດໃນບ່ອນເຮັດວຽກໃດໆທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການເສຍຊີວິດ, ການບາດເຈັບຖາວອນ ຫຼື ການເຂົ້າໂຮງໝໍ, ແລະ ຕ້ອງລາຍງານຕໍ່ໜ່ວຍງານດັ່ງກ່າວໄວເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້ຖ້າຖືກຮ້ອງຂໍ. ການລາຍງານບໍ່ແມ່ນການຕັດສິນໃຈ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນກັບວ່ານາຍຈ້າງຍອມຮັບວ່າອຸບັດຕິເຫດດັ່ງກ່າວກ່ຽວຂ້ອງກັບວຽກງານຫຼືບໍ່. ການບໍ່ລາຍງານແມ່ນຄວາມຜິດ ແລະ ສາມາດຖືກລົງໂທດໄດ້.

ອົງການແຮງງານສືບສວນອຸບັດຕິເຫດທີ່ລາຍງານໄດ້ ແລະ ສ້າງບົດລາຍງານ. ມັນສາມາດປັບໃໝທາງການບໍລິຫານ, ສັ່ງໃຫ້ຢຸດວຽກງານ, ແລະ ໃນກໍລະນີທີ່ຮ້າຍແຮງ ອົງການໄອຍະການສາທາລະນະສາມາດດຳເນີນຄະດີຕໍ່ບໍລິສັດ ຫຼື ຜູ້ອຳນວຍການຂອງບໍລິສັດໄດ້. ສຳລັບພະນັກງານທີ່ໄດ້ຮັບບາດເຈັບ, ບົດລາຍງານດັ່ງກ່າວມັກຈະເປັນຫຼັກຖານທີ່ມີຄຸນຄ່າທີ່ສຸດໃນການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍທາງແພ່ງ, ເພາະວ່າມັນບັນທຶກສະພາບຂອງສະຖານທີ່ເຮັດວຽກບໍ່ດົນຫຼັງຈາກເກີດອຸບັດຕິເຫດ ແລະ ປະເມີນການປະຕິບັດຕາມພັນທະດ້ານຄວາມປອດໄພ. ທ່ານສາມາດຂໍສຳເນົາໄດ້, ແລະ ໃນກໍລະນີທີ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ລາຍງານອຸບັດຕິເຫດ, ທ່ານສາມາດແຈ້ງໃຫ້ອົງການດ້ວຍຕົວທ່ານເອງໄດ້.

ລາຍງານອຸບັດຕິເຫດໃຫ້ນາຍຈ້າງຂອງທ່ານເປັນລາຍລັກອັກສອນໃນມື້ດຽວກັນ, ບໍ່ວ່າມັນຈະມີໜ້ອຍປານໃດກໍຕາມ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 9(2) ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍເງື່ອນໄຂການເຮັດວຽກ, ນາຍຈ້າງຕ້ອງເກັບຮັກສາບັນຊີລາຍຊື່ອຸບັດຕິເຫດທີ່ລາຍງານ ແລະ ອຸບັດຕິເຫດທີ່ນໍາໄປສູ່ການຂາດວຽກຫຼາຍກວ່າສາມມື້ເຮັດວຽກ, ໂດຍບັນທຶກລັກສະນະ ແລະ ວັນທີຂອງມັນ; ຂໍສໍາເນົາຂອງລາຍການນັ້ນ. ຖ່າຍຮູບສະຖານທີ່ ແລະ ອຸປະກອນກ່ອນທີ່ຈະຍ້າຍສິ່ງຂອງ, ເອົາຊື່ຂອງພະຍານ, ແລະ ໄປພົບແພດເຖິງແມ່ນວ່າທ່ານຈະສາມາດສືບຕໍ່ໄດ້ກໍຕາມ. ການບາດເຈັບທີ່ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ສໍາຄັນໃນມື້ນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ຈະຖືກໂຕ້ຖຽງກັນໃນພາຍຫຼັງ.

ທ່ານມີເວລາດົນປານໃດທີ່ຈະໃຫ້ນາຍຈ້າງຮັບຜິດຊອບ?

ຫ້າປີນັບຈາກເວລາທີ່ທ່ານຮູ້ທັງຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ຜູ້ຮັບຜິດຊອບ, ໂດຍມີຂີດຈຳກັດຢ່າງແທ້ຈິງຊາວປີ. ໄລຍະເວລາຈຳກັດແມ່ນກຳນົດໂດຍມາດຕາ 3:310 BW. ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຈະໝົດອາຍຸຫ້າປີຫຼັງຈາກມື້ຫຼັງຈາກມື້ທີ່ຜູ້ເສຍຫາຍຮູ້ເຖິງທັງຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ຜູ້ທີ່ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ມັນ, ແລະ ໃນກໍລະນີໃດກໍ່ຕາມຊາວປີຫຼັງຈາກເຫດການທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍ. ສຳລັບພະຍາດອາຊີບທີ່ມີຄວາມຊັກຊ້າທີ່ຍາວນານ, ການຢຸດຍາວຊາວປີສາມາດນຳໃຊ້ໄດ້ດ້ວຍຄວາມຈຳກັດໂດຍອີງໃສ່ເຫດຜົນ, ແຕ່ນັ້ນແມ່ນຂໍ້ຍົກເວັ້ນທີ່ໂຕ້ຖຽງເປັນແຕ່ລະກໍລະນີ ແລະ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຄວນອີງໃສ່.

ໄລຍະເວລາຈຳກັດສາມາດຖືກຂັດຂວາງໄດ້ໂດຍການແຈ້ງການເປັນລາຍລັກອັກສອນທີ່ທ່ານສະຫງວນສິດໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງທ່ານຢ່າງຈະແຈ້ງ, ຫຼັງຈາກນັ້ນໄລຍະເວລາໃໝ່ຈະເລີ່ມດຳເນີນການ. ການສົ່ງແຈ້ງການນັ້ນບໍ່ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຫຍັງເລີຍ ແລະ ເປັນຂັ້ນຕອນການປົກປ້ອງທີ່ລາຄາຖືກທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ມີຢູ່. ການຕິດຕໍ່ສື່ສານກັບບໍລິສັດປະກັນໄພບໍ່ໄດ້ຮັກສາການຮຽກຮ້ອງໂດຍອັດຕະໂນມັດ, ແລະ ການເຈລະຈາທີ່ຍືດເຍື້ອຍາວນານແມ່ນວິທີທົ່ວໄປທີ່ເຮັດໃຫ້ການຮຽກຮ້ອງທີ່ດີສູນເສຍໄປ.

ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວ ການຮຽກຮ້ອງຄວາມຮັບຜິດຊອບດຳເນີນການແນວໃດ?

ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວ ການຮຽກຮ້ອງຈະເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຈົດໝາຍທີ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ນາຍຈ້າງຮັບຜິດຊອບ, ລະບຸຂໍ້ເທັດຈິງ ແລະ ຂໍໃຫ້ບໍລິສັດແຈ້ງໃຫ້ບໍລິສັດປະກັນໄພຊາບ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ບໍລິສັດປະກັນໄພຈະສືບສວນ, ໂດຍມັກຈະແນະນຳໃຫ້ຜູ້ຊ່ຽວຊານໄປຢ້ຽມຢາມສະຖານທີ່ ແລະ ສຳພາດພະຍານ, ແລະ ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບ.

ໃນກໍລະນີທີ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບຖືກປະຕິເສດ, ການຮຽກຮ້ອງຈະຖືກນຳສະເໜີຕໍ່ໜ້າສານ kantonrechter (ສານຍ່ອຍ), ເຊິ່ງພິຈາລະນາເລື່ອງການຈ້າງງານໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຈຳນວນຂໍ້ຂັດແຍ່ງ, ດັ່ງນັ້ນທ່ານມີສິດທີ່ຈະດຳເນີນຄະດີດ້ວຍຕົນເອງ, ເຖິງແມ່ນວ່າໃນຂໍ້ຂັດແຍ່ງກ່ຽວກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບຂະໜາດໃດກໍ່ຕາມທີ່ບໍ່ຄ່ອຍຈະສະຫລາດ. ການໄກ່ເກ່ຍສາມາດເປັນປະໂຫຍດໃນກໍລະນີທີ່ສາຍພົວພັນການເຮັດວຽກຍັງຕ້ອງສືບຕໍ່; ຄູ່ມື ການໄກ່ເກ່ຍໃນຂໍ້ຂັດແຍ່ງດ້ານການຈ້າງງານ ຂອງພວກເຮົາ ອະທິບາຍວ່າເວລາໃດທີ່ມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະພະຍາຍາມ.

ໃຜຈ່າຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທາງດ້ານກົດໝາຍ?

ຖ້າຝ່າຍທີ່ເສຍຄ່າທຳນຽມຖືກສັ່ງໃຫ້ຈ່າຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ, ໃຫ້ສັງເກດວ່າຄຳສັ່ງຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງໂຮນລັງແມ່ນຄິດໄລ່ໃນມາດຕາມາດຕະຖານ ແລະ ກວມເອົາພຽງແຕ່ສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄ່າທຳນຽມທາງກົດໝາຍຕົວຈິງເທົ່ານັ້ນ. ຈຸດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກວ່າໃນການຮຽກຮ້ອງຄວາມຮັບຜິດຊອບແມ່ນມາດຕາ 6:96 BW: ເມື່ອຄວາມຮັບຜິດຊອບຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນແລ້ວ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍນອກລະບົບຕຸລາການທີ່ສົມເຫດສົມຜົນຂອງທ່ານໃນການສ້າງຄວາມຮັບຜິດຊອບແມ່ນສາມາດຮຽກຄືນໄດ້ຈາກຝ່າຍທີ່ຮັບຜິດຊອບ. ມີເສັ້ນທາງແຍກຕ່າງຫາກສຳລັບ ການຮຽກຮ້ອງຄ່າຊົດເຊີຍຢ່າງເປັນທາງການ ບ່ອນທີ່ຂໍ້ຂັດແຍ່ງກ່ຽວຂ້ອງກັບເງິນເດືອນເຈັບປ່ວຍແທນທີ່ຈະເປັນຄ່າເສຍຫາຍ.

ການຮຽກຮ້ອງຄວາມຮັບຜິດຊອບຜິດພາດຢູ່ໃສ?

ການຮຽກຮ້ອງສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ລົ້ມເຫຼວແມ່ນຍ້ອນເຫດຜົນທີ່ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຂໍ້ດີ. ອຸບັດຕິເຫດບໍ່ເຄີຍຖືກລາຍງານເປັນລາຍລັກອັກສອນ, ສະນັ້ນການເກີດຂຶ້ນຂອງມັນຈຶ່ງຖືກໂຕ້ແຍ້ງຫຼາຍປີຕໍ່ມາ. ສະຖານທີ່ດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກເກັບກວາດ ແລະ ເຄື່ອງຈັກໄດ້ຖືກສ້ອມແປງກ່ອນທີ່ໃຜຈະຖ່າຍຮູບມັນ. ພະນັກງານໄດ້ຮັບເງິນຊ່ວຍເຫຼືອຢ່າງວ່ອງໄວທີ່ຖືກອະທິບາຍວ່າເປັນການສະແດງຄວາມປາດຖະໜາດີ, ໄດ້ເຊັນສັນຍາປົດອອກຈາກຕຳແໜ່ງ, ແລະ ຕໍ່ມາໄດ້ຄົ້ນພົບວ່າການບາດເຈັບແມ່ນຖາວອນ. ໄລຍະເວລາຫ້າປີໄດ້ໝົດລົງໃນຂະນະທີ່ການເຈລະຈາຍັງສືບຕໍ່. ຫຼື ພະນັກງານ, ເຊິ່ງຖືກບອກໂດຍບໍລິສັດປະກັນໄພວ່າພວກເຂົາບໍ່ລະມັດລະວັງ, ສົມມຸດວ່າສິ່ງນີ້ໄດ້ຢຸດຕິເລື່ອງ, ເມື່ອຄວາມລະເລີຍທີ່ປະກອບສ່ວນເກືອບບໍ່ເຄີຍເປັນການປ້ອງກັນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:658 BW.

ສອງຈຸດເພີ່ມເຕີມທີ່ຄວນກ່າວເຖິງ. ທຳອິດ, ການຕົກລົງທີ່ມີການປົດພະນັກງານຄັ້ງສຸດທ້າຍ (finale kwijting) ຈະປິດເອກະສານຕະຫຼອດໄປ, ລວມທັງຜົນສະທ້ອນທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນພາຍຫຼັງ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າມັນສະຫງວນຕຳແໜ່ງນັ້ນໄວ້ຢ່າງຈະແຈ້ງ. ອັນທີສອງ, ນາຍຈ້າງທີ່ຕອບສະໜອງຕໍ່ອຸບັດຕິເຫດໂດຍການພະຍາຍາມຢຸດຕິສາຍພົວພັນການຈ້າງງານປະເຊີນກັບບັນຫາແຍກຕ່າງຫາກ: ການໄລ່ອອກໃນລະຫວ່າງການເຈັບປ່ວຍແມ່ນຖືກຈຳກັດ, ແລະພະນັກງານທີ່ໄດ້ຮັບບາດເຈັບຍັງຄົງໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຕາມປົກກະຕິພາຍໃຕ້ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈ້າງງານຂອງໂຮນລັງ , ລວມທັງສິດທີ່ຈະໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນການກັບຄືນປະເທດ. ການຮຽກຮ້ອງຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ຕຳແໜ່ງການຈ້າງງານຄວນໄດ້ຮັບການຈັດການຮ່ວມກັນ, ບໍ່ແມ່ນຕາມລຳດັບ.

ຫຼັງຈາກເກີດອຸບັດຕິເຫດໃນບ່ອນເຮັດວຽກ, ເຈົ້າຄວນເຮັດແນວໃດ?

ລາຍງານອຸບັດຕິເຫດໃຫ້ນາຍຈ້າງຂອງທ່ານຊາບເປັນລາຍລັກອັກສອນ ແລະ ເກັບສຳເນົາໄວ້. ໄປຮັບການປິ່ນປົວທາງການແພດ ແລະ ຮັບປະກັນວ່າສາເຫດໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນເອກະສານທາງການແພດ. ຮັບປະກັນຫຼັກຖານກ່ອນທີ່ມັນຈະຫາຍໄປ: ຮູບຖ່າຍ, ຊື່ຂອງພະຍານ, ຍີ່ຫໍ້ ແລະ ຮຸ່ນຂອງອຸປະກອນ, ຕາຕະລາງເວລາເຮັດວຽກ, ຄຳແນະນຳທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບ. ຂໍລົງທະບຽນອຸບັດຕິເຫດພາຍໃນ ແລະ ບ່ອນທີ່ສາມາດລາຍງານອຸບັດຕິເຫດໄດ້, ສຳລັບການຄົ້ນພົບຂອງໜ່ວຍງານແຮງງານ. ເກັບຮັກສາໃບຮັບເງິນທຸກໃບ ແລະ ປື້ມບັນທຶກງ່າຍໆກ່ຽວກັບການຂາດວຽກ, ການປິ່ນປົວ ແລະ ສິ່ງທີ່ທ່ານບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້.

ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ໃຫ້ຮັບຟັງຄໍາແນະນໍາກ່ອນທີ່ທ່ານຈະເຊັນສັນຍາໃດໆ. ບໍລິສັດປະກັນໄພມີສິດທີ່ຈະສືບສວນ ແລະ ມັກຈະສະເໜີລາຄາລ່ວງໜ້າໃນຂະນະທີ່ບັນຫາຍັງເປີດຢູ່; ການຍອມຮັບມັນດ້ວຍການປ່ອຍຕົວຄັ້ງສຸດທ້າຍອາດເປັນການຕັດສິນໃຈທີ່ມີລາຄາແພງ. ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ສົມເຫດສົມຜົນຂອງການປະເມີນ ຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແມ່ນສາມາດໄດ້ຮັບຄືນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:96 BW ເມື່ອຄວາມຮັບຜິດຊອບໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ. ສ່ວນນາຍຈ້າງ, ຈະໄດ້ຮັບປະໂຫຍດສູງສຸດໂດຍການຈັດລຽງ RI&E, ບັນທຶກຄໍາແນະນໍາ ແລະ ບັນທຶກການບໍາລຸງຮັກສາກ່ອນທີ່ຈະເກີດອຸບັດຕິເຫດ, ເນື່ອງຈາກວ່າເອກະສານດັ່ງກ່າວແມ່ນສິ່ງທີ່ການປ້ອງກັນຈະປະກອບດ້ວຍ. ບົດສະຫຼຸບຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ຄວາມຜິດພາດໃນການປະຕິບັດຕາມທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດ ກໍານົດບ່ອນທີ່ເອກະສານເຫຼົ່ານັ້ນມັກຈະບໍ່ຄົບຖ້ວນ, ແລະຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ກົດໝາຍແຮງງານຂອງໂຮນລັງ ກວມເອົາພັນທະທີ່ກວ້າງຂວາງ.

ໃນບົດສະຫຼຸບ

• ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:658 BW ທ່ານພຽງແຕ່ພິສູດຄວາມເສຍຫາຍໃນການປະຕິບັດວຽກງານຂອງທ່ານເທົ່ານັ້ນ; ນາຍຈ້າງຕ້ອງພິສູດວ່າຕົນໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ໃນການດູແລຂອງຕົນ.
• ການປ້ອງກັນຕົວອື່ນຂອງນາຍຈ້າງແມ່ນເຈດຕະນາ ຫຼື ການບໍ່ລະມັດລະວັງ; ຄວາມບໍ່ລະມັດລະວັງທຳມະດາໃນສ່ວນຂອງທ່ານບໍ່ໄດ້ຫຼຸດຜ່ອນການຮຽກຮ້ອງ.
• ຜູ້ຈ້າງພະນັກງານຂອງອົງການ ແລະ ຜູ້ຮັບເໝົາທີ່ເຮັດວຽກພາຍໃນການດຳເນີນງານຂອງເຂົາເຈົ້າກໍ່ສາມາດຮັບຜິດຊອບໄດ້ເຊັ່ນກັນ (ມາດຕາ 7:658(4) BW).
• ອຸບັດຕິເຫດຮ້າຍແຮງຕ້ອງໄດ້ລາຍງານໂດຍກົງຕໍ່ອົງການແຮງງານເນເທີແລນ (ມາດຕາ 9 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍເງື່ອນໄຂການເຮັດວຽກ); ລາຍງານທຸກໆອຸບັດຕິເຫດໃຫ້ນາຍຈ້າງຂອງທ່ານຊາບເປັນລາຍລັກອັກສອນ.
• ການຮຽກຮ້ອງຈະໝົດອາຍຸຫ້າປີຫຼັງຈາກທີ່ທ່ານຮູ້ຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ຜູ້ຮັບຜິດຊອບ (ມາດຕາ 3:310 BW); ແຈ້ງການເປັນລາຍລັກອັກສອນຈະຂັດຂວາງໄລຍະເວລາດັ່ງກ່າວ.

ບໍ່ແນ່ໃຈວ່າທ່ານຢູ່ໃສບໍ? ບອກພວກເຮົາກ່ຽວກັບສະຖານະການຂອງທ່ານ. ພວກເຮົາຈະແຈ້ງໃຫ້ທ່ານຮູ້ທາງເລືອກຂອງທ່ານພາຍໃນໜຶ່ງມື້ເຮັດວຽກ.

ວິທີການ Law & More ສາມາດຊ່ວຍທ່ານໄດ້ກັບເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໄວ້ໃນພວກເຮົາ ທະນາຍຄວາມການຈ້າງງານ ຫນ້າ.